دنیای وب

دنیای وب": کره شمالی آیا با حمله سایبری می‌توان خطر هسته‌ای کره شمالی را دفع کرد؟

 Quelle: Reuters  دنیای وب": کره شمالی  آیا با حمله سایبری می‌توان خطر هسته‌ای کره شمالی را...

   اخبار کوتاه

اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ چهار شنبه - بيست و پنجم امرداد ۱۳۹۶ برابر با شانزدهم اوت ۲۰۱۷

    طرح از هنرمند ما بابک ( ایران کشور کورش بزرگ است و  نه کشور صاحب الزمان)به ایران و سربلندی...

  • "آمریکا"کره جنوبی" مون، رئیس جمهور کره جنوبی بدون تأیید کره جنوبی علیه کره شمالی اقدام نظامی...

    پنج شنبه, 26 مرداد 1396 17:57

    Published in سیاست

  • دنیای وب

    دنیای وب": کره شمالی آیا با حمله سایبری می‌توان خطر هسته‌ای کره شمالی را دفع کرد؟

    پنج شنبه, 26 مرداد 1396 16:54

    Published in فناوری

  •   بحران قطر

    بحران قطر": پادشاه عربستان دستور داد برای حضور زائران قطری در مراسم حج، گذرگاه زمینی بین دو...

    پنج شنبه, 26 مرداد 1396 16:03

    Published in اخبار جهان

  • آمریکا

    آمریکا ": نقش ترامپ در تشدید بحران هویت میان جمهوری‌خواهان آمریکا "راست‌های افراطی آمریکا چه...

    پنج شنبه, 26 مرداد 1396 15:34

    Published in سیاست

  •    اخبار کوتاه

    اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ چهار شنبه - بيست و پنجم امرداد ۱۳۹۶ برابر با...

    چهارشنبه, 25 مرداد 1396 23:57

    Published in اخبار کوتاه

  •  نیجریه

    نیجریه ": سه انفجار انتحاری تروریستی در نیجریه با دست‌کم ۲۷ قربانی" حمله مسلمانان بوکوحرام در...

    چهارشنبه, 25 مرداد 1396 21:51

    Published in اخبار جهان

  •  در رژیم توتالیتر

    در رژیم توتالیتر ":مجلس شورای اسلامی" واکنش‌ها" روحانی برنامه دولت دوازدهم را در مجلس معرفی کرد"...

    چهارشنبه, 25 مرداد 1396 21:13

    Published in اخبار ایران

گوناگون

یاد داشتی از عاشقان ایران"‌ باشد که بید ار شویم " در سرزمين من" نامهء سرگشاده ای از عفت ماهباز" خانم علم‌الهدی، شوهر شما قاتل همسر من است!حی علی الصلاة: شکنجه نماز در اوین!

یاد داشتی از عاشقان ایران"‌ باشد که بید ار شویم "در سرزمين من"  

 ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﺭﺷﺪ ﻗﺎﻧﻮﻥ !  ﻓﺨﺮ ﻣﻔﺮﻭﺵ" 

  نظام امام زمانی"

خبر گزاری مردانی نیوز"  یادداشت‌ها فقط برای آگاهی شما  نشر میشود بیانگر آرا و دیدگاه‌های نویسندگان خود هستند

republic islamic of iran جغد شوم حکومت اسلامی : در ایران چه خبر است

در خـراب آباد شهر بي تـپـش
دارها برچيده؛ خونـها تشنه اند
دردمندان بي خروش و بي فغان
خشمناكان بي فغان و بي خروش
جاي رنج و خشم و عصيان بوته ها
پــشـكـبـنـهـاي پـلـيـدي رسته اند
باز ما مانديم و شهر بي تپش
و آنچه كفتار است و گرگ و روبه ست
گاه مي گويم فغاني بر كشم 
باز مي بـیـنـم صدايم كوته ست
(مهدی اخوان ثالث)

"امپراطوری علی خامنه‌ای"

خيلی غم انگيز است که حتی استخوان های عزيزانمان هم در امان نيستند . از آرشیو 

گورستان خاوران که گفته می شود قربانیان اعدام های دستجمعی سال ۱۳۶۷ در آن دفن شده اند. از آرشیو 

اینجا خاوران است . از آرشیو 

گورستان خاوران

'به یاد قتل عام۶۷ ‫ ‏ايران‬ ‫ ‏تهران‬"

عکسی از یکی از مراسم یادبود در خاوران. در سالهای اخیر خانواده ها اجازه مراسم یادبود نداشتند.

 جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی اعدام شده دهه ۶۰ که بی‌نام و نشان در گورستان خاوران دفن شدند

تصویری از گورستان خاوران و حضور خانواده‌های برخی جانباختگان تابستان ۱۳۶۷

یاد داشتی از عاشقان ایران"‌ باشد که بید ار شویم " در سرزمين من" نامهء سرگشاده ای از عفت ماهباز" خانم علم‌الهدی، شوهر شما قاتل همسر من است!حی علی الصلاة: شکنجه نماز در اوین!

نامهء سرگشاده ای از عفت ماهباز

 خانم جمیله علم‌الهدی،

       من عفت ماهباز زندانی سیاسی در سال های 1363 تا 1369 و همسر یک اعدامی در فاجعهء تابستان 67 هستم. همسرم، علی رضا اسکندری (شاپور)، همراه با صد ها جوان بی گناه دیگر که نه خودشان به مشی مسلحانه معتقد بودند نه سازمان شان، در شامگاه 5 مرداد سال 1367 جزو اولین سری اعدام شدگان بودند. آیا می دانید که همسر شما، آقای ابراهیم رئیسی، که در آن زمان 28 ساله بود، حکم مرگ این صدها جوان را صادر کرد؟ اين عده از گروه های مختلف چپ در زندان بودند. هنوز تعداد کسانی که در اين روز و در اين سال اعدام شده اند مشخص نشده است؛ همسرم را در گورهای جمعی در خاوران به خاک سپرده اند.

