اخبار کوتاه

اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان - يکشنبه - چهارم خرداد ۱۳۹۹ برابر با بيست و چهارم مه ۲۰۲۰

   . "خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد" به نام ایران و به نام ندای آزادی...

 اخبار کوتاه

اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان - شنبه - سوم خرداد ۱۳۹۹ برابر با بيست و سوم مه ۲۰۲۰

   . "خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد" به نام ایران و به نام ندای آزادی...

  •  اخبار کوتاه

    اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان - يکشنبه - چهارم خرداد ۱۳۹۹ برابر با بيست و چهارم...

    یکشنبه, 04 خرداد 1399 23:58

    Published in اخبار کوتاه

  •     بحران کرونا

    بحران کرونا"در جهان"هشدار "سازمان بهداشت جهانی"تعداد جان‌باختگان کرونا تا شامگاه یکشنبه چهارم...

    یکشنبه, 04 خرداد 1399 23:50

    Published in فناوری

  •   آمریکا

    آمریکا " افغانستان" طالبان و دولت افغانستان در عید فطر آتش‌بس سه روزه اعلام کردند" اشرف غنی...

    یکشنبه, 04 خرداد 1399 22:16

    Published in اخبار جهان

  •   آمریکا

    آمریکا" اسرائیل،" برگزاری جلسه دادگاه جنجالی برای بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل به اتهام...

    یکشنبه, 04 خرداد 1399 20:55

    Published in سیاست

  •  اخبار کوتاه

    اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان - شنبه - سوم خرداد ۱۳۹۹ برابر با بيست و سوم مه ۲۰۲۰

    شنبه, 03 خرداد 1399 23:58

    Published in اخبار کوتاه

  •     بحران کرونا

    بحران کرونا"در جهان"هشدار "سازمان بهداشت جهانی"آمریکا با یک میلیون و ۶۰۰ هزار مبتلا و نزدیک...

    شنبه, 03 خرداد 1399 23:45

    Published in فناوری

  •   آمریکا

    آمریکا" سازمان ملل متحد نسبت به افزایش جرائم سایبری در جریان شیوع ویروس کرونا هشدار داد"...

    شنبه, 03 خرداد 1399 22:03

    Published in مطبوعات

مقاله ها

مجید محمدی - چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟ '

طرح از هنرمند ما بابک

یاد داشتی از عاشقان ایران"‌ باشد که بید ار شویم" در سرزمین من"  

خرد چشم جان است، چون بنگری
تو بی چشم، شادان جهان نسپری

"خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد"

آری، ديو، چه بخواهد چه نخواهد  به دست فرهنگ ما به  شيشه ی استوره ای اش بازخواهد گشت
و ديدن آن لحظه برای هر کس که به فرهنگ خردمدار و زيبای ايرانی مان باور دارد
سخت ساده و شکوهمند است.

یاد و راه همه ی جان بخشانِ میهن، گرامی و جاودان باد


به ياد قيام
23 خرداد 1388،
آغاز جنبش سبز
جوانان ايران
عليه حکومت خون آشام اسلامی،
و به ياد
برجسته ترين
نماد سکولار آن:
ندا آقا سلطان

چراغ سیمین ایران هرگز خاموش نمی شود

***

آموزگاران ما را آزاد کنید! کارگران ما را آزاد کنید!
دانشجویان ما را آزاد کنید! فعالان جنبش زنان را آزاد کنید!
همه زندانیان سیاسی و عقیدتی را آزاد کنید!
چگونه با دشمنت به دوستی تا کنم؟
تو رخت زندان تن ات وُ من تماشا کنم؟
تو رخت زندان تن ات، و من بمانم خموش؟
قسم به زن، نازنم اگر محابا کنم
اگرچه تلخ است حق، نمی توانم نهفت
زبان از آن بایدم که آشکارا کنم
شادروان " سیمین بهبهانی

