بوندس‌لیگا

بوندس‌لیگا": هفته ۳/ هفته ۴ بوندس‌لیگا؛ شکست دورتموند و فستیوال گل بایرن مونیخ"قدرت‌نمایی دورتموند و تساوی لایپزیگ مقابل بایرن

  بوندس‌لیگا":  هفته ۳/ هفته ۴ بوندس‌لیگا؛ شکست دورتموند و فستیوال گل بایرن مونیخ"قدرت‌نمایی...

       اخبار کوتاه

اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ يکشنبه - بيست و چهارم شهريور ۱۳۹۸ برابر با پانزدهم سپتامبر ۲۰۱۹

  "خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد" AA به نام ایران و به نام ندای آزادی...

  اخبار کوتاه

اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ شنبه - بيست و سوم شهريور ۱۳۹۸ برابر با چهاردهم سپتامبر ۲۰۱۹

  "خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد" AA به نام ایران و به نام ندای آزادی...

  • عربستان سعودی

    عربستان سعودی"یمن":حوثی‌ها" آمریکا" تهدید ترامپ به اقدام علیه عاملان حمله به تاسیسات نفتی عربستان"...

    دوشنبه, 25 شهریور 1398 21:51

    Published in سیاست

  • بوندس‌لیگا

    بوندس‌لیگا": هفته ۳/ هفته ۴ بوندس‌لیگا؛ شکست دورتموند و فستیوال گل بایرن مونیخ"قدرت‌نمایی...

    دوشنبه, 25 شهریور 1398 20:49

    Published in ورزش

  •     اقتصاد جهان

    اقتصاد جهان": عربستان سعودی"یمن":حوثی‌ها" آمریکا" تهدید ترامپ به اقدام علیه عاملان حمله به...

    دوشنبه, 25 شهریور 1398 19:10

    Published in اقتصاد

  • فرهنگ و هنر

    فرهنگ و هنر": گزارشهائی ازخبر های""هنر هفتم سینما و تئاتر"شهاب حسینی نقش «شمس تبریزی» را در فیلمی...

    دوشنبه, 25 شهریور 1398 16:36

    Published in فرهنگ و هنر

  •        اخبار کوتاه

    اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ يکشنبه - بيست و چهارم شهريور ۱۳۹۸ برابر با...

    دوشنبه, 25 شهریور 1398 02:37

    Published in اخبار کوتاه

  •   اخبار کوتاه

    اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ شنبه - بيست و سوم شهريور ۱۳۹۸ برابر با چهاردهم...

    یکشنبه, 24 شهریور 1398 22:50

    Published in اخبار کوتاه

  •   گزارش‌های ورزشی هفته

    گزارش‌های ورزشی هفته" افتخار آفرینان"ادای احترام بزرگداشت به یاد #دختر_آبی" بازیکنان تیم...

    یکشنبه, 24 شهریور 1398 22:48

    Published in ورزش

فرهنگ و هنر

تقویم روز" - ۱۲ ژوئن ۱۹۳۶؛ ۸۳ سال پیش در چنین روزی کارل کراوس ( Karl Kraus ) در وین درگذشت."نشاننده نیش تیز قلم

 

 Karl Kraus

تقویم روز" - ۱۲ ژوئن ۱۹۳۶؛ ۸۳ سال پیش در چنین روزی کارل کراوس (  Karl Kraus ) در وین درگذشت."نشاننده نیش تیز قلم

 Karl Kraus

Geboren am 28.04.1874 in Gitschin (Nordböhmen), gestorben am 12.06.1936 in Wien.

 Karl Kraus

studierte Philosophie und Germanistik in Wien, gründete 1899 eine Zeitschrift »Die Fackel«, die bis 1936 auf einen Gesamtumfang von 20 000 Seiten angewachsen war. Er wirkte als Dramatiker, Lyriker und Vortragskünstler. Als Kulturkritiker gehört er zu den bedeutendsten im deutschsprachigen Raum des 20. Jahrhunderts. Lebenslang kämpfte er in seinen Schriften Nacht für Nacht gegen Untertanengeist, gegen eine obrigkeitshörige Justiz (»Die bloße Mahnung an die Richter, nach bestem Wissen und Gewissen zu urteilen, genügt nicht. Es müssten auch Vorschriften erlassen werden, wie klein das Wissen und wie groß das Gewissen sein darf.« [Aphorismen]), gegen eine meinungsmanipulierende Lügenpresse, gegen Sprachverlotterung, gegen Frauenverachtung.

Berühmt waren seine Vortragsabende. Vor gefüllten Sälen trug er teils eigene, teils fremde Texte von Goethe, Shakespeare, Nestroy und Offenbach vor. »... Nur mit der Wortkunst halt' ichs drum, / die ist für mich und jeden, / sie hilft, um mit dem Publikum / doch einmal deutsch zu reden.« (Dienst der Kunst). Diese 700 öffentlichen Lesungen bildeten den Rahmen seines, neben der »Fackel« zweiten Wirkungskreises. Zeitgenossen schildern seine Vorträge als rhetorische Meisterleistungen, die das Publikum unwiderstehlich in ihren Bann zogen. Zugleich war er sich natürlich seines beschränkten Wirkungskreises im klaren. Das lag auch an der hochintellektuellen Ausdrucksweise und Satzbildung seiner Aufsätze. (Damalige und leider auch heutige Durchschnittsleser haben ja Verständnisprobleme, wenn in einem Satz die Floskel »dieser aber ... hingegen jener ...« auftaucht) Seine kristallklar geschliffenen Sätze türmte er dann zu teilweise gigantischen Absätzen auf, die den Leser oder Zuhörer zu intensivstem Mitdenken zwangen. (Der erste Absatz von »Nachruf« erstreckt sich über mehr als 10 Druckseiten!)

Populär war er allenfalls in der Zeit, als er den Rücktritt des Wiener Polizeipräsidenten Schober wegen Unfähigkeit forderte und mit seinem »Schoberlied« (Melodie: »Üb immer Treu und Redlichkeit«!) viel Beifall in der Bevölkerung fand. Er schreibt: »Mein eigentlicher und einziger Erfolg besteht darin, die Welt, in die einzudringen mir von Natur verwehrt ist, hinreichend unsicher gemacht zu haben.“ (Ich und wir). „Ich habe in dreißig Jahren keine Zeile geschrieben, in der nicht die allgemeinste Kulturkritik, die Umfassung des zeitlichen Verfalls vom besondersten und erlebtesten Anlaß bezogen war.« (Der Vogel, der sein eigenes Nest beschmutzt)

Karl Kraus war Pazifist. Daß es im 20. Jahrhundert noch einmal einen Krieg geben könnte, der alle vorhergehenden an Unsittlichkeit weit übertreffen sollte, war ihm unvorstellbar. Umso erbitterter bekämpfte er ihn und seine Apologeten. Sein Urteil über den Weltkrieg sprach er in »In dieser großen Zeit«, »Nachruf« und »Die letzten Tage der Menschheit«. Gegen die sich am Krieg mästende Verbrecherwelt schreibt er in »Schweigen, Wort und Tat« 1915: » ... ich würde für einen einzigen Tag ein Kommando übernehmen, das die Front in das Hinterland verlegt; die Brutstätten der Weltverpestung, die Gifthütten des Menschenhasses, die Räuberhöhlen des Blutwuchers, ... täglich zweimal erfolgreich mit Bomben belegen lassen; und mit Hilfe von ausgeliehenen Kosaken ... in alle jene Plätze, wo die am Krieg Verdienenden ihrer leiblichen Wohlfahrt opfern, der Fleisch- und Fettfülle ein Ende machen!« Hierhin gehört auch die Polemik gegen Alfred Kerr, der unter dem Pseudonym »Gottlieb« kriegshetzerische Gedichte primitivsten Zuschnitts und gleichzeitig pazifistische schrieb und sich nach dem Krieg letzterer rühmte. »Kein Zweifel, unser Tänzerich wollte, anders als in der Anekdote, mit zwei Hintern auf einer Bluthochzeit tanzen.« (Befriedung). Nach der Bildung der Republik Österreich mußte er bald resignierend feststellen, daß sich leider nicht viel gebessert hatte: »Es bleibt wohl die beste von ihren Gaben: / daß wir keine Monarchie mehr haben.« (Zum Geburtstag der Republik)

Eines seiner großen Anliegen war die Reinhaltung der deutschen Sprache. So kämpfte er gegen das Literatentum und den Journalismus (»geistige Jauche«) seiner Zeit. Als eine Zeitung von einem Witzbold mit einer Falschmeldung hereingelegt wurde, schrieb er »Was soll man ihnen noch glauben, wenn sie nicht selbst lügen, sondern selber angelogen werden?« (Nach dem Erdbeben). Mehrere Aufsätze belegen seine intensive Auseinandersetzung mit der Sprache, unzählig sind seine Wortspiele: »Das gesunde Prinzip einer verkehrten Lebensweise innerhalb einer verkehrten Weltordnung hat sich an mir in jedem Betracht bewährt.« (Lob der verkehrten Lebensweise). Oder »Mein Wiener Dasein ist jetzt wieder reicher geworden, das ewige Sichdiewanddeslebensentlangdrücken, damit man auf dem Trottoir von keinem Trottel angesprochen wird, hat ein Ende, und jeder Tag bringt neue Abenteuer.« (Der Biberpelz). Und: »Was haben wir nur in all der Zeit getrieben? / Wir sind mit dem Fortschritt vorausgeeilt / und hinter uns zurückgeblieben.« (Fortschritt)

Autoritätsglauben oder Rücksichtnahme auf irgendwen oder irgendwas war nicht seine Sache. Er wies dem berühmten Stefan George handwerkliche Fehler in seiner Shakespeare-Nachdichtung nach und stellte ihr seine eigene entgegen. Besonders empört war er über die dümmliche, altertümelnde Schreibweise von Maximilian Harden, für dessen Leser er »Übersetzungen« anfertigte. Beispiel: »Dem Mann maßlos wütender Wortgewitter, dessen Liebe den Nächsten mit der Peitsche Reinheit heischender Virtus striemte, wälzt Schicksalsfinsternis undurchdringliche Nebelschwaden vor des Hörganges Pforte = Beethoven wird taub«.

Bescheiden spricht er von sich: »Ich bin nur einer von den Epigonen / die die in dem alten Haus der Sprache wohnen.« (Bekenntnis). Er verachtete Zeitgenossen, die sich anmaßten, die Sprache »zu beherrschen«. Seine Antwort: »Mit heißem Herzen und Hirne / naht' ich ihr Nacht für Nacht. / Sie war eine dreiste Dirne, / die ich zur Jungfrau gemacht.« (Die Sprache). »Daß ich mit dieser Sprache und mit dem Mut, sie zu sprechen, ein deutscher Schriftsteller war, das zu verleugnen wird mir nicht gelingen; das hoffe ich von einem ferneren Forum anerkannt zu erhalten.« (Der Vogel, der sein eigenes Nest beschmutzt). Eindringlich zeigt er im Aufsatz und im gleichnamigen Gedicht »Der Reim« auf, daß dieser weit mehr als nur Silbengleichklang ist. (»Der Reim ist nur der Sprache Gunst, / nicht nebenher noch eine Kunst. ... Was sich nicht suchen läßt, nur finden, / was in des Wortglücks Augenblick, / nicht aus Geschick, nur durch Geschick / da ist und was von selbst gelingt, / aus Mutterschaft der Sprache springt: / das ist der Reim. Nicht, was euch singt!«)

Über seine Polemik: »Sie mögen bedenken, daß mir meine polemische Laune nicht so leicht zu verderben ist, denn während andere Polemiker sich dadurch beliebt machen, daß ihnen der Atem ausgeht, regt mich das Fortleben meiner Objekte immer von neuem an. Sie mögen bedenken, daß ich die Großen bis zu den Schatten verfolge und auch dort nicht freigebe, aber auch schon manchem kleinen Mann den Nachruhm gesichert habe.« Oder: »Die Fülle meines Werks ist ungemein: / mir fällt zu jedem Dummkopf etwas ein.« (Produktion) Oder, anläßlich einer Vorlesung aus »Den letzten Tagen«: »Die Leser der folgenden Szene waren der Meinung, ich hätte die Sätze, die ich dem Hans Müller in den Mund lege [Akt 1 Szene 25], erfunden. Als ob man so etwas erfinden könnte und als ob mein Anteil an diesen Gestaltungen darüber hinausginge, daß ich zu allem, was es gab, am rechten Ort und, zur rechten Zeit die Anführungszeichen gesetzt habe. Es ist die tragische Bestimmung meiner Figuren, das sprechen zu müssen, was sie selbst geschrieben haben und so auf eine Nachwelt zu kommen, die sie sich ganz anders vorgestellt haben. Mein Verdienst besteht nicht darin, irgendetwas erfunden zu haben, sondern darin, daß man glaubt, ich müsse es erfunden haben, weil man nicht glaubt, daß man es erlebt haben könne.«

Sein religiöses Bekenntnis hat er sich nicht leicht gemacht. 1899 aus der jüdischen Religion, in die er hineingeboren worden war, ausgetreten, wurde er 1911 Katholiik. Er verließ die katholische Kirche 1923, nicht etwa wegen ihrer Mitschuld am Weltkrieg, sondern weil sie ein Kirchengebäude für eine Theateraufführung bereitstellte. Auf seinem Grabstein im Wiener Zentralfriedhof stehen nur die Worte „KARL KRAUS“.

 Karl Kraus "Die Raben"

تقویم روز" - ۱۲ ژوئن ۱۹۳۶؛ ۸۳ سال پیش در چنین روزی کارل کراوس (  Karl Kraus ) در وین درگذشت."نشاننده نیش تیز قلم

روزشمار چهره‌های تاریخی

 

 کارل کراوس، طنزپرداز اتریشی (۱۹۳۶-۱۸۷۴)؛ عکس مربوط به سال ۱۹۳۰ است

می‌گفت: «طنزی که سانسورچیان آن را بفهمند، به حق ممنوع می‌شود.»

کارل کراوس Karl Kraus در شهرک ییچین در ۸۵ کیلومتری پایتخت جمهوری چک کنونی زاده شد.

پدر و مادرش يک کارخانه تولید کاغذ رنگی داشتند. سه ساله بود که با خانواده ۱۱ نفری‌اش به وین مهاجرت کرد.

۱۸ ساله بود که در دانشگاه وین شروع به تحصیل نخست حقوق و سپس فلسفه و ادبیات کرد ولی تحصيل دانشگاهی را به پایان نرساند.

۱۷ ساله بود که برای روزنامه‌های گوناگون آلمانی و اتریشی نقد و گزارش می‌فرستاد و رفته رفته در پی تشکیل یک مجله طنز با همراهی همکارانش بود که به جایی نرسید.

۲۳ ساله بود که نقد تند طنزآميزی را با عنوان "ادبیات ویران" علیه "فرهنگ قهوه‌خانه‌ای ادیبان وین" منتشر کرد و نامش سر زبان‌ها افتاد.

او در اين نوشتار به نوگرایان زبان و ادب آلمانی تاخت و دشمنان بسیاری برای خود تراشید.

۲۵ ساله بود که یک تنه نشریه طنزآمیز و نیشدار "Die Fackel" (مشعل) را بر پا کرد که ۳۵ سال، یعنی تا چند ماه پيش از درگذشتش منتشر می‌شد و مجموعه آن به بیش از ۲۰ هزار صفحه می‌رسد.

او در این مجله به نوگرایان ادب و زبان می‌تازد و "نگهبانی از زبان و ادب راستین" را وظیفه خود معرفی می‌کند.

می‌گویند استادی را به او معرفی کردند و گفتند که "بر پنج زبان مسلط است" و او گفت: «این‌ها چه زبان‌هایی هستند که می‌گذارند مردی بر آن‌ها مسلط شود؟»

هر چند او یک محافظه‌کار باقی ماند اما گزین‌گویه‌های انتقادی‌اش از او یک پیشرو و آزادیخواه صلح‌جو و یک ادیب و نقاد اجتماعی ساخت.

هیچ نهاد، پدیده و شخصیتی نبود که از نیش قلم او در امان بماند. به هم‌تباران یهودی خود، خودکامگان، یهودی‌ستیزان، جنگ‌طلبان و به ویژه دست اندرکاران رسانه‌ها یعنی همکارانش می‌تاخت ولی کلمات قصارش چنان بر دلها می‌نشستند که بسیاری از منتقدانش هم آن‌ها را نقل و پخش می‌کردند:

«چگونه بر جهان حکومت و آن را به سمت جنگ هدایت می‌کنند؟ دیپلمات‌ها به روزنامه‌نگاران دروغ می‌گویند و بعد آنچه آنها نوشته‌اند را می‌خوانند و خودشان باورشان می‌شود.»

کارل کراوس در ۵۲ سالگی در پایتخت اتریش درگذشت.

MAR/ DW/BILD

 این گزارشها در حال  تکمیل شدن است

خبر گزاری مردانی نیوز 

بیشتر بخوانید مطالب مرتبط  در این ضمیمه  از  

  تقویم روز" - ۱۱ ژوئن ۱۸۹۴: ۱۲۵ سال پيش در چنين روزی كيچيرو تويودا ( Kichiiro Toyoda ) در شهر شيزوكا در ۱۸۰ كيلومتری پايتخت ژاپن زاده شد."بنيانگذار پرفروش‌ترين خودروی جهان

خبرنامه خبرگزاری مردانی نیوز

به زبانهای دیگر

English French German Italian Portuguese Russian Spanish
شما اینجا هستید: خانه مردانی نیوز فرهنگ و هنر تقویم روز" - ۱۲ ژوئن ۱۹۳۶؛ ۸۳ سال پیش در چنین روزی کارل کراوس ( Karl Kraus ) در وین درگذشت."نشاننده نیش تیز قلم