       خاوران را می شناسید؟ خاوران گورستانی است در 14 کیلومتری تهران، در جاده خراسان خطه جنوب شرقی، در کنار گورستان ارامنه و هندی ها، دولت وقت از سال 1359 – 1360، قطعه زمینی را در آن مکان، “لعنت آباد” نامید، آن را قبرستانی کرد برای دگراندیشان سکولار و بهایی ها. آنها هزاران زندانی عقیدتی سیاسی را - که شوهر شما یکی از صادر کنندگان حکم اعدام شان بود - در سال 67 مخفیانه و بدون نام نشان در این مکان در گورهای دست جمعی مدفون کردند.

       آیا از ان روزهای داغ و درد از قتل عام در تابستان 67 چیزی شنیده اید؟ آیا از مادرانی که شبانه گورها را شکافتند و عزیران خود را در کنار هم در گورهای دست جمعی مدفون شده دیدند، حکایتی خوانده اید؟

خانم جمیله علم‌الهدی،

       شما امروز در دانشگاهای ایران مدرس فرزندان این مرز و بوم هستید، برایم بسیار عجیب است که به مردی عشق می ورزید و او را الگوی فرزندانت قرار می دهی که حکم قتل صادر کردن را از نوجوانی آغاز کرده. حتماً می دانید که شوهرتان از بیست سالگی همزمان دادستان کرج و همدان بوده است حکم مرگ جوانان را صادر می کرده است؟ در چنین شرایطی شما چگونه به مردی که یک قاتل است عشق می ورزید؟؛ مردی که امروز آمده و می خواهد رییس جمهور همهء ما شود..

       نمی دانم شما چند فرزند دارید. من اما، به دلیل شرایط، فرزندم دنیا آمد و مُرد! متاسفانه، به دلیل زندان و اعدام صادر شده از جانب همسرت، شانس آن را نداشتم که از ثمرهء عشقم فرزندی داشته باشم. من در 22 شهریور سال 1358 عاشقانه با همسرم ازدواج کردم اما تنها 5 سال در کنار آن انسان بزرگ و نازنین زندگی کردم. همسرم مهندس شیمی و فارغ الحصیل دانشگاه پلی تکنيک بود. او در دوران کوتاه کاری اش توانسته بود چند اختراع در زمینهء کارش به ثبت رساند. من از آن 5 سال زندگی مشترک، عشق بزرگ او و خاطره هایش برایم به یادگار مانده است. می دانید چند صد زن چون من در فراق یار و فرزند، بخاطر احکام شوهرتان، زندگی شان از هم پاشیده است؛ و هزاران مادر در این سی و اندی سال خون گریسته اند، نمی ترسید از آه و نفرین این زنان؟

       شما به عنوان همسر یک قاتل چه احساسی دارید و چقدر به ابعاد این فجایع اندیشیده اید؟ این تنها پرسش من نیست، صدها زن دیگر که همسران شان بی دفاع و بی گناه در دادگاه های چند دقیقه ای محاکمه شدند و حکم اعدام شان را همسرتان، ابراهیم رئیسی، صادر کرده است از شما، به عنوان همسر یک قاتل، می پرسند احساس شما چیست؟ آیا شما هم چون او با وجدان راحت سر به بالین می گذارید؟ به گمانم تداوم زندگی تان با یک قاتل در این سال ها نشان می دهد که متأسفانه نخواهید توانست درکی از زندگی ما و فقدان زندگی که نکرده ایم را داشته باشید.

       اگر از فاجعه 1367، اگر از خاوران و داغ درد مادران خاوران چیزی نشنیده اید، حتماً کتاب خاطرات آیت الله منتظری را خوانده اید، و یا اخیراً نوار صوتی او را شنیده اید. در آن نوار صوتی آیت الله منتظری خطاب به هیئت مرگ (حسینعلی نیری، مرتضی اشراقی، مصطفی پورمحمدی، و همسرتان، ابراهیم رئیسی) می گوید:

       “بزرگ‌ترین جنایتی که در جمهوری اسلامی شده و در تاریخ ما را محکوم می‌کند، به دست شما انجام شده و [نام] شما را در آینده جزو جنایت‌کاران در تاریخ می‌نویسند.”

 عفت ماهباز

     ده ها زن و دختر جوان را در تابستان 67 تنها به جرم نخواندن نماز روزانه پنج بار شکنجه کردند. به عنوان یک زندانی شکنجه شده در سال 1367، شهادت می دهم که در «دادگاه شکنجهء نماز»، برای من و سهیلا درویش کهن، همسرتان یکی از آن پنج نفری بودند که شرکت داشتند.