***
قلم چرخید و فرمان را گرفتند
ورق برگشت و ایران را گرفتند

به تیتر “شاه رفتِ ” اطلاعات
توجه کرده کیهان را گرفتند

چپ و مذهب گره خوردند و شیخان
شبانه جای شاه هان را گرفتند

همه از حجره‌ها بیرون خزیدند
به سرعت سقف و ایوان را گرفتند

گرفتند و گرفتن کارشان شد
هر آنچه خواستند آن‌ را گرفتند

به هر انگیزه و با هر بهانه
مسلمان، نا مسلمان را گرفتند

به جرم بد حجابی، بد لباسی
زنان را نیز مردان را گرفتند

سراغ سفره ها، نفتی‌ نیامد
ولیکن در عوض نان را گرفتند

یکی‌ نان خواست بردندش به زندان
از آن بیچاره دندان را گرفتند

یکی‌ آفتابه دزدی گشت افشا
به دست آفتابه داشت آنرا گرفتند

یکی‌ خان بود از حیث چپاول
دو تا مستخدم خان را گرفتند

فلان ملا مخالف داشت بسیار
مخالفهای ایشان را گرفتند

بده مژده به دزدن خزانه
که شاکی‌‌های آنان را گرفتند

چو شد در آستان قدس دزدی
گداهای خراسان را گرفتند

به جرم اختلاس شرکت نفت
برادرهای دربان را گرفتند

نمیخواهند چون خر را بگیرند
محبّت کرده پالان را گرفتند

غذا را آشپز چون شور میکرد
سر سفره نمکدان را گرفتند

زندان طرح از توکا نیستانی

کاریکاتور - طرح/ هرم اجتماعی در ایران ...

کاری ازمانا نیستانی 

ديكتاتور به پايان سلام كن !


به ایران و سربلندی کشورمان بیندیشیم
خانه خراب !
عذر تلخی شراب بر گردن پیمانه نیست
هر که ره گم کرد تقصیر ره میخانه نیست
گر بنا را کج نهادیم   و خرابی شد پدید
آن خرابیها  زخاک وسرزمین وخانه نیست
ایران من امروز همه دل نگران است .
هر گوشه آن خاک بدست دگران است .
ایرانی آزاده کجا دیده کسی بر سر قدرت ؟
بر جایگه رخش نگر  ، جمع خران است
سردبیر

"مجید محمدی"

خبر گزاری مردانی نیوز: گفتار هفته از مجید محمدی (جامعه‌شناس) 

جمعه - هشتم شهريور ۱۳۹۸ برابر با سی ام اوت ۲۰۱۹

'کاریکاتور از آرشیو

چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟'

  همه‌ی زمینه‌ها برای اعتراض عمومی‌ در ایران در سال ۱۳۹۸ فراهم است: فشار خارجی (ایالات متحده) یا حداقل انفعال (اروپا) و عدم امکان حمایت عملی قدرت‌های بزرگ (چین و روسیه) از رژیم در شرایط سرکوب گسترده، بحران‌های اقتصادی (تورم و بیکاری) و اجتماعی (اعتیاد، کودکان کار، حاشیه‌نشینی)، دستگاه دولتی ناکارآمد و فاسد، رشد بی‌اعتمادی در داخل دستگاه‌های حکومتی و دولتی، انفجار بی‌اعتمادی و نارضایی عمومی، ناامیدی عمومی‌ از بهبود شرایط با تداوم جمهوری اسلامی، کوچکتر شدن حلقه‌ی باورمندان به رژیم، مهاجرت گسترده به خارج و سرکوب هر روزه‌‌ی مردم توسط حکومت شبه‌توتالیتر. اما شاهد اعتراضات عمومی‌ به رژیمی‌که مسئول این شرایط است نیستیم. چرا؟

در کشورهای اروپای شرقی جمعیتی چند ده‌هزار نفری به خیابان‌آمدند و با گسترده‌تر شدن اعتراضات حکومت‌ها کناره گرفتند چون اراده‌ی سرکوب در حکومت قوی نبود اما در ایران اراده‌ی معطوف به قصابی در حاکمان و متحدان جمهوری اسلامی قوی است و مردم ناراضی این را می‌دانند. گرگ‌های چاق حاکم نمی‌خواهند امتیازات مفت و مجانی خود را از دست بدهند. به همین دلیل جمعیت میلیونی باید به خیابان بیاید و در خیابان بماند تا حکومت عقب‌نشینی کند و کنار برود. در چنین شرایطی حزب‌الله لبنان، حشدالشعبی و حوثی‌ها هم نمی‌توانند کاری برای رژیم ایران انجام دهند. آنها اگر یک ماه دلارهای نفتی را دریافت نکنند به سراغ حامی‌ دیگری خواهند رفت.

اما اینکه جمعیت ناراضی به صورت چند میلیونی تا کنون برای براندازی رژیم به خیابان نیامده‌اند به چهار دلیل است:

۱. توهم اصلاح حکومتی

جناح اصلاح‌طلب بسیار بی‌اعتبار شده است اما توهم اصلاحِ آسان و بی‌هزینه هنوز کاملا رفع نشده است. بسیاری از جوانان هنوز امید دارند که حکومت یک‌شبه فرو بریزد بدون آنکه آنها تلاشی انجام دهند. آنها برای فرار از مسئولیت، نخست نسل انقلاب را برای وضعیت موجود ملامت می‌کنند تا آنها را موظف به براندازی رژیم کنند و بعد از آن نیز قدرت و اراده‌ی سرکوب حکومت را به فراموشی می‌سپارند تا مبادا با آن آگاهانه روبرو شوند. این توهم اصلاح حکومتی مبتنی است بر خواست تغییر بدون هزینه و آسان. آنها دلشان می‌خواهد حکومت به آسانی سقوط کند نه اینکه به این موضوع وقوف داشته باشند.

از این جهت، مقابله با رویاسازی‌ها و رفت و برگشت‌های اصلاح‌طلبان (از غمزه و عشوه‌گری برای خامنه‌ای و فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تا گرانفروشی خود به مردم مستاصل) از ضروریات زمینه‌سازی برای اعتراضات عمومی‌ است. اصلاح‌طلبان به سیاست خیابانی باور ندارند و در سال ۸۸ نیز کنترل امور از دست آنها خارج شد. آنها همیشه گفته‌اند که سیاست خیابانی را نمی‌خواهند چون می‌خواهند خودشان طرف مذاکره باشند تا از این مجرا امتیازات ویژه‌ای به دست آورند. آنها می‌دانند با رفتن جمهوری اسلامی موضوعیت خویش را از دست می‌دهند.

۲. فقدان رهبری و سازمان

سازمان و رهبری از ضروریات هرگونه اعتراض عمومی‌ است. درست است که اعتراضات خیابانی رهبران خود را شکل می‌دهد اما نخست اعتراضاتی باید صورت بگیرد تا رهبرانی از دل آن شکل بگیرند. شبکه‌های اجتماعی می‌توانند عامل موثری باشند اما حکومت هم در این زمینه دست روی دست نمی‌گذارد: هم این شبکه‌ها را در شرایط بحرانی قطع می‌کند، هم آنها را مهندسی می‌کند، و هم از آنها برای سازماندهی و بسیج شبکه‌های خود بهره می‌گیرد. هر گونه اعتراض عمومی‌ به رهبرانی نیاز دارد که مخالفان به آنها اعتماد کنند و علامت سوال‌های بزرگی در کنار نام آنها نباشد. یک گروه یا جمع نیز می‌تواند چنین نقشی داشته باشد. به همین دلیل لابی جمهوری اسلامی مخالفان جدی حکومت را با برچسب‌هایی مثل «چلبی» یا «جنگ‌طلب» می‌نوازد تا آنها را بدنام کند. حکومت برای پیشگیری از چنین گروهی هرگونه نطفه‌ی شکل‌گیری آن را خفه می‌کند.

۳. انتظار منجی

هنوز قشرهایی در ایران منتظر یک منجی نامنتظر مثل «امام زمان» یا ایالات متحده هستند که برای آزادی مردم ایران به پا خیزد یا قشون‌کشی کند. انتظار منجی ناشی است از سه دسته واقعیات: اینکه از شرایط راضی نیستند، اینکه انتظار تغییر را دارند بدون آنکه کاری انجام دهند، و اینکه دیگران را بدون هیچ دلیلی خیرخواه‌تر از خود برای منافع‌شان تصور می‌کنند!

کسانی که می‌خواهند مردم ایران در اعتراض به شرایط موجود به خیابان بیایند باید امید آنها به «امام زمان» و ایالات متحده یا هر منجی دیگری را قطع کنند و به آنها بگویند که تنها خود آنها می‌توانند منجی‌شان باشند و برای دشواری‌ها و مشکلاتی که دارند نخست خود را مسئول بدانند.