       به عنوان یک بازماندهء آن فاجعه، به عنوان فردی که در دادگاهی چند دفیقه محاکمه شدم، به جرم نخواندن نماز، روزها و ساعت ها شکنجه شدم و امروز، پس گذشت سال ها، هنوز صدای اذان و نوحهء اهنگران تنم را به رعشه می اندازد. یعنی هنوز، پس از گذشت سی سال، اثرات شکنجه باقی مانده است؛ و شهادت می دهم که سهیلا در اثر شکنجهء نماز جانش را از دست داد. از شما می پرسم که چه احساسی خواهید داشت وقتی خانوادهء سهیلا درویش کهن، دختر بیست و هفت سالهء جوان، از شما بپرسد چرا دختر ما هیچگاه به خانه بازنگشت؟ چرا سهیلای جوان بی هیچ گناهی کشته شد؟ همسر قاتل شما، که حکم شکنجه برای من و ده ها زن دیگر صادر کرده است، چگونه به خود اجازه می دهد که بگوید که می خواهد رئیس جمهور همهء ما باشد؟

       شوهر شما امروز، در حالی دم از مقابله با فسادی می زند که خود او از سال 1359 تا 1395 در بالاترین سطوح قوهء قضائیه اش بوده و هیچ اقدامی در مقابله با فساد انجام نداده است. در سال 1388، در زمان فجایای کهریزک، شوهر شما در حالی که معاون اول قوهء قضاییه بود، سکوت کرد. آقای رئیسی حتی در زمان اختلاس چهارده هزار میلیاردی بابک زنجانی، باز هم معاون اول قوهء قضاییه بود و هیچ اقدامی انجام نداد.

       امروز دیگر نمی توانید بگویید همسرم تنها یک کارگزار یا یک مجری ساده بوده است، زمانی که به ارتکاب آن فاجعه و به قول آیت اله منتظری “آن جنایت بشری” افتخار هم می کند. مردم ایران فراموش نمی کنند. آنها به خاطر خواهند داشت که ابراهیم رئیسی نه تنها حکم قتل ها را صادر کرد بلکه تا امروز، بعد از گذشت سی سال از آن فاجعه، نه تنها پشیمان نشده بلکه از همهء آن قتل ها دفاع هم می کند.

اعضای هیئت قضایی که در ۲۴ مرداد ۱۳۶۷ با منتظری ملاقات کرد، عبارت بودند از: حسینعلی نیری (حاکم شرع وقت)، مرتضی اشراقی (دادستان وقت)، ابراهیم رئیسی (معاون وقت دادستان) و مصطفی پورمحمدی (نماینده وقت وزارت اطلاعات در زندان اوین).

در این سال هزاران زندانی سیاسی وابسته به سازمان مجاهدین خلق و گروه‌های چپ بدون محاکمه به جوخه‌های اعدام سپرده شدند. برخی از این زندانیان یک بار در دادگاه محاکمه شده و محکومیت خود را می‌گذراندند.

 

خانم جمیله،

       به همسرتان، ابراهیم رئیسی، بگویید که به عنوان قاتل هزاران ها جوان نمی تواند رییس جمهور همهء مردم ایران بشود. او باید بهراسد از روزی که فرزندان و نوادگان این سرزمین بپرسند شما با فرزندان این مرز و بوم چه کرده اید؟!

لندن  - اردیبهشت 1396

* آخرين ملاقات من و همسرم روز 7 تير ماه 67 بود. هر دو می دانستيم آخرين ديدار است. آخرين ديدار بود. در آن روز شاپور با لبخند، اما با چشمانی که پرده اشک آن را پوشانده بود، گفت: ”وقتی دارم ميرم به يادت ترانهء گل مريم رو می خونم؛ بجاش می گم عفت”.

* بيست و دو سال پيش، 5 مرداد 1367. يازده شب بود. ساعت سکوت اجباری زندانيان. در راهروی بند عمومی در آموزشگاه اوين بوديم. برخی آماده خواب در رختخواب شان. من در راهروی بند مشغول خواندن روزنامه بودم. صدای شعار پاسداران با مارشی غريب سکوت شب را دريد. بنديان هر يک در جايشان نيم خيز شدند. پريده رنگ به ديوار تکيه دادم. تک تيرها و سپس رگبار. پايان زندگی همسرم عليرضا اسکندری (شاپور) و صدها تن ديگر در آن شب. (از کتاب خاطرات "فراموشم مکن")

* ابراهیم رئیسی، جانشین دادستان تهران، عضو تأثیرگذار هیأت مرگ در زندان های اوین و گوهردشت و مسئول اعدام ده ها هزار زندانی سیاسی است. وی رئیس دادگاه انقلاب تهران برای گروه‌های سیاسی بود. ابراهیم رئیسی از اوایل دههء ‌60 جانشین دادستان تهران بوده و در جریان قتل‌عام ‌13677 با همین منصب عضو ثابت هیأت مرگ بوده است.

* آیت الله منتظری در خاطرات خود از ابرهیم رئیسی به‌عنوان یکی از اعضاء هیأت مرگ یاد کرده و می‌گوید: ”اولِ مُحرم شد، من آقای نیری که قاضی شرع اوین و آقای اشراقی که دادستان بود و آقای رئیسی معاون  دادستان و آقای پورمحمدی که نمایندهء وزارت اطلاعات بود را خواستم و گفتم الآن مُحرم است حداقل در محرم از اعدام ها دست نگه ‌دارید“.

* جمیله علم‌الهدی، دكترای فلسفه تعليم و تربيت، دانشگاه تربيت مدرس ايران، دختر امام جمعهء مشهد و استادیار دانشگاه شهید بهشتی و رییس “کمیسیون تعلیم و تربیت شورای عالی انقلاب فرهنگی” و همسر ابراهیم رییسی (متولی آستان قدس رضوی و کاندیدای ریاست جمهوری اسلامی) است

__________________________

حی علی الصلاة: شکنجه نماز در اوین!