۴. تصور شکست‌ناپذیری

جمهوری اسلامی با سرکوب‌های متعدد و شدید برای بخشی از مردم ایران این تصور را به وجود آورده که شکست‌ناپذیر است یا حداقل شکست آن بسیار پر هزینه و دشوار است. خشونت بی‌حد و حساب حکومت چه در حد اجرای احکام غیرانسانی و سبعانه، چه در حد سرکوب‌های خیابانی و چه بدرفتاری، بی‌توجهی و شکنجه در زندان‌ها همه برای نشان دادن اراده‌ی معطوف به قدرت اسلامگرایان بوده است به این معنا که آنها به هیچ وجه حاضر نیستند از اسب قدرت پایین بیایند. به همین دلیل مخالفان باید آنها را از اسب قدرت به زیر بکشند. از این رو همه‌ی نامه‌هایی که خطاب به خامنه‌ای برای استعفا و کناره‌گیری نوشته می‌شود اتلاف وقت است.

واقعیت این نیست که حکومت را نمی‌توان از اسب قدرت پایین کشید. حکومت‌هایی بسیار خشن‌تر و سرکوبگرتر از جمهوری اسلامی توسط ناراضیان به زیر کشیده شده‌اند. نیروهای سازماندهی شده مثل پلیس و سپاه و نیروهای امنیتی پس از چند روز مقاومت مردم در خیابان‌ها فرو خواهند ریخت. اما آنچه حکومت را تا کنون نگاه داشته یک نیروی متشکل از افراد باورمند به نظام در سطوح بالای بسیج و سپاه و قوه‌ی قضاییه در کنار نیروهای متشکل اما لباس‌شخصی است که همواره به صورت پشتیبان و ظاهرا به عنوان مردم کوچه و بازار به خیابان می‌آید. خط دفاعی پایانی نظام در سراسر کشور جمعیتی کمتر از ۱۰۰ هزار نفر هستند (مدیران و فرماندهان در قوای قهریه و حدود نیمی‌ از مدیران بالایی و میانی) چون مخرج مشترک آنها هنگامی‌ که با اعضای خانواده‌ی خود در مراسم دولتی (مثل ۹ دی یا ۲۲ بهمن یا نمازجمعه‌ها) حاضر می‌شوند در حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار نفر در کشور می‌شود.

یک جمعیت دو تا سه میلیونی (روحانیون و اعضای خانواده‌ی آنها بعلاوه‌ی کارکنان نهادهای تحت نظر رهبر) به صورت سیاهی لشکری که از حکومت منتفع می‌شود پیاده نظام کاست حاکم در مراسم دولتی است اما آنها برای حفظ نظام تا آخر نمی‌ایستند. یک نیروی سازماندهی شده در حد دو تا سه میلیونی در سطح کشور که بداند چه می‌خواهد اگر روش‌های این نیروی مدافع نظام را بشناسد و بتواند تاکتیک‌های آنها را خنثی کند می‌تواند در عرض چند هفته اینها را به خانه‌هایشان بفرستد چون مردم کوچه و بازار دیگر پشتیبان آنها نیستند. تجربه‌ی دی ماه ۹۶ و اعتراضات کارزون نشان داد که انبوه نیروهای انتظامی‌ و سپاهی در صورت تداوم اعتراضات در عرض چند روز از هم گسیخته می‌شوند. سراسری بودن اعتراضات امکان اعزام نیرو از مرکز و مراکز استان‌ها برای سرکوب اعتراضات محلی را از میان می‌برد.

در جنبش‌های اجتماعی در جوامع دیکتاتوری معمولا یک اقلیت سازمان‌یافته و پر انرژی با خواست روشن است که می‌تواند مردم ناراضی را بسیج کند و اقلیت حاکم فاسد را کنار بزند. مشکل در ایران این است که آن اقلیت با وجود زمینه‌های بسیار مناسب هنوز در حال تکوین است و کاملا شکل نگرفته تا نشان دهد هر نظام استبدادی را می‌توان شکست داد. اگر چهار مشکل فوق حل شود آن اقلیت شکل خواهد گرفت.

 

 بخشی از دیدگاه هم وطنان

 

 no name

خیلی ها فراموش میکنند که در این میان "دیگران چه میخواهند"؟؟مردم ایران اول شکم سیر,فراوانی کالا و بنزین ارزان,خانه ارزان وووو هیچ فرقی نمیکند چه رژیم فریبکار و مافیایی سر کار بیاید.بعد از ۴۰-۵۰ سال چهره اصلی رژیم مشخص میشود و شکم گرسنه,کالا و بنزین گران,خانه گران وووو و شروع میکنند به غر زدن که پدرمون در اومد یک رژیم دیگه بیارین!!حالا رژیم آینده حاضر است (شاهزاده ) و ترامپ هم هزینه تغییر ان را براورد کرده (گویا بالای ۲۰۰۰ میلیارد $)ولی فعلا عجله ای نیست, نماینده شان آقای ظریف و شرکا حامی منافعشان هستند.اما شریک دومی روسها هم توقع دارند و باید آنها را هم راضی کرد, آنها هم فقط دلار سبز را ترجیح میدهند و هر زمان رژیم جدید بدهی ها و خواسته هایشان را ضمانت کرد خود را کنار میکشند.و شریک اصلی و قدیمی که به دلار راضی نیست, حضور مستقیم و همیشگی با نماینده هایش (آخوندها و مسلمانها) و غیر از این شرکای بزرگ چندین طلبکار کوچک هم هست که آنها هم طلبشان را میخواهند.چین,ژاپن,آلمان,کشورهای اسکاندیناوی وووووو

  افراسیاب

تمام ریزش نیرو و اختلاف درون حکومت بر اثر وحشت از مجازات بعد از سرنگونی رژیم است. مزدوران اگر مطمئن شوند که بعد از فروپاشی بگیر و ببند و اعدام درکار نیست آنوقت هیچی دیگه دست به هر جنایتی میزنن و بعد هم مطمئن هستند که دمکراسی میاد و میگه دستتون درد نکنه که چهل سال پدر ما را درآوردید. ده میلیون آواره و اینهمه اعدام و دزدی و خسارت، حالا بفرمائید برگردید سر کار یا حقوق بازنشستگی بگیرید با مزایا. یکی از موثرترین مبارزات و خرد کردن روحیه دشمن همین تهدید جانی و شعار نویسی و ناسزاگوئی به مسئولین و نیروهای رژیم است. ما باید فقط در فکر سرنگونی جمهوری اسلامی باشیم، انسان فقط یک ماموریت را میتونه خوب پیش ببره. حکومت آینده ایران به ما مربوط نیست و هر حزب و دسته ای میخواد بیاد بما مربوط نیست و هر کسی خارج از این فکر میکنه در فانتزی و رویا زندگی میکنه. نسلهای بعدی هستند که مملکتشون را میسازن، ماها که نمیتونیم چهل تکه بشیم و هم رژیم عوض کنیم و هم دمکراسی بیاوریم و هم ایران فردا را بسازیم ووو ، این میشه دویست سال.'

 گویا

امروزه حتی عوام ترین افراد در ایران نیز می دانند که سقوط جمهوری اسلامی بسیار پر هزینه است و حتی در صورت سقوط، احتمال قدرت گرفتن انواع دیگر دیکتاتوری در لباس دیگر وجود دارد( افرادی که هنوز هیچ نشده برای کشتن آخوندها و بسیجی ها و حزب اللهیها خط و نشان می کشند چگونه خود می توانند مدعی ایجاد حکومت عادلی باشند). متاسفانه تا زمانی که مردم در صفوف طولانی به جمهوری اسلامی رای می دهند هر حرکتی توسط حاکمان به بهانه تلاش برای سرنگونی حکومت قانونی (مانند سوریه) سرکوب میشود. فراموش نکنیم که گروههای اپوزسیون نیز جایگاه مناسبی در بین توده مردم ندارند و کارنامه آنها درخشان نیست. همچنین حکومت افراد بسیاری را که برای آنها تهدید بالفعل بودند را از میان برداشته است. در نهایت باید اشاره نمایم که حتی اگر گروهی در شرایط فعلی به خیابان بیایند این ترس وجود دارد که حرکت آنها به عنوان وزنه ای برای گرفتن امتیاز توسط آمریکاییها از جمهوری اسلامی و سکوت جامعه جهانی در مقابل سرکوب آنها صرف شود. در ضمن دوست عزیزی که این مقاله را نوشته اید لطفاً نام روسیه را نیز در کنار گروههای حزب و االله و زینبیون ... اضافه نمایید.