عفت ماهباز

دختران و زنانی که اعدام شدند نشکفته گل، ننشسته در بهار، جوانی و عشق را با خود به گور بردند! بسیاریشان هنگام دستگیری جوان بودند و یا حتی دانش آموزانی که در زندان به ۱۸ سالگی رسیدند! با مرگشان لبخند بر لب مادران و پدرانشان برای همیشه خشکید، پس از این کشت و کشتارها دخترانی که نماز نمی خواندند روزی پنج بار در وعده های نماز شلاق می خوردند! شکنجه نماز اثرات روحی و روانی سختی بر زندانیان باقی گذاشت .....

عفت ماهباز از آخرین سری زنان زندانی سیاسی دهه شصت است که در مردادماه سال ۱۳۶۹ به مرخصی فرستاده می شود و پس از هفت سال دیگر به زندان باز نمی گردد! او که در فروردین ماه سال ۱۳۶۳ دستگیر شده بود پس از ۱۸ ماه بازداشت، محاکمه و به پنج سال حبس محکوم شد، این کنشگر حقوق زنان کتاب خاطراتش از این دوران را با عنوان: "فراموشم مکن" در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد، آن چه می خوانید بخش هائی از کتاب: "فراموشم مکن" همراه با توضیحاتی از نویسنده است:

خنده هائی که مرگ را زنده می کردند!

اگر جمهوری اسلامی بخواهد اوین را موزه کند کار سترگی است اما چگونه این کار عملی می شود؟ این سی و چند سال را چگونه به نمایش می گذارند؟ بر دیوار و سلول ها و اتاق های جمعی چه خواهند نوشت؟ چند هزار اعدامی از سال ۵۸ تا کنون را در اوین ثبت می کنند؟ آیا نام های این زندانیان در جائی حک و نوشته خواهند شد؟ از سال ۱۳۶۰ و ۱۳۶۷ و ۱۳۸۸ چه خواهند گفت؟ کدام وسائل را به عنوان ابزار شکنجه در این اوین به نمایش خواهند گذاشت؟ کدام سلول ها باز خواهند بود؟ آیا از اتاق های پر از زندانی هشتاد و صد نفره و یا سلول های دو متری سی تا چهل نفره و زندانیانی که در هنگام خواب و بیداری درهم می تنیدند نشانی خواهد بود؟ "شکنجه های نماز" زنان مردان در اوین را هم به نمایش خواهند گذاشت؟ آیا از زنان باردار اعدام شده خواهند گفت؟ از دختران، پسران و نوجوانان دانش آموز، از کودکان به دنیا آمده در اوین اثری بر جا می ماند؟ از بچه هائی که در اوین بزرگ شدند و به مدرسه رفتند؟ یا تنها از شکنجه های اوین شاه و از زندگی نام آوران حکومتی (خودی هایشان) روایت خواهند کرد؟

شاید برای برخی که در دیار غربت زیست می کنیم بازگشتی مقدور نباشد، تنها خیالمان را به پرواز می آوریم و از روزنه های اوین می گذریم و به سلول های ۲۰۹ پا می نهیم که همچنان با پنجره های پر از خاک رو به آسمان صاف نظر دارند، به سلول های آموزشگاه اوین سر می زنیم که طبقه همکف و اول و دومش با کاشی های آبی رخ می زنند و هنوز اثرات دست زندانی را روی خود دارند، آخرین طبقه همچنان سیمانی است و راهروهایش هنوز پای خون آلود زندانی را منعکس می کنند، ما با خیال سر می کنیم و زندگی پایان می یابد اما تاریخ را چه می کنند؟ آیندگان موزه ها را بر مبنای نوشته ها و یادگارهای ما بنا خواهند نهاد!

از هفت سال شب و روزش گذر می کنم و در نجوا با خود می پرسم: از کدام بگویم؟ از کجا شروع کنم؟ از علی برادرم بگویم که در زمان شاه هشت ماهی در اوین ملاقات ممنوع زیر بازجوئی بود و هم آنجا شعر: "من بیجار کاری نکونم ماری" احمد آشورپور، خواننده فولکلور گیلک را یاد گرفت و برای زندانیان خواند؟ او سه سال بعد در سال ۱۳۶۰ ، دوره جمهوری اسلامی دوباره گذرش به اوین افتاد و در اتاقی پر از زندانی در حالی می خواست برای جمع زندانیان آواز "بیجاری کاری نوکنم ماری" را بخواند برای اعدام بردندش! 

از همسرم شاپور بگویم که آخرین دیدارمان در هفت تیر ۶۷ بود و در پنج مرداد ۶۷ دسته جمعی اعدامش کردند؟ از منصور پسر همسایه کودکیمان و همبازی برادرم بگویم که سال ۶۷ اعدامش کردند؟ از خلیل بگویم یا از فردین و پروین، سهیلا و حمید و حسن؟ از بابک، از حسین، از مهدی، از ناصر، از محمدعلی، از رحمت، از حیدر ..... از کی بگویم؟ همه یاران و انسان هائی که به شرافت جان دادند و خود از جهان هستی رخت بربستند؟ از همه آنهائی که در باغچه خانه ام به یادشان بوته گل و یا درختی کاشته ام؟ از کدامشان بگویم؟ دلم نمی آید از هیچ کدامشان بگذرم، یاد آنها همواره با من است، با خیالم در پرواز، چشمم آنانی را می بیند که در کنارم بودند و بردندشان برای اعدام! دختران جوانی که تنها صدای خنده شان مرگ را زنده می کرد و به یاد می آورم کودکی که در آغوش مادر شکنجه شده اش گریه می کرد!

کودک گمشده!

کوچه پشتی سلول آسایشگاه، محل گذر رهگذاران زندانی برای بازجوئی بود، یکی از کارهایم در روز، حاضر غایب کردن زندانیانی بود که هفت - هشت صبح برای بازجوئی برده می شدند و شب هنگام بازمی گشتند، بخشی از تنهائی مرا رفت و آمدشان پُر می کرد، با شنیدن صدای پایشان برنامه‌ روزانه ام را قطع می کردم، پایم را روی سطل آشغال می گذاشتم و به روی شوفاژ "یو" شکل می رفتم و به پنجره باریک تکیه می کردم، از لای کر‌کره های آهنین که فقط می شد سمت پائین را دید زندانیان را نگاه می کردم، زن و مرد و یا کودکی به دنبال مادر، شب‌، هنگام بازگشت به سلول آنها را دوباره می شمردم، گاه صدای قدم هائی که می رفتند و برنمی گشتند، تا صبح نگران آن قدم ها بودم، چی بر سرش آمده؟ صدای پا می آمد، بالای شوفاژ بودم، خودش است؟ همان زندانی است که بازگشته؟ یا؟

این سرگرمی دردناکی بود، گاه گریان و نگران منتظرشان بیدار می نشستم، در صبح پائیزی دلپذیری پسربچه ای دو تا سه ساله توجهم را جلب کرد، او در آغوش مادرش خندان ورجه وورجه می کرد، شب هنگام مادر کمی می لنگید، کودک بی هیچ شادی در کنار مادر آهسته گام برمی داشت، ‌مشخص‌ بود چی پیش آمده! مادرش را شکنجه کرده بودند، طفلکی! صبح بعد کودک به دنبال مادر با نق نق ره می سپرد، شب هنگام از فریاد و شیون کودک به بالای شوفاژ پریدم، مادر به سختی راه می سپرد و کودک فریاد می زد و چادر مادر را می کشید، فردا صبح و فردا شب مادر چهار دست و پا راه می رفت! کودک زار می زد، چادرش را محکم گرفته بود و مادر را می کشید، می خواستم پنجره‌ را بشکنم، می خواستم کودک را در آغوش بکشم، می خواستم مادر را ببوسم، می خواستم آن چه را که می بینم دیگر هرگز نبینم، آن روز، آن صحنه پر درد و رنج، کودکی که در آن روز پائیزی کودکیش را در اتاق های بازجوئی گم کرد، هیچ گاه ندانستم آن مادر به کدام گروه و سازمانی تعلق دارد، اهمیتی هم نداشت، این درد هنوز مرا می خورد، آن کودک و آن مادر .....

سارا

در گذر از خاطراتم اواخر سال ۶۴ است و چهره دردمند سارا در حالی که دستانش را برای کمک دراز کرده می بینم، بعد از صبحانه به زندانیان بند عمومی ۲۱۶ دستور داده بودند کلیه وسائلشان را جمع کنند و با چشمبند و چادر بیرون محوطه اتاق های زندان برای جا به جائی آماده باشند، وقت نهار گذشت و به ما غذائی ندادند، در آفتاب اوین بدون آب و ‎غذا ایستاده بودیم، آن چه بیشتر آزار دهنده بود این بود که در فاصله‌ چند متری از ما سارا را به تیرک برقی بسته بودند، سارا از بچه های هوادار مجاهدین بود که به شدت شکنجه اش کرده بودند و او به مرز دیوانگی رسیده بود! سارا را زندانبانان همچون یک ابزار شکنجه استفاده می کردند! سارا شده بود غصه‌ دق همه‌ اتاق های بند ۲۱۶ ، او را به شوفاژ راهروی بند پائین بسته بودند تا همه او را ببینند! سارا آنجا فریاد می زد، می خندید، گریه می کرد و می شاشید! دست های ورم کرده از زنجیرش اشک همه‌ زندانیان را درمی آورد، گاه او را به درون اتاق های دربسته می فرستادند، سارا با دیدن زندانیان دستش را به سمت آنها دراز می کرد و گاه می خندید و گاه بلندبلند می گریست، دیدن او در آن حالت که به شوفاژ بسته شده بود دل هر انسانی را به درد می آورد.

اما در آن روز به خصوص، سارا را بدون چادر و با لچک سفیدی که به سر داشت با طناب به تیرک چراغ برق بسته بودند و سارا گاه سرش را به نحو ترحم آمیزی به یک سمت و گاه به سمت دیگر خم می کرد، گاه فریاد می کشید و گاه می خندید، در این میان فاطمه جباری یکی از پاسداران که همیشه چون جلادی عمل می کرد چند بار با خشونت او را سر جایش جا به جا کرد و با مشت بر سرش کوبید! این صحنه مانع آن می شد که انسان بتواند خود را به کوه و دره های اطراف بسپارد و از آن محیط در خیالش بگریزد و سری به آن طرف کوه ها بزند، وضع سارا ذهن روح را می آزرد، آدمی از انسان بودن خود شرمنده می شد!

پروین گلی آبکناری

پروین گلی آبکناری که مهربان همه زندانیان بود و در سال ۱۳۶۶ در اعتراض به حکومت در زندان با تیزاب سلطانی خودکشی کرد، زمانی که او را برای معالجه به بیمارستان می بردند خطاب به زندانبانان فریاد می زد: "من در اعتراض به شما که به شوهرم تهمت زدید خود را می کشم!" پروین گلی آبکناری از گروه راه کارگر بود، در زندان اوین به وضعیت او رسیدگی نکردند و وقتی که به بیمارستان رسید فوت کرد، مادر پروین را بعد از آن که شش سال از دور ناظر درد و شکنجه کشیدن دخترش پروین در زندان بود یک روز به زندان می خواهند، او را به بیمارستان لقمان الدوله و بر سر بستر بی جان پروین می برند و جسد پروین را به او نشان می دهند! می گویند: "نگاه کن دخترت خودکشی کرد و ما تمام تلاش خود را کردیم!" سوراخی در گردن پروین دیده می شد! مادر نمی دانست چرا؟ در آغوش جسد مویه می کرد و او را به خود فشرد، پاسداران او را به زور از جسد پروین جدا کردند و پروین را در خاوران به خاک سپردند. 

مهین بدویی

مهین بدویی الهه زیبائی بند ما بود، او با کسی کاری نداشت و همیشه آرام در گوشه ای می نشست و به روبرو و دوردست ها خیره می شد، از گروه سهند بود، مهین در سال ۱۳۶۲ چندین ماه در قبرها و یا تابوت های حاج داود در قزلحصار شکنجه شد، او بسیار مقاومت کرده بود، در سال ۶۶ با شروع فشارهای زندان وضع روانی او به هم ریخت، او گمان می کرد که دوباره شرایط سال ۶۲ در قزلحصار را در اوین برقرار خواهند نمود و دوباره تخت ها را برای شکنجه زندانیان به راه خواهند انداخت، او چند ‌بار در بند عمومی دست به خودکشی زد‌، سرانجام مهین بدویی را با آن که وضعیت روانی خاصی داشت به سلول انفرادی انداختند و مهین خودش را کشت!

اعدام انوش و زنگ خطر

ششم خردادماه سال ۱۳۶۷ روز افتتاح مجلس بود، شب هنگام چهار نفر از افرادی را که حکم ابد داشتند اعدام کردند! در ملاقات خبردار شدیم که انوشیروان لطفی، داریوش کایدی پور و دو نفر دیگر اعدام شدند، اعدام افرادی که حکم ابد داشتند زنگ خطری برای همه زندانیان بود، انوشیروان لطفی از زندانیانی بود که در حکومت پهلوی شکنجه زیادی را متحمل شده بود، در زمان محاکمه علنی تهرانی از مسئولان ساواک او از انوشیروان لطفی به خاطر این که او را بسیار شکنجه کرده بود عذرخواهی کرده و از وی خواسته بود که او را ببخشد! انوشیروان را در سال ۱۳۶۲ دستگیر کرده بودند و تا دو سال هیچ یک از اعضای خانواده او نمی دانستند که کجاست! همسر او را نیز در سال ۱۳۶۲ در حالی که باردار بود دستگیر و به شدت شکنجه کرده بودند، او نمی دانست که انوشیروان دستگیر شده است!

صف اعدامیان

از صف اعدامیان ۶۷ بگویم، ما در بند سه سالن آموزشگاه اوین بودیم، شاید اولین سری آنان را در ساعت یازده شب چهار مرداد اعدام کردند، آن شب بدون تلویزیون و در سکوت و درد شام خوردیم، ظاهراً همه سرگرم و مشغول کارهای معمولیمان بودیم، شب از یازده گذشته بود، به خاطر ساعت خاموشی بند، چراغ اتاق ها همه خاموش و تنها لامپ کوچکی که حکم چراغ خواب را داشت روشن مانده بود، البته چراغ راهروی بند زندان تا صبح روشن می ماند، زندانیان تازه در رختخواب های پتوئیشان خزیده بودند، بعضی از زندانی ها هنوز نیم خیز و بعضی ها هم هنوز در جایشان نشسته بودند و پچ پچ می کردند، من در راهروی رو به روی اتاق‌ صد و سیزده نشسته بودم و روزنامه های روز قبل را می خواندم، ناگهان صدای همهمه گنگی از دور به گوش رسید، در آن شب، در آن سکوت این صدا عجیب می نمود! همه آنهائی که بیدار بودند گوش تیز کردند، صدا نزدیک شد، زندانیان به هم نزدیکتر شدند، صدای چکمه پاسدارها و همهمه می آمد، گوئی مارش نظامی است، در واقع تپه های اوین پشت سر ما قرار داشتند.

فردین از اتاق صد و دوازده بیرون آمد، رنگ بر چهره نداشت، آرام و بی گفتگو کنارم نشست، همه گوش شدیم، صدای شعارها در شب پیچید و به پشت پنجره آموزشگاه رسید، صدا در همان جا ماند: "مرگ بر ملحدین کافر، مرگ بر ملحدین کافر!" شعارها مرگ بر منافق نبودند، زندانیان رنگ به رنگ شدند، با نگاه از هم می پرسیدند: "چه خواهد شد؟!" صدای شوم رگبار سینه شب را درید، سپس صدای تک تیر آمد، شروع به شمارش کردم اما دلشوره و درد سبب شد نتوانم ادامه بدهم، فردین با سیمائی زرد شده دست مرا می فشرد، اندوهی تلخ سراسر وجودم را فراگرفته بود، هیچکس حرف نمی زد، چند نفر یا چندین نفر اعدام شده بودند، تا صبح صدای پارس سگ ها می آمد، چه کسانی بودند؟ آیا مجاهدین بودند یا چپ ها؟ هما و مریم از بچه های مجاهد بودند یا شاپور و رحمت و محمدعلی و خلیل و منصور؟ اصلا فرقی می کرد که چه کسی آنجا پشت دیوار به گلوله بسته شده و غرق در خون به زمین افتاده است؟ او هر کس بود حتما عزیز مادر و پدری بود و فرقی نمی کرد، چه مجاهد، چه فدائی، چه توده ای، چه خط سه، همه انسان هائی بودند که به خاطر اعتقادشان به آزادی انسان و عدالت اجتماعی اعدام شده بودند.

بعدها وقتی در سال ۱۳۷۰ به خانواده همسرم گواهی فوت فرزندشان داده شد تاریخ فوت او پنجم مردادماه ۱۳۶۷ اعلام شده بود، تاریخ مذکور با تاریخ آن شب که صدای رگبار و تک تیرها را در بند شنیدیم مطابقت دارد!

ملحدین کافر!

صبح فردای آن شب زهره را برای رفتن به بهداری صدا کردند، او هنگام بازگشت حرف های دو پاسدار را می شنود که ظاهرا بی توجه به حضور او بلند، بلند باهم حرف می زدند، آنها در مورد حمله مجاهدین به مرز ایران و یا همان حمله مرصاد باهم حرف می زدند و این که:

- دیدی دیشب چه طور همه شون رو به درک واصل کردیم؟

- ولی حاج آقا اینا که مجاهد نبودن! همه شون ملحد و کافر بودن.

- اینا از اون ها پدر سوخته ترن ..... اگه دستشون برسه بهتر از او‌ن ها عمل نمی کنن!

زهره این اطلاعات را شنیده بود، پاسدارها عمدا خبرها را این گونه به گوش ما می رساندند، بعدها عده ای گفتند در آن شب بیش از صد نفر از زندانیان چپ را اعدام کرده اند! دوباره هفت تن از مجاهدین را صدا کردند، دیگر می دانستیم آنها بازگشتی نخواهند داشت، هنگام خداحافظی کسی خود را کنترل نمی کرد، اشک بی اختیار بر گونه هایمان رها می شد، عده ای با بی قراری و صدای بلند و سوزناک می گریستند، این افراد که برای همیشه با ما وداع می کردند انسان هائی پر مهر و دوست داشتنی بودند که هر کدامشان از بهترین فرزندان خانواده هایشان و از بهترین فرزندان این مملکت بودند، در آغوششان می گرفتیم و نمی دانستیم چه بگوئیم! 

دختران اعدامی

فروزان عبدی را که از اعضای تیم ملی والیبال ایران بود دیدم که با آبشار بلندی تیم والیبال زنان زندان در بند ۳۲۵ را به اوج شادی رساند، او و همه ۳۸ مجاهدی که نزدیک به دو سالی در بند سه سالن آموزشگاه کنارم می زیستند را با حکم ویژه آیت الله خمینی در سال ۶۷ اعدام کردند!

سودابه منصوری، اعظم (شهربانو) عطاری، مژگان سربی، سپیده زرگر، اشرف فدایی تبریزی، فروزان عبدی بازیکن ملی پوش در سطح ایران و آسیا، ناهید (فاطمه) تحصیلی، ملیحه اقوامی، میترا اسکندری، فضیلت علامه، سهیلا فتاحیان، سیمین بهبهانی، مهین حیدریان، مهناز یوسفی، اشرف موسوی، زهرا شب زنده دار، فرزانه ضیاء میرزایی، محبوبه صفایی، مریم عزیزی، منیره رجوی، سهیلا محمدرحیمی و خواهرش مهری محمدرحیمی، شورانگیز کریمیان و خواهرش مهری کریمیان، آزاده طبیب، رفعت خلدی، فرحناز مصّلا دانش آموز و اشرف احمدی مادر چهار فرزند، فرحناز ظرفچی، مهین حیدریان، مریم محمدی بهمن آبادی، مژگان سربی، مریم گلزاده غفوری، مهین قربانی، فریبا عمومی، مهری قنات آبادی، سوسن صالحی، فریده رازبان، آسیه فتحی، فرشته حمیدی، لیدا حمیدی، سیمین نانکلی، مهتاب فیروزی، اعظم طاقدره، فرزانه ضیاء میرزایی و .....

اکثر این زنان، نشکفته گل، هنوز ننشسته در بهار، در زمان دستگیری دانشجو و جوان بودند و یا حتی مثل آزاده طبیب دانش آموز! برخیشان در زندان به ۱۸ سالگی رسیدند! جوانی و عشق را با خود به گور بردند، با مرگشان لبخند بر لب مادران و پدرانشان برای همیشه خشکید، چه کرده بودند؟ اکثرشان را سال ۱٣۶۰ در خیابان دستگیر کرده بودند، مجله مجاهد فروخته بودند و یا شاید در تظاهراتی چند شعار داده بودند! آیا اگر اوین موزه شود نام این زنان را بر دیواری در حیاط موزه حک خواهند نمود؟ در شرح این وقایع چه خواهند نوشت؟

سهیلا درویش کهن

به یاد می آورم سهیلا درویش کهن را که در وعده های نماز به شکنجه گاه می بردندمان! به یاد می آورمش روزی که دیگر نبود! او را از سالن سه بردند، سهیلا درویش کهن، بیست و هفت ساله از سازمان فدائیان خلق اکثریت، او در شهریور ۶۷ به خاطر "شکنجه نماز" کشته شد یا خودکشی کرد! به هر حال وسائل او را به خانواده اش دادند و گفتند خودکشی کرده است!

فضای غمبار روزهای مصیبت

فضای سالن سه آموزشگاه آکنده از رنج و مصیبت بود، نفس که نه، درد می کشیدیم! شش ماه اشک ماتم و آه! اتاق ها خالی از عزیزانی بود که تا چندی کنارت زندگی می کردند، هر روز خبرهای پردرد تازه ای می رسیدند، خیلی از مردها را اعدام کردند، زندانیان مرد گوهردشت همه نماز می خوانند، سبیل هایشان را زده اند، همه انزجار داده اند، این وضعیت ادامه داشت تا این که رئیس زندان عوض شد و اوضاع زندان کمی تغییر کرد، برای مدتی شکنجه ها قطع شد و دیگر کسی را وادار به خواندن نماز نکردند و ما هشتاد زن زندانی بودیم که تا آخرین روزها در زندان ماندیم، هنوز حاضر نبودیم انزجار بدهیم، شاید زندانبانان باور نمی کردند که ما پس از این همه درد و رنج و مصیبت هنوز ایستاده ایم!

بالاخره عید سال ۱۳۶۸ هم آمد و ما در دلمان عید نداشتیم، درون هر یک را اگر می شد بشکافیم لت و پار بود ولی زندگی می بایست جاری می شد، به فکر نظافت بند بودیم، بندی که هر گوشه و کنارش حکایت تلخ و شیرین قصه‌ دخترانی را داشت که تا چندی قبل در آن بند با ما می زیستند و امروز نبودند! انگار درد و غصه در گرد و خاک بند جا خوش کرده بودند! همیشه در آن موقع سال چندین و چند سبزه روی طاقچه‌ اتاق ها خودنمائی می کردند، امسال از سبزه خبری نبود با این حال بچه ها هفت سین گذاشتند، تحویل سال ۱٣۶٨ ساعت ۹ شب بود، اکثر بچه های اتاق ها آمده بودند جلوی تلویزیون، هفت سین را فردین و مادرطاهره چیده بودند زیر تلویزیون راهروی بند سالن سه آموزشگاه، بند سه دیگر آن بند سابق نبود، روح نداشت و غم و اندوه جای همبندی های از دست رفته را پر کرده بودند، بند شده بود گورستان!

دور هفت سین ‌بودیم اما انگار برای عزاداری از دست رفته ها آمده بودیم، گوئی زندگی تمام شده بود، همه می خواستند عید را از خود دور کنند، آن عید برای هیچکس شادی نیاورد، زهره تنکابنی از اتاق بیرون آمد، رفت ته راهرو، نشست زیر تلویزیون، نزدیک هفت سین، آرام و بی صدا، مثل بقیه، مادر طاهره آمد حرفی بزند، بغض زهره ناگهان ترکید، زد زیر گریه، های های، های های، ضجه می زد مثل مادر بچه مرده، های های، دیگران، در آغوش ‌گرفتن زهره و دلداری دادن او، اما مگر دیگران دست کمی از خود او داشتند؟ چه کسی دیگران را دلداری دهد؟ این فردین تکیده و رنجور بود که بین ما می‌چرخید، دستی بر سر این، بوسه ای به چشمان نمناک دیگری می زد، او نمی دانست با کی حرف بزند؟ و چه بگوید؟ هر یک در درون تنهائی خود خزیده بودیم، تلویزیون آغاز سال نو را اعلام ‌کرد!

فاطمه مدرسی تهرانی را بعد از مرگ همه عزیزانش اعدامش کردند، آخرین اعدامی بند ما فاطمه مدرسی تهرانی (فردین) از اعضای مرکزی حزب توده بود، او را همان گونه که وحشت داشت بعد از کشتار بقیه همراهان و همبندانش در روز ششم فروردین ۱۳۶۸ به خاطر ندادن انزجار از حزب توده با حکم ویژه آیت‌الله خمینی اعدام کردند!  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پانویس:

* شکنجه نماز در شهریور ۱۳۶۷ نماز با دستور قاضی شرع بر برخی زندانیانی اعمال شد که نماز نمی خواندند! این زندانیان به دستور قاضی شرع روزی پنج بار در وعده های نماز شلاق می خوردند! شکنجه نماز اثرات روحی و روانی سختی بر زندانیان باقی می گذاشت.

ترسیم سیمای دوریی یک آیت الله

نرگس نامدار

 

این عکس را کسی انداخته است که تولیت آستانی را دارد که بزرگ ترین موقوفه جهان است با ثروتی افسانه‌ای و البته معاف از مالیات، که اگر همان مالیات را پرداخت می‌کرد از شمار مستضعفان کشور کم می‌شد. رییس چنین تشکیلاتی مقابل دوربین صدا و سیما نشست و گفت: « زندگی بنده با چشیدن طعم فقر همراه بوده است، من احساس فقر و محرومیت را چشیده‌ام.»... این مدعی پیرو امام علی‌ که هوادارانش بر سیادت وی تاکید فراوان دارند و برای رسیدنش به مسند ریاست جمهوری کمپین صلوات برپا کرده‌اند، اما حاضر نیست از درآمد تشکیلاتی که به امانت در اختیارش قرار گرفته به نفع مدارس مناطق محروم ریالی را به عنوان مالیات پرداخت کند.

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

این گزارشها در حال  تکمیل شدن است

خبر گزاری مردانی نیوز 

بیشتر بخوانید مطالب مرتبط  دراین ضمیمه از   

یاد داشتی از عاشقان ایران"‌ باشد که بید ار شویم " در سرزمين من"کلامی با نیروهای نظامی و انتظامی

احمد منتظری: کاندیداتوری رئیسی توهین به ملت ایران است؛

خبرنامه خبرگزاری مردانی نیوز

به زبانهای دیگر

English French German Italian Portuguese Russian Spanish
شما اینجا هستید: خانه مردانی نیوز گوناگون یاد داشتی از عاشقان ایران"‌ باشد که بید ار شویم " در سرزمين من" نامهء سرگشاده ای از عفت ماهباز" خانم علم‌الهدی، شوهر شما قاتل همسر من است!حی علی الصلاة: شکنجه نماز در اوین!