یک دلیل بزرگش ترس از کشته شدن و دستگیری و شکنجه است البته تا زمانی که رژیم قدرت زیاد در سرکوب داشته باشه که مستلزم پول زیاد است که در حال حاظر در حال اتمام است. دلیل دیگر درگیری آمریکا با رژیم و قفل کردن حکومت از لحاظ اقتصادی است و بسیاری از مردم منتظرن ببینند به کجا ختم میشه. نظریه دیگر هم اینکه بسیاری معتقدند رژیم را نباید ترسوند و در آنصورت به هر درخواستی از طرف آمریکا پاسخ مثبت میده تا تحریمها برطرف شه و پول بدست بیاره برای سرکوب دوباره، و با شناختی که مردم از شخصیت ترامپ دارن این شخص فقط بفکر پیروزی خودش است تا سندی بدست بیاورد و بر ملاج دمکراتها بکوبد و بعد هر بلای سر مردم ایران آمد براش مهم نیست و حتی بولتون و پمپو را هم میندازه بیرون، پس در نتیجه بسیاری معتقدند نباید به پیروزی ترامپ بر علیه جمهوری اسلامی کمک کرد و باید اینقدر ادامه پیدا کنه که رژیم زیر بی پولی له بشه و چه بسا به  

درگیری نظامی هم برسه که آنوقت قسمت عظیم  نیروها و پادگانهای رژیم نابود و کشته میشن و کار برای مردم ایران بسیار ساده تر. در ضمن اعتراضات کور نباید کرد و ایندفعه باید میلیونی و خیلی گسترد باشه.

 تحلیلگر

مردم ایران فراموش کردند یا میکنند که چیزی بنام دو پا دارند که میشود با آنها تکانی خورد و برای گرفتن حق خود برای اعتراض به خیابان آمد. بقیه چیزهای خوب دیگر را خود جناب مجید محمدی جامعه شناس در این نوشته گفته و دلایلش را آورده مثل خلا رهبری در صدر جنبش اعتراضات! نبود آلترناتیو گروه یا حزب جانشین مورد پسند همه! توهم مردم از روی ناآگاهی شان که رژیم ملائی هنوز قابل اصلاح است! با دزدیده شدن انقلاب که بجای شاه یک آخوند مرتجع آمده دیگر کمتر کسی بدنبال انقلاب است چونکه همگی بنوعی سرخورده سیاسی و پاسیو شدند و تسلیم حکومت شدند که با زور اسلحه دارد سلطه گری میکند! باور رژیم و خود مردم که یک نظام اسلامی و دینی که ریشه در بین مردم دارد واکسینه شده است و هیچوقت فرو نمیپاشد! پول مفت نفت هست و رژیم مقداریش را برای مردم خرج میکند و حق سکوت میدهد تا مردم بخورند و شکمشان سیر باشد و صدای اعتراضشان در نیاید! دین افیون توده هاست که در ایران ثابت شد و مغز مردمش را کرخت و از کار انداخته و فرصت فکر و اندیشیدن نمیدهد! و برخی دلایل دیگر!ولی نبود درآمد نفتی با ادامه تحریم بزودی صدای اعتراض گرسنگان را خواهیم شنید!

  سمكو

میترسند اگر قیام كنند باعث تجزئه‌ ایران شوند، فقط همین! ولی آیا ایرانی كه‌ فقط مرتع یك قشر خونخوار شود به‌ چه‌ دردی میخورد؟ من ایرانی میخواهم كه‌ ترك، فارس، عرب، كرد، 

 آ ذری و غیره‌ در كنار هم با حقوق متساوی زندگی كنند. مرده‌ شور این  رژیم ببرد كه‌ هر روز باعث مرگ جوانانی میشود كه‌ خواب آزادی شخصی میبینند! لعنت بر این رژیم  ایران كه‌ بیسوادان حاكمش هستند

 مطالب منتشر شده در این صفحه صرفا بازتاب دهنده نظر و دیدگاه نویسندگان آن است.

 

این گزارشها در حال  تکمیل شدن است

   خبر گزاری مردانی نیوز 

   بیشتر بخوانید مطالب مرتبط  در این ضمیمه از   

مجید محمدی": چرا مداحی نکنند؟ همه چیزشان را از خمینی دارند

خبرنامه خبرگزاری مردانی نیوز

به زبانهای دیگر

English French German Italian Portuguese Russian Spanish
شما اینجا هستید: خانه مردانی نیوز مقاله ها مجید محمدی - چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟ '