اخبار کوتاه

اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان - چهارشنبه - هجدهم تير ۱۳۹۹ برابر با هشتم ژوئيه ۲۰۲۰

   . "خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد" به نام ایران و به نام ندای آزادی...

اتحادیه اروپا

اتحادیه اروپا" آلمان" - بروکسل نخستین مقصد سفرهای خارجی آنگلا مرکل پس از شیوع کرونا

  „… es lässt sich immer wieder neu entdecken“. Die Kanzlerin stellt ihre Corona-Hilfspläne vor....

  •    اخبار کوتاه

    اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان - چهارشنبه - هجدهم تير ۱۳۹۹ برابر با هشتم ژوئيه...

    چهارشنبه, 18 تیر 1399 23:57

    Published in اخبار کوتاه

  •    بحران کرونا

    بحران کرونا"در جهان هشدار "سازمان بهداشت جهانی" ، در ایران آمار مجموع جان باختگان از کرونا را...

    چهارشنبه, 18 تیر 1399 23:50

    Published in فناوری

  •    آمریکا

    آمریکا"ایران "فاجعه" حمله تروریستی سال ۱۹۹۶ به برج خبر در عربستان " ایران در آمریکا ایران...

    چهارشنبه, 18 تیر 1399 20:41

    Published in سیاست

  • آمریکا

    آمریکا"چین ": هنگ‌هنگ جنبش چتر، دموکراسی‌خواهی هنگ‌کنگ" چین در هنگ‌کنگ "اداره امنیتی" افتتاح...

    چهارشنبه, 18 تیر 1399 18:12

    Published in سیاست

  •    گزارشهای محیط زیست

    گزارشهای محیط زیست"فا جعه و نابودی نسل آبزیان" خلیج فارس"کشتی های چینی این بار شبانه کف خلیج...

    چهارشنبه, 18 تیر 1399 16:35

    Published in دانش و محیط زیست

  • اتحادیه اروپا

    اتحادیه اروپا" آلمان" - بروکسل نخستین مقصد سفرهای خارجی آنگلا مرکل پس از شیوع کرونا

    چهارشنبه, 18 تیر 1399 15:51

    Published in فناوری

  • آمریکا

    آمریکا " : ایالات متحده آمریکا رسما سازمان ملل را مطلع کرد" از نهاد سازمان بهداشت جهانی خارج شد...

    چهارشنبه, 18 تیر 1399 14:42

    Published in فناوری

زنان

به مناسبت 8 مارس روز جهانی زن" بانویِ من ، امروز روز توست"و خجسته باد روزی که ويژه اين دست است." همراه با ابراز صمیمانه ترین درودها به صاحت زنان"

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

 

green-pictures.eu

    به مناسبت 8 مارس روز جهانی زن" بانویِ من ، امروز روز توست"و خجسته باد روزی که ويژه اين دست است." همراه با ابراز صمیمانه ترین درودها به صاحت زنان"

Weltfrauentag

Ein Tag gegen den Alltag

Viele Menschen glauben, in Deutschland seien Männer und Frauen längst gleichberechtigt. Zwei Beispiele zeigen: Das stimmt nicht.

 © Maria Anna Schwarzberg Ein Kommentar von Eva Horn

 .spiegel.de

Weltfrauentag

 

Weltfrauentag : Das steckt hinter dem Internationalen Frauentag

 

Kommentar

Heute wird in vielen Ländern der Weltfrauentag begangen. Auch in Deutschland. Was kümmert mich das, mögen viele Leser jetzt denken. In Deutschland sind Männer und Frauen doch längst gleichberechtigt, alles super also.

Doch leider ist hier längst nicht alles super. Ein Blick auf zwei Beispiele zeigt, wie wichtig die gesamtgesellschaftliche Auseinandersetzung mit der Gleichstellung von Frauen auch in Deutschland immer noch ist.

Hebammenversorgung

Schlechte Bezahlung, dramatisch gestiegene Haftpflichtprämien für freiberufliche Hebammen und immer schwieriger werdende Arbeitsbedingungen sorgen dafür, dass immer mehr ihren Beruf aufgeben. Die Folgen für werdende Mütter sind fatal. Denn oft sind es die Hebammen, die jungen Müttern wichtige Hilfestellungen geben und bei Problemen mit Rat und Tat zur Seite stehen. Das Problem ist seit Jahren bekannt, trotzdem verschlimmert es sich immer weiter. Egal, ob Grüne oder Linke im Bundestag Anträge stellen oder Berufsverbände Alarm schlagen, an der Situation hat sich bisher nichts geändert.

Natürlich, Notlagen wie diese geraten oft erst in das eigene Blickfeld, wenn man selbst betroffen ist. Umso verwunderlicher, dass sich die Hebammenversorgung über die Jahre eher verschlechtert hat, kommen viele Frauen und Männer im Laufe ihres Lebens doch mindestens einmal mit Geburtshilfe in Kontakt. Könnte das etwas damit zu tun haben, dass in diesem Land oftmals Menschen entscheiden, die das schon längst vergessen haben?

Werbung für Schwangerschaftsabbrüche

Wann immer es um Frauen und ihre körperliche Selbstbestimmung geht, wird es in Deutschland kompliziert. Das zeigt sich unter anderem daran, dass es Frauenärzten und - ärztinnen aufgrund eines Paragrafen aus den 1930er Jahren untersagt ist, öffentlich über Schwangerschaftsabbrüche zu informieren. Einigermaßen absurd, wenn man überlegt, dass der Abbruch selbst - zum Glück - unter bestimmten Umständen straffrei ist. Mit welchem Recht wird den betroffenen Frauen, die sich in einer belastenden Situation befinden, der Zugang zu neutralen Informationen so erschwert?

Man muss es leider so sagen: der Gesetzgeber, die Krankenkassen, große Teile der Gesellschaft - sie alle lassen Schwangere in dem Moment im Stich, wenn sie Hilfe und Unterstützung am nötigsten hätten, nämlich wenn sie schwanger sind, egal, ob gewollt oder nicht. Frauen, so scheint es, können es in diesem Punkt niemandem Recht machen. Möchten sie die Pille danach, unterstellt man ihnen, sie nähmen Arzneimittel wie Smarties, wollen sie beim Gebären eine andere Frau als Unterstützung, müssen sie sich anstellen. Ständig wird ihnen hineingeredet, ihnen ein schlechtes Gewissen gemacht, über sie gesprochen wie über unmündige Kinder. Gleichberechtigung sieht anders aus.

Es gibt noch viel zu tun

Frauen leiden öfter unter Altersarmut als Männer, sind sie alleinerziehend, droht ihnen der gesellschaftliche Abstieg, Frauen werden öfter Opfer von häuslicher Gewalt als Männer, sie bekommen weniger Gehalt als Männer, auch bei gleicher Leistung. Beschweren sie sich, heißt es oft, sie seien selbst schuld, sie würden schlechter verhandeln, die falschen Berufe wählen, die falschen Männer heiraten. Dabei ist es die Gesellschaft, die sie alleine lässt.

So vieles gilt es noch zu ändern, bis wir von wirklicher Gleichberechtigung sprechen können. Eine ganze Kultur muss sich ändern. Wird ein einziger Tag im Jahr dafür ausreichen? Ganz sicher nicht. Aber gerade deshalb ist der Weltfrauentag ein guter Anlass, um daran zu erinnern, dass der Kampf noch lange nicht vorbei ist.

Internationaler Frauentag

R-E-S-P-E-C-T allerseits

"Internationaler Frauentag" - das war früher nur eine Notiz im Kalender. Heute gehen weitweit Frauen auf die Straße. Eine Erklärung: Der Vormarsch der Rechtspopulisten gibt der Bewegung Auftrieb.

Besser laut als leise: Diese junge Frau demonstriert mit Gleichgesinnten vor dem georgischen Parlament in Tiflis.

AFP  

Plötzlich spielt er wieder eine Rolle: der Weltfrauentag. Jahrzehntelang war er nicht mehr, als ein Relikt aus alten Zeiten. Ihm haftete der Geruch von DDR und Sechzigerjahre an. Doch seit dem internationalen Frauentag vor einem Jahr hat sich die Welt radikal verändert: Nationalisten bedrohen unsere Werte. Frauen sehen ihre über Generationen hart erkämpften Rechte bedroht. In den USA, in Asien, in Australien und vielen anderen Staaten der Welt gehen heute Frauen auf die Straße oder legen ihre Arbeit nieder.

In Berlin gab es in der Nacht zum Mittwoch eine Sponti-Aktion von Frauen-Aktivistinnen. Eine Aktivistinnen-Gruppe projizierte per Beamer Bilder nacheinander auf die Fassaden der AfD-Zentrale und der US-Botschaft: Eine nackte junge Frau mit gespreizten Beinen, dazu der Slogan "Keep your Agenda out of my Vagina" - "Lass deine Agenda aus meiner Vagina".

Am Vormittag rief Familienministerin Manuela Schwesig dazu auf, Frauenrechte gegen reaktionäre Kräfte zu verteidigen. "Wir fühlen in diesem Jahr, dass die Rechte und ihre Freiheit bedroht sind", sagte die SPD-Politikerin in Berlin. So sei US-Präsident Donald Trump an die Macht gekommen, der sich offen frauenfeindlich geäußert und mit sexueller Gewalt geprahlt habe. "Der Wunsch, mit Macht und Gewalt alles machen zu können, findet heute noch und immer wieder Anhänger", so die SPD-Politikerin.

"A Day Without A Woman"

Bereits im Januar, einen Tag nach der Amtseinführung von Donald Trump, gingen Hunderttausende beim "Woman's March" in den USA auf die Straße. Und die Proteste sollen zum Frauentag weitergehen. Die Organisatoren des Woman's March haben zum Massenstreik aufgerufen - unter dem Motto "A Day Without A Woman" ("Ein Tag ohne Frauen").

Demnach sollen Frauen nicht zur Arbeit gehen und auch die Hausarbeit ruhen lassen. Manche amerikanische Schule kündigte gestern bereits an, dass sie heute wegen des Frauenstreiks geschlossen bleibe.

Dem Aufruf zufolge sollen die Frauen auch möglichst nicht einkaufen gehen - und wenn, dann nur in kleinen Geschäften, die von Frauen geführt werden. Als Zeichen der Solidarität sollen zudem so viele wie möglich die Farbe Rot tragen. Noch ist nicht klar, wie viele sich an den Protesten in den USA beteiligen werden, es haben allerdings schon Tausende über die sozialen Netzwerke ihre Teilnahme zugesagt.

In anderen Ländern sind die Proteste bereits gestartet. In Südkorea, den Philippinen und Australien gingen Tausende Frauen auf die Straße und setzten sich für mehr Frauenrechte ein. Erzieherinnen in Australien legten um 15.20 Uhr die Arbeit nieder. Ab dieser Uhrzeit arbeiteten Frauen quasi ohne Lohn, da sie weniger verdienen als Männer, so die Begründung der Organisatoren.

In Moskau wurden mehrere Feministinnen bei einer Protestaktion am Kreml festgenommen. Sie hatten ein Transparent mit der Aufschrift "Männer sind seit 200 Jahren an der Macht, nieder mit ihnen" und Rauchfackeln hochgehalten.

Fotostrecke

Besser laut als leise: Diese junge Frau demonstriert mit Gleichgesinnten vor dem georgischen Parlament in Tiflis.

AFP

دختر گرجی در راه‌پیمایی روز زن در تلفیس

"Polnische Frauen im Streik" steht auf diesem Plakat, das eine Frau vor dem EU-Gebäude in Brüssel hochhält

REUTERS

Protest auch in Italien: ein Selfie von der Frauen-Demo in Mailand.

AP

Aktivistinnen in Berlin: Eine Aktion per Beamer an der Fassade der AfD-Zentrale. 

Privat

Mehr Rechte für Frauen wollen auch diese Türkinnen, die sich zu einer Demonstration in Ankara versammelt haben. 

AFP

Am 8. März ist Internationaler Frauentag. Frauen in Seoul, Südkorea, demonstrierten deshalb gegen Ungleichheit und sexuelle Belästigung am Arbeitsplatz. 

Getty Images

Weltweit finden Proteste und Märsche statt. Damit wollen die Teilnehmer auf die Rolle von Frauen in der Gesellschaft hinweisen.

Getty Images

Auch auf den Philippinen gingen Frauen auf die Straße. Eine Demonstrantin in Manila hält eine Rose in der Hand. Die Proteste richten sich auch gegen die Wiedereinführung der Todesstrafe auf den Philippinen. 

AP

Außerdem fordern sie von Präsident Rodrigo Duterte eine bessere Versorgung mit Essen, mehr Jobs und Frieden, statt Tötungen und Gewalt. 

AP

Auch in Australien nahmen Frauen an Demos und Aktionen teil. Unter anderem in Melbourne forderten sie ein Ende der wirtschaftlichen Ausbeutung von Frauen, ein Ende des Rassismus und mehr Rechte für Transsexuelle.

Getty Images

Proteste am Weltfrauentag in Melbourne, Australien

Getty Images

Erzieherinnen in Australien legten am Internationalen Frauentag um 15.20 Uhr Ortszeit die Arbeit nieder. 

Getty Images 

dieser Uhrzeit arbeiten sie den Rest des Tages quasi kostenlos, da sie im Schnitt weniger verdienen als Männer.Ab 

Die Proteste haben auch die Ukraine erreicht. "Jede Frau ist in Aufruhr" steht auf dem Plakat dieser Demonstrantin.

REUTERS

Hunderte Ukrainerinnen haben in Kiew die Ächtung von Gewalt gegen Frauen gefordert. "Revolution ist eine Frau", skandiert diese Demonstrantin.

DPA

"Brecht die Belagerung des Jemen", steht auf dem Plakat dieser Frau. Sie demonstriert vor dem Büro der Uno in Sanaa im Jemen.

REUTERS

In Rumänien legt eine Frau eine Tulpe und eine persönliche Nachricht vor das Justizministerium in Bukarest.

AFP

Auch im Kosovo schlossen sich Frauen den Protesten an.

AFP

"Mädchen wollen einfach fundamentale Menschenrechte" ist auf dem Plakat dieser Frau zu lesen - eine Anspielung auf den berühmten Song "Girls just Want to Have Fun" von Cyndi Lauper.

AFP

Auch in Frankreich gingen Frauen auf die Straße. "Befreie mich nicht, ich bin dran", steht auf dem Schild dieser Demonstrantin.

AFP

Die Frauen in Indonesien sind zum Internationalen Frauentag tanzend durch Yogyakarta gezogen.

Getty Images

Sie machen klar: "Dein Körper, deine Regeln. Lass nicht zu, dass die Gesellschaft dir über mitspielt."

Getty Images

Bereits im Januar gingen Hunderttausende beim Woman's March in den USA auf die Straße. Die Organisatorinnen haben für den Internationalen Frauentag zu einem Massenstreik aufgerufen - das Motto: "Day Without A Woman". Frauen sollen demnach möglichst nicht zur Arbeit oder Einkaufen gehen. Jeder, der die Aktion unterstützen will, soll Rot tragen.

REUTERS

Demonstrationen: "Ab 15.20 Uhr arbeiten Frauen kostenlos"

Auch in Deutschland sei das Erkämpfte für Frauen nicht selbstverständlich, sagte Schwesig - "weder der Respekt noch die Rechte und die Möglichkeiten". Es gebe auch in Deutschland politische Kräfte, die Frauenpolitik als "Genderwahn" diffamierten.

Die Familienministerin fordert deshalb gleichen Lohn für gleiche Arbeit, eine Aufwertung der Pflegeberufe, besseren Mutterschutz, längeren Unterhaltsvorschuss und ein Rückkehrrecht aus Teilzeit. "Fünf Gesetze müssen noch kommen, in dieser Legislaturperiode", schrieb Schwesig in der "Schweriner Volkszeitung".

 

فیلم/ رقص هزاران زن در سراسر دنیا با آهنگی درباره خشونت علیه زنان «زنجیر را بشکن»

  به مناسبت 8 مارس روز جهانی زن" بانویِ من ، امروز روز توست"و خجسته باد روزی که ويژه اين دست است." همراه با ابراز صمیمانه ترین درودها به صاحت زنان"

خرد چشم جان است، چون بنگری
تو بی چشم، شادان جهان نسپری

آری، ديو، چه بخواهد چه نخواهد  به دست فرهنگ ما به  شيشه ی استوره ای اش بازخواهد گشت

و ديدن آن لحظه برای هر کس که به فرهنگ خردمدار و زيبای ايرانی مان باور دارد
سخت ساده و شکوهمند است.

ندای ایران . کار ویژه وانشا رودبارکی 

یاد و راه همه ی جان بخشانِ میهن، گرامی و جاودان باد

به ياد قيام

23 خرداد 1388،

آغاز جنبش سبز

جوانان ايران

عليه حکومت خون آشام اسلامی،

و به ياد

برجسته ترين

نماد سکولار آن:

ندا آقا سلطان


چراغ سیمین ایران هرگز خاموش نمی شود

***

آموزگاران ما را آزاد کنید! کارگران ما را آزاد کنید!

دانشجویان ما را آزاد کنید! فعالان جنبش زنان را آزاد کنید!

همه زندانیان سیاسی و عقیدتی را آزاد کنید!

چگونه با دشمنت به دوستی تا کنم؟

تو رخت زندان تن ات وُ من تماشا کنم؟

تو رخت زندان تن ات، و من بمانم خموش؟

قسم به زن، نازنم اگر محابا کنم

اگرچه تلخ است حق، نمی توانم نهفت

زبان از آن بایدم که آشکارا کنم

شادروان " سیمین بهبهانی

***

قلم چرخید و فرمان را گرفتند

ورق برگشت و ایران را گرفتند

به تیتر “شاه رفتِ ” اطلاعات

توجه کرده کیهان را گرفتند

چپ و مذهب گره خوردند و شیخان

شبانه جای شاه هان را گرفتند

همه از حجره‌ها بیرون خزیدند

به سرعت سقف و ایوان را گرفتند

گرفتند و گرفتن کارشان شد

هر آنچه خواستند آن‌ را گرفتند

به هر انگیزه و با هر بهانه

مسلمان، نا مسلمان را گرفتند

به جرم بد حجابی، بد لباسی

زنان را نیز مردان را گرفتند

سراغ سفره ها، نفتی‌ نیامد

ولیکن در عوض نان را گرفتند

یکی‌ نان خواست بردندش به زندان

از آن بیچاره دندان را گرفتند

یکی‌ آفتابه دزدی گشت افشا

به دست آفتابه داشت آنرا گرفتند

یکی‌ خان بود از حیث چپاول

دو تا مستخدم خان را گرفتند

فلان ملا مخالف داشت بسیار

مخالفهای ایشان را گرفتند

بده مژده به دزدن خزانه

که شاکی‌‌های آنان را گرفتند

چو شد در آستان قدس دزدی

گداهای خراسان را گرفتند

به جرم اختلاس شرکت نفت

برادرهای دربان را گرفتند

نمیخواهند چون خر را بگیرند

محبّت کرده پالان را گرفتند

غذا را آشپز چون شور میکرد

سر سفره نمکدان را گرفتند

شادروان " سیمین بهبهانی می گويند، چه کسی اين کسره اضافه اختصاصی را به دنبال واژه "روز" نهاده است تا آن را برای هميشه از آن "زن" کند؟

می گويم، دست های ظريف و ساق و ساعد پيروزمندِ اوست که از هر درخت معرفت سيبی، و از هر کشتزار ارادت خوشه ای، توشه راه دراز سده ها کرده است تا او را بضاعت همسری و مادری و برابری بخشد.

"پس

مريزاد دستی که مرخستگان را

دوای دل و مرهم جان فرستد"

و خجسته باد روزی که ويژه اين دست است.

روز جهانی زن را به تمام زنان شجاع و وارسته ایران‌ شادباش می‌گویم 

 HAPPY WOMEN'S DAY 🌹 8 March 2020 🌹 I Love You 🌹

نامه نسرین ستوده از زندان به مناسبت روز جهانی زن: نقض حقوق زنان در ایران، قاعده‌مند انجام می‌شود


نسرین ستوده

نسرین ستوده، فعال برجسته حقوق زنان که در ایران زندانی است، در یادداشتی به مناسبت هشتم مارس، روز جهانی زن، که از زندان اوین برای نشریه تایم ارسال کرده، خواستار تلاش مردم برای برقراری صلح در جهان شده است.

خانم ستوده، با اشاره به بازداشتش در اواخر بهار گذشته توسط ماموران جمهوری اسلامی و سپس صدور حکم غیابی برای او، می‌نویسد که حکم پنج سال زندان من به دلیل فعالیت‌هایم به عنوان وکیل حقوق بشر و حقوق زنان بوده است.

وی در این یادداشت که جمعه ششم مارس در وبسایت نشریه تایم منتشر شد نوشته است، چند ماه بعد از صدور حکم هفت اتهام دیگر علیه من مطرح شد و من در مجموع به ۳۳ سال حبس، به علاوه ۱۴۸ ضربه شلاق، محکوم شدم.

این فعال زندانی ایرانی در ادامه، ضمن تشریح وضعیت محل نگهداری خود در بند زنان زندان اوین و فعالیت‌های روزانه خود و هم‌بندی‌هایش، می‌نویسد گاهی اوقات برای زندانیان کلاس‌هایی درباره موضوع‌های حقوق بشری می‌گذارد.

به گفته خانم ستوده، ایران کشوری است که نقض حقوق زنان در آن به صورت قاعده‌مند انجام می‌شود و این دلیل مهم دیگری است که روز جهانی زن را باید گرامی داشت.

وی، با اشاره شیوع ویروس جدید کرونا در کشور که سلامتی زندانیان را به خطر انداخته است، از حکومت جمهوری اسلامی خواسته است به خصومت و دشمنی خود با دنیا پایان داده و به جهان با دیده صلح و احترام به انسان‌ها بنگرد.

نسرین ستوده در ادامه این یادداشت، با بیان این که من به ویژه دست خود را به سوی شهروندان ایالات متحده آمریکا دراز می‌کنم، می‌نویسد که دولت‌های ما سال‌هاست که بدون کمترین توجهی به ما، دشمن یکدیگر هستند.

وی در پایان به مناسبت هشتم مارس (هجدهم اسفند) از همه شهروندان ایرانی در سراسر جهان خواسته است به تلاش او و دیگر همفکرانش برای صلح بپیوندند؛ صلحی که به گفته او یک امر بنیادین برای نجات بشریت محسوب می‌شود.

----

حمایت اورتگاس از نسرین ستوده: زنان را نمی‌توانید نادیده بگیرید

مورگان اورتگاس، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا

مورگان اورتگاس، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا ضمن حمایت از پیام نسرین ستوده، گفته است تلاش‌های بی‌امان زنان ثابت کرده که دیگر نمی‌توانند نادیده گرفته شوند.

او در توئیتی که روز دوشنبه ۱۹ اسفند منتشر کرده، با اشاره به ۸ مارس، روز جهانی زن با نسرین ستوده اعلام همبستگی کرده است.

This #InternationalWomensDay, I stand in solidarity with imprisoned Iranian human rights lawyer Nasrin Sotoudeh. As she said, "the relentless efforts by women have finally proven that regardless of whether we support or oppose them, we can no longer be ignored." #WomenofCourage pic.twitter.com/qqxfk77bWm

----------------------------— Morgan Ortagus (@statedeptspox) March 8, 2020-----------------------------------

نسرین ستوده، حقوق‌دان و فعال حقوق بشر که در پیامی که از زندان ارسال کرد،‌ نقض سیستماتیک حقوق زنان در ایران را یک دلیل مهم برای لزوم توجه به روز جهانی زن دانسته است.

این پیام که به شکل یک یادداشت روز جمعه ۱۶ اسفند در مجله تایم منتشر شد، به مناسبت هشتم مارس، روز جهانی زن ارسال شده است.

او در این پیام از جمهوری اسلامی خواسته است که به خصومت و دشمنی با جهان پایان دهد.

نسرین ستوده، حقوقدان و فعال حقوق بشر با چندین اتهام از جمله «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی» جمعاً به ۳۳ سال حبس و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شده‌ است. بر اساس قانون مجازات اسلامی ۱۲ سال از این حکم اجرا می‌شود.

اعتراض نسرین ستوده به "نقض سیستماتیک حقوق زنان" در ایران

نسرین ستوده از زندان اوین پیامی به‌مناسبت هشت مارس منتشر کرده است. فراخوانی برای مبارزه مشترک علیه تبعیض و بی‌عدالتی. او با اشاره به شیوع کرونا در ایران از حکومت ایران خواسته است تا به دشمنی خود با جهان پایان دهد.

هفته‌نامه انگلیسی‌زبان "تایم" پیام نسرین ستوده، وکیل دادگستری، کنشگر حقوق بشر و حقوق زنان را بازتاب داده است. نسرین ستوده این پیام را از زندان اوین، به زبان انگلیسی و به مناسبت هشتم مارس، روز جهانی زن نوشته است.

در این پیام کوتاه نکات مهم و تامل‌برانگیزی وجود دارد. این حقوقدان در پیام خود دو نگاه به مبارزات زنان و جنبش مدنی در ایران انداخته است. نگاهی گذرا داشته است به آنچه گذشت، و نگاهی دارد به سالی که در پیش است.

نسرین ستوده به  دستگیری خود در سال ۲۰۱۸ اشاره کرده و نوشته است که در یکی از واپسین‌روزهای بهاری آن سال، ماموران امنیتی به خانه او می‌ریزند و او را به زندان اوین می‌برند. این کنشگر مدنی پس از آن به حکم محکومیت پنج ساله خود اشاره می‌کند. حکم محکومیتی که پس از گذشت تنها چند ماه، به ۳۳ سال زندان و ۱۴۸ ضربه شلاق تغییر می‌کند.

ستوده از بند زنان در زندان اوین و چهل زنی می‌نویسد که در بندی کوچک و سه اتاقه عمدتا به دلایل سیاسی از آزادی محروم شده‌اند. این کنشگر حقوق زنان گفته است که جرم شماری از این زنان تنها توزیع گل در مراسم هشت مارس سال گذشته در متروی تهران بوده است.

می‌نویسد "گناه" برخی از آن‌ها تنها توزیع عکس او در مترو بوده است. موضوعی که بر عزم او در دفاع از این زنان و پیکار علیه آن بی‌عدالتی افزوده است. برخی از دیگر زنان در ارتباط با فعالیت‌های صنفی و شرکت در اعتراضات کارگری دستگیر شده‌اند. عده‌ای از شهروندان دو تابعیتی نیز به اتهام جاسوسی دستگیر شده‌اند و در بند زنان زندانی هستند.

نسرین ستوده این اتهامات را "نقض سیستماتیک حقوق زنان" در ایران خوانده و از همه مردم آزاده و از زنان جهان در روز هشت مارس طلب یاری می‌کند.

درس‌هایی که باید از گذشته آموخت

نسرین ستوده در بخشی از پیام خود می‌پرسد چه شد که کار به اینجا کشید؟ چه خطایی مرتکب شدیم؟ چرا نتوانستیم پیروز شویم؟ چرا حکومت ما نمی‌تواند آن‌گونه که باید و شاید حکومت کند؟ چرا ما نیاموختیم که چگونه می‌توانیم موثر و در عین حال صلح‌جویانه علیه تبعیض‌ها و بی‌عدالتی‌ها مقابله کنیم.

او می‌گوید در شرایطی که جامعه ایران دستخوش بیماری تنفسی کرونا شده باید به مقابله با پدیده دشمنی و خصومتی پرداخت که جامعه ایران را در بر گرفته است.

نسرین ستوده می‌گوید، در این روز جهانی، در روز هشتم مارس، در شرایطی که این ویروس مرگ‌بار به جان ایران افتاده، او به عنوان یک شهروند، محترمانه از حکومت ایران می‌خواهد تا دست از خصومت و دشمنی با جهان بردارد و به جهان از دریچه صلح و اعتماد به زندگی و بشر بنگرد.

او همچنین از همه فعالان و کنشگران حقوق بشر در جهان می‌خواهد از این کارزار صلح‌آمیز مردم ایران حمایت و پشتیبانی کنند.

او می‌گوید در چنین روزی "از مردم آمریکا طلب یاری می‌کنم". نسرین ستوده در پیام خود خطاب به مردم آمریکا می‌نویسد که دولت‌های ما طی این سال‌ها بی آنکه دغدغه مردم ایران را داشته باشند، با یکدیگر دشمنی کرده‌اند.

این کنشگر مدنی در پایان یادداشت خود از همه ایرانیان در جهان خواسته است که برای حفظ صلح تلاش کنند، صلحی که بنیان زندگی و بقاست.

به مناسب روز جهانی زن کانون نويسندگان ايران نیز با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد: «جامعه بدون آزادی زنان آزاد نخواهد شد».

کانون نویسندگان: موضوع زن در ایران یک مسئله امنیتی است

کانون نویسندگان ایران با صدور بیانیه‌ای به مناسبت هشتم مارس، روز جهانی زن، یادآوری کرده که حضور زنان کشور در عرصه‌های گوناگون، حاکمیت را در بسیاری مواقع به عقب‌نشینی وادار کرده است.  بیانیه اشاره می‌کند که موضوع زن در این کشور هم‌چنان یک مسئله امنیتی است و هر کنشگر زن که آزادی بیان می‌طلبد و ساختارهای سلطه را به نقد می‌کشد، با اشکال آشکار و پنهان سرکوب مواجه می‌شود.

کانون نویسندگان می‌گوید تاثیر آگاهی جنسیتی بر درک انسان‌ها از ضرورت تغییر و ورود آن به گفتمان عمومی، همیشه عامل هراس حاکمان بوده است. بیانیه ضمن شادباش روز جهانی زن، حق ایجاد تشکل‌های زنان و پیگیری علنی مطالبات جنسیتی از راه‌های فردی و گروهی را ضروری می‌داند.

بیانیه کانون نویشندگان ایران به مناسبت روز جهانی زن: موضوع زن در ایران همچنان یک مسئله‌ی امنیتی است

متن کامل بیانیه

«بزرگداشت هشتم مارس، روز جهانی زن»

بیش از یک سده از جهانی شدن هشتم مارس با عنوان «روز زن» می‌گذرد. روزی که نماد جنبش‌های مبارزاتی زنان برای برخوردار شدن از آزادی و حقوق برابر است. این جنبش‌ها، در اعتراض به دیدگاه‌ها و نهادهایی شکل گرفت که با در دست داشتن سرمایه، نیروی کار، ابزارهای تولید، قانونگذاری و قدرت سیاسی، به مردان به عنوان جنسیت فرادست رسمیت می‌بخشید و و زنان را در اقشار فرودست جامعه جای می‌داد.

اکنون که در سراسر جهان جنبش‌های زنان‌، بسیاری ازدولت‌ها را ناگزیر کرده است به مطالبات آنان در عرصه‌های گوناگون اجتماعی و سیاسی گردن نهند، نظام حاکم بر ایران با رواداشتنِ تبعیضِ مضاعف بر زنان همچنان از پرچم‌داران حذف آنان از سطوح خرد و کلان نهادهای تصمیم‌گیری است؛ نظامی که با تصویب قوانین مردسالارانه و ناعادلانه‌ای چون حجاب اجباری، تفکیک‌های جنسیتی، منع حضور و کنشگری زنان در عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی، از بدن، خانه، خانواده، خیابان، قانون و جامعه برای زنان زندان‌ ساخت و همه‌ی امکانات خود را برای ساختن جامعه‌ای با فرهنگی زن‌ستیز و خشونت‌هایی برآمده از نابرابری جنسیتی به کارگرفت تا از گلوگاه فشارهای ناشی از آن، دختران محکوم خیابان انقلاب، دختران در آتش سوخته‌ی ورودی ورزشگاه‌ها، مادرانِ دادخواه در حبس و زندانیان زن سیاسی و عقیدتی فریاد برآورند.

در حالیکه امروز، آهنگ رشدِ دانش‌آموختگان زن ایرانی بیش از هر زمان دیگر است و زنان در صف اول آگاهی‌بخشی و مبارزات مردمی دوشادوشِ مردان می‌کوشند، همچنان حق مشارکت آنان در عرصه‌های عمومی با کنترل و سانسور حداکثریِ حاکمیت رودروست و نیروهای قضایی و امنیتی با همه‌ی توان به سرکوب هر فعالیتی می‌پردازند که قصد متشکل ساختن زنان را داشته باشد؛ و به رغم اینکه حضور پرتوان زنان ایرانی در عرصه‌های گوناگون، حاکمیت را در بسیاری مواقع وادار به عقب‌نشینی کرده است، موضوع زن در ایران همچنان یک مسئله‌ی امنیتی است و به هر کنشگر زن که با تکیه بر حقِ آزادی بیان، ساختارهای سلطه را به پرسش و نقد بکشد با ابزارهای زندان، شکنجه، آزار جنسی، تهدید و دیگر شکل‌های آشکار و پنهان سرکوب پاسخ داده می‌شود؛ چرا که تاثیر آگاهی جنسیتی بر درک انسان‌ها از ضرورت تغییر و ورود آن به گفتمان‌ عمومی، همواره از مهمترین عوامل پدیدآورنده‌ی هراس در حاکمان بوده است.

کانون نویسندگان ایران با گرامیداشت کوشش همه‌ی زنان و مردان آزادیخواه جهان، خواستار آزادی همه‌ی مبارزان دربند، به ویژه زنان فعال اجتماعی و سیاسی- عقیدتی و کناره‌گیری همه‌ی نیروهای انتظامی و نهادهای امنیتی از سانسور و سرکوب زنان است و با تاکید بر لزوم آزادی بدون حصر و استثنای اندیشه و بیان برای رسیدن به جامعه‌ای برابر و آزاد، حق ایجاد تشکل‌های زنان و پی‌گیری علنیِ مطالباتشان را از راه‌های فردی و گروهی ضروری می‌داند، زیرا این مطالبات پیش‌شرطِ رهاسازی زنان، به عنوان یکی ازارکان بنیادین اعتلای جوامع است و برداشتن این گام مهم، همبستگی همه‌ی آحاد جامعه را می‌طلبد.

«هشتم مارس، روز جهانی زن» بر همه‌ی زنان و مردان آزادیخواه گرامی باد.

کانون نویسندگان ایران

اسفند ۹۸

 آذر

در یک سال اخیر، در هر کجا که مبارزه‌ای در جریان بوده است، زنان در ابعاد توده‌ای در پیشاپیش مبارزه برای سرنگونی نظم موجود حضور داشته‌اند. در جنبش دانشجوئی نقش زنان کاملا برجسته بوده است. در تمام مبارزاتی که بشکل راهپیمائی و تجمعهای خیابانی کارگران و زحمتکشان در جریان بوده است از جمله بازنشستگان، معلمان و پرستاران، زنان در پیشاپیش جنبش و مبارزه قرارداشته‌اند. اما برجسته‌ترین نقش زنان در مبارزه یکسال گذشته برای سرنگونی ج-ا، و نجات از شر فجایع آن، در قیام آبانماه نشان داده شد که حتی به اعتراف سران رژیم، زنان نه فقط در ابعادی توده‌ای حضور داشتند، بلکه در اغلب موارد رهبری مبارزه را نیز در دست داشتند. در مبارزات سیاسی پس از قیام آبانماه بویژه در دیماه همین روند در مورد نقش زنان در مبارزات ادامه یافته است. از همین روست که رژیم بر شدت سرکوب زنان افزوده است. تعدادی از زنان مبارز در جریان قیام آبانماه بقتل رسیدند. هم اکنون صدها تن از زنانی که در مبارزات یکسال اخیر حضور داشتند، در زندانهای ج-ا، به بند کشیده شده و یا احکام زندان آنها صادر شده است. با یاد همگیشان ۸ مارس، روز جهانی زن گرامی بداریم!

---

نقض حقوق بشر”; در رژیم توتالیتر،”: جنایت علیه بشریت رژیم ننگین دیکتاتور ولی فقیه علی خامنه ای"ننگ تاریخ" 

مادر نرگس محمدی، عذار بازرگان ۱۸ اسفند برابر با روز جهانی زن و روز پدر در ایران در نامه‌ای به رئیس قوه قضائیه: شرایط دختر من از مجرمین قتل و قاچاق مواد هم بدتر است

مادر نرگس محمدی: دخترم در زندان زنجان امنیت ندارد 

خانم عذرا بازرگان در نامه‌ای به رئیس قوه قضاییه از نگاهداری دختر بیمارش در میان متهمان جرایم عادی، فضای غیربهداشتی زندان و خطرات مربوط به سلامتی جسمی و روان او ابراز نگرانی کرده است.

مادر نرگس محمدی در این نامه می‌نویسد که فرزندش توسط یک زندانی متهم به قتل و سرقت تهدید جنسی و جانی شده است: «من و پدر ۹۰ ساله‌اش از سلامتی جسم و روان دخترمان نگرانیم و اعلام خطر می‌کنیم و مسئولیت هر اتفاقی را متوجه دستگاه قضایی می‌دانیم.»

در این نامه آمده که نرگس محمدی در زندانی که ماده مخدر شیشه به راحتی پیدا می‌شود، امنیت روانی ندارد و به دلیل مشکلات گوارشی نمی‌تواند غذای پرکافور و چرب زندان را بخورد.

نرگس محمدی ‌اکنون محکومیت ۱۶ ساله خود را می‌گذراند. شش سال این محکومیت به دلیل تبلیغ علیه نظام و ۱۰ سال  دیگر به خاطر فعالیت او در کمپین "گام به گام تا لغو مجازات اعدام" صادر شده است. او که از اردیبهشت ۱۳۹۴ در زندان اوین محبوس بود، دی ۹۸ به زندان زنجان تبعید شد و انتقالش به این زندان  با خشونت فیزیکی رئیس اوین همراه بود.

زندان زنجان بند جداگانه‌ای برای نگاهداری زندانیان عقیدتی و سیاسی ندارد و خانم محمدی نزد زندانیان عادی، بزهکاران و معتادان مواد مخدر به سر می‌برد.

 مادر او خطاب به ابراهیم رئیسی می‌نویسد: «این زندان از لحاظ بهداشتی در نازل‌ترین حد است؛ ظرف‌ها در یک گودال سیمانی کثیف و کهنه در داخل حمام شسته شده و با خرید مواد ضدعفونی حتی با خرج دخترم موافقت نمی‌شود. نرگس زیر فشار بازجویی‌های طولانی و حبس در سلول‌های انفرادی دچار بیماری‌های گوارش، اعصاب، و مری شده و طی دوران تحمل حبس سه بار تحت عمل جراحی سنگین قرار گرفته است...‌»

نرگس محمدی نایب رئیس و سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر، پس از تحصن در زندان اوین در همبستگی با قربانیان اعتراضات آبان به زندان زنجان منتقل شد. مقامات امنیتی در این فاصله برای او دو پرونده جدید گشوده و علت را وقایع دوران حبس عنوان کرده‌اند. 

 

دادستانی زنجان "انتشار بیانیه‌های سیاسی، تشکیل کلاس‌های آموزشی و تحصن اعتراضی در بند زنان" را به عنوان مستندات اتهام‌های جدید معرفی می‌کند.--

Narges Mohammadi

(iranhr)

متن نامه از این قرار است:

جناب آقای رییسی ریاست قوه قضاییه

سخنگوی قوه قضاییه تحت نظارت حضرت عالی در مورخه ۱۴اسفند اعلام کردند وضعیت زندانیان امنیتی از بقیه زندانیان بهتر است. من مادر نرگس محمدی هستم دختر من سوم دیماه پس از ضرب و شتم توسط رییس زندان اوین به زندان زنجان فرستاده شد، دختر من بین زندانیان جرایم عادی رندگی میکند از لحاظ بهداشتی در نازلترین حد است ظرفها در یک گودال سیمانی کثیف و کهنه در داخل حمام شسته میشود، مواد ضدعفونی حتی با خرج دخترم موافقت نمیشود. دخترم در زیر بازجوییهای طولانی و سلولهای انفرادی دچار بیماریهای گوارش، اعصاب، و مری شده است در زمان تحمل زندان سه بار تحت جراحی های سنگین قرار گرفته است دخترم بعلت آمبولی ریه که قبلا دچار شده مشکل ریه دارد و تمام مدارک و مستندات آن در بیمارستان مادران و ایرانمهر تهران موجود است. دخترم بخاطر مشکلات مذکور نمیتواند غذای پر کافور و چرب زندان را بخورد، در دو ماه و نیم اخیر یک وعده غذای کامل نخورده است، اما مهم تر از همه امنیت روان اوست، در این زندان که ورود سرمه چشم ممنوع است اما شیشه براحتی پیدا میشود.

وقتی افراد شیشه مصرف میکنند هر لحظه ممکن است اتفاق ناگوار بیافتد که میافتد. نرگس توسط یک فرد که مرتکب دو قتل سرقت و مواد تهدید جنسی و جانی شده است که مسولین زندان هم در جریان هستند دختر من بجای شکایت از آن فرد از سیستم قضایی حاکم که ناعادلانه و غیرقانونی با وی رفتار میشود را دارد چرا که عمدا او را میان زندانیان پرخطر تبعید کرده اند، دو ماه و نیم است که کتابهایش حتی کتابهای رمان انگلیسی که با هزینه دخترم حتی اسم آنها را نمیداند توسط کادر زندان خریداری شده تحویل داده نشده است بدین ترتیب دختر من نه تنها از حق و حقوق یک زندانی امنیتی و سیاسی حتی از قاتل و قاچاقچی حبس ابد هم برخوردار نیست. من و پدر ۹۰ساله اش از سلامتی جسم و روان دخترمان نگرانیم و اعلام خطر میکنیم و مسولیت هر اتفاقی را متوجه دستگاه قضایی میدانیم.

عذار بازرگان ۱۸ اسفند

تهران، ۸ مارس ۱۹۷۹

به مناسبت فرا رسیدن"هشتم مارس" همراه با ابراز صمیمانه ترین درودها به صاحت زنان

"خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد"

دم پير نگه نتوان داشت
در خانه دلگير نگه نتوان داشت

روز جهانی زن،  و زنان در فرهنگ ایران

بانویِ من ، امروز روز توست

فر و شكوه هر كهن فرهنگی را با ارج نهادن آن بر جایگاه زن می‌توان ارزیابی كرد.

از: سیامک


بر پایه‌ی پلمه‌ها (لوح‌ها)، گل نبشته‌ها (كتیبه‌ها)، نگاره‌ها، شاهنامه، اوستا، گات‌ها، آيين مهر و ديگر داده‌های گذشته، در ایران باستان برابری بی كم و كاست زن و مرد یكی از آیین سپند و جدایی ناپذیر فرهنگ نیاكان ما بود. در زمانی كه در همه‌ی جهان، زن را كنیز می‌دانستند يا زنده به گور و سنگسار می‌كردند، زنان ایران باستان پادشاه، وزیر، هندازگر (مهندس)، مِهراز (معمار)، فرمانده‌ و سركرده سپاه می‌شدند. يا همچو مهر هميشه جايی ويژه در دل مردمان داشتند.

 زبان، خود نشان دهنده‌ی ریشه‌های كهن و اندیشه‌ی ژرف فرهنگ مردمان يك سرزمين است، پارسی افزون بر اینكه زبان رسا و بی كم و كاستی است، نمونه‌ی یك زبان فراگیر و پیشرفته است.

به هر روی اگر خوب در در دستور زبان پارسی بنگرید خواهید دید كه ‌در آن "نرینه" و "مادینه" هستی ندارد، برای نمونه: او

چرا؟

زبان در درازنای زمان همراه با فرهنگ سرزمين خود می‌بالد و پرداخت ميشود. به سخن ديگر برابری زن و مرد در ايران باستان، شوند (دليل) زدودن نرينه و مادينه در زبان پارسی شد. و این از سویی نشان از اندیشه‌ی پاك نیاکان ما به همسانی زن و مرد دارد و از دیگر سوی نشان پیشرفت زبان پارسی و اینكه هزارها سال پيش‌تر از زمان خود است.

این برابری همچنين در فرزانش ژرف و كهن چند هزار ساله‌ی ایران نمایان است. برای نمونه افسانه‌ی زیبای آفرینش مشیه و مشیانه (آدم و حوا) در اوستا چنین آمده است:  از تخم گويمرد (كيومرث)، پیش نمونه مردمان، كه بر زمین ریخته می‌شود پس از چهل سال ریواس می روید كه دارای دو ساگ (ساق) است و پانزده برگ، این پانزده برگ برابر با سال‌هایی است كه مشیه و مشیانه، نخستین جفت مردم، در آن هنگام دارند. این دو هم‌سان و هم‌بالایند! تنشان در كمرگاه چنان به هم پیوند خورده است كه شناخت این‌ كه كدام نر است و كدام ماده شدنی نیست. این دو گیاه به گونه‌ی آدم در می‌آیند و روان به گونه‌ی مینُوی بدرون آنان دمیده می‌شود.

نمونه‌ی دیگر، ایران شايد تنها كشوری در جهان است، كه زن پس از وَد (ازدواج) نام خانوادگی خود را نگه می‌دار‌د که این بار ريشه‌های فرهنگی كهن ايران را در خود دارد.

روز جهانی زن فرخنده باد!

 به بهانه ی هشتم ماه مارس بخشی از تلاشها برای دست یافتن به آزادی زنان


 باز نشر " زن ایرانی و قهرمان استوره سیزیف

شکوه میرزادگی

جنبش زنان دیگر نباید از صفر شروع کند

Shokooh Mirzadegi

شکوه ميرزادگی

به مناسبت روز جهانی زن

 باز نشر یاد داشتروز جهانی زن

وضعیت زنان ایران از فرو افتادنشان در پی سقوط ایران در 1400 سال پیش، و تلاش های چند صد ساله شان برای نجات از نابرابری هر روز فزاینده، و برخاستن شان همزمان با انقلاب مشروطیت به امید همسان شدن با همجنسانشان در غرب و باز فرو افتادن سخت دردناک شان همزمان با انقلاب اسلامی، و 37 سال رنج و تلاش بدون توقف شان برای ذره ای از آن چه به دست آورده بودند، مرا همیشه به یاد «سیزیف» قهرمان استوره ای یونان می اندازد. در استوره ها، سیزیف قهرمانی بود با هوش که رازهای خدایان را فاش می ساخت و پرده از زشتی ها و جنایات آن ها برمی داشت. به همین دلیل خدایان به او نام «حیله گرترین

انسان» را داده بودند.

از«زئوس» خدای خدایان گرفته تا «آرس» خدای جنگ قصد جان او را کردند، او را در تاریکی و سایه نگاهداشتند،  و بزرگترین مجازات ها را برای او در نظر گرفتند. مشهورترین این مجازات ها این بود که: او می‌بایست سنگی عظیم و صخره مانند را بر روی شیبی ناهموار تا بالای قله‌ای بغلتاند. و او بارها و بارها این سنگ را بالا برد و همیشه درست لحظه ای پیش از آن که به قله برسد سنگ از دستش خارج می شد و او باز از آغاز شروع می کرد به بالا بردن سنگ.

برای تلاش های زن ایرانی به سبک سیزنف لازم نیست در تاریخ جستجو کنیم کافی است نگاه کنیم به 37 سال گذشته: زن ایرانی که از نود در صد حقوق و برابری هایی که زنان غربی داشتند برخوردار بود، و با تمام وجود برای آن ده در صد باقیمانده که در گرو مذهب بود می کوشید ناگهان بر اثر بدترین انقلاب جهان برای زنان، همه را یکجا از دست داد. سنگ عظیمی که بالا برده بود، از نزدیکی های قله فرو افتاد و او دوباره شروع به بالا بردن آن کرد. و در این 37 سال بارها این کار را کرده است؛ به هر دری زده، با هر دولتی وارد مذاکره شده، سراغ هر نماینده مجلسی رفته، به سازمان های جهانی متوسل شده، از سازمان های حقوق بشری کمک خواسته و هر بار وقتی امیدی در دلش روشن شده، یعنی که سنگ عظیم را یک قدم به بالا کشانده، یک آیت الله از اعماق قرون درآمده، یک امام جمعه ی کم سواد، یک نماینده فرصت طلب، یک ... او را به پایین هل داده است.

درست وقتی که خوشحال شده ایم که: «تعداد زنان با سواد ما در 37 سال گذشته چند درصد از مردان بیشتر بوده اند»، یعنی واکنش بجایی در مقابل حذف حقوق شان در پی انقلاب اسلامی داشته اند، با آمار هراس انگیز بازارهای کار روبرو می شویم که نشان می دهد :«زنان جوان {یعنی همان زنان تحصیل کرده}یازده  استان کشور بالغ بر 60 درصد، زنان هشت استان بیش از 70 درصد و افزون بر 80 درصد زنان سه استان دیگر بیکار هستند.» 

و همزمان می بینیم که سهمیه دانشگاهی زنان را کم کرده اند، می بینیم که فشار را بر حذف بیشتر حقوق زنان زیادتر کرده اند، می بینیم که حق آن ها را در مورد کودکانی که از گوشت و پوست و خون آن ها بوجود آمده اند، و از شیره جان آن ها تغذیه کرده اند، بیشتر ضایع کرده اند، می بینیم که فضای خانه های آزاد و امروزی آن ها را، که دست آورد جوامع مدرن جهانی است تبدیل به حرمسراهای قرون وسطایی کرده اند. نگویید که مردان متمدن و تحصیل کرده ایرانی اهل زن دوم و صیغه نیستند. مهم این نیست، مهم این است که این «ضعیفه بودن» و این شناخت حقارت قرون وسطایی زن در سرزمین ما قانونی شده است.

هنوز در سرزمین ما جرم زن از دید متعصبین مسلمان به سان نگاه خدایان استوره ای یونان حیله گری اوست. برای بسیارانی از این متعصبین حتی در دهه دوم قرن بیست و یکم، زن هیچ تفاوتی با حوایی ندارد که «به وسوسه ی او آدم از بهشت رانده شد».

تعارف ندارد، پنهان هم نباید کرد که هیچ تغییری در این 37  سال در وضعیت زنان پیش نیامده است. هنوز که هنوز است، زن در ایران از نظر قانونی و از نظر فرهنگ مسلط بر جامعه  در هر لباس و هیئتی که باشد «ضعیفه» ای است که زندگی و بود و نبودش را چند آیت الله و حجت الاسلام کم دانش (یا با دانشی مذهبی و نه دانشی اجتماعی وامروزیی) تعیین می کنند.

چرا پنهان کنیم این همه رنج و حقارتی را که بر زنان ما روا می شود؛ ساده نگرانه با بیرون انداختن موی زنان از روسری خوشحال می شویم؟ و  حواس مان نیست که آن یک «ذره چارقدی» که به اجبار بر سر زنان است به سان همان بازوبندی است که در دوران هیتلر یهودیان را وامی داشتند که به بازوی خود ببندند تا تفاوت شان با «با شهروندان درجه یک و آزاد» دیده شود. باور کنید که وضع بسیار از آن چه ما فکر می کنیم بدتر است؛ وقتی که در قرن بیست و یکم در دانشگاه یک سرزمین استادی را که تخصص بالایی در رشته فیزیک دارد، به جرم داشتن «صدای نازک زنانه» از دانشگاه اخراج می کنند و معتقدند که: «دکتر قاسم اکسیری فرد، به خاطر صدای نازک و زنانه اش توانایی انتقال مفاهیم علم و دانش را به دانشجویان ندارد... و یک استاد باید یک انسان کامل باشد» وضع از آن چه ما فکر می کنیم بدتر است. (2) ایا این سخنان به این معنی نیست که در دانشگاه، که باید جایگاه و مرکز علم و دانش هر سرزمینی باشد،  ناکامل بودن زنان را به شکلی علنی اعلام کرده اند و تازه می گویند که هر آن مردی که نشانی از زنان در او باشد انسانی ناکامل و ناقص است؟!

چرا پنهان کنیم این همه بدبختی را و دلمان تنها به یواشکی ها، و الکی ها خوش باشد. و به امید رسیدن به حداقل هایی که بی نتیجه بودن شان را بارها و بارها تجربه کرده ایم. چرا به جنبش های زنان در اروپا و آمریکا نگاه نمی کنیم؟ درست وقتی که خواست های خود را با قاطعیت و به دور از مصلحت بینی های سیاسی مطرح کردند پیروز شدند.

قاطعیت  داشتن در طرح هر خواست حقوق بشری جزیی از مبارزات مدنی می باشد. این فریب مصلحت طلب های شریک دیکتاتوری هاست که هر تزلزل و حداقل گرایی و عقب نشینی را نوعی «مبارزه ی مدنی» می دانند و هر حق طلبیِ قاطعانه و شجاعانه ای را  «غیر مدنی» تلقی می کنند.

یک نقاشی از مارک شاگال

مبارزه ی مدنی البته که یعنی مبارزه ای که در آن اعمال خشونت نباشد اما معنای عدم خشونت هم این نیست که از حق طلبی خود کوتاه بیاییم و به اعانه هایی تدارک دیده قانع شویم.

تردیدی نیست که زنان ایران در همه ی این سال ها با تمام توان مبارزه کرده اند، و به عناوین مختلف در مقابل لشگریان بی خرد ایستاده اند، از معدود زنانی که خانه به خانه رفته اند تا دیگران را آگاه کنند، و تا معدود زنانی که خارج از ایران نگذاشته اند که صدای زنان ایران در گلو خفه شود و آن را به گوش بخش هایی از مردمان جهان رسانیده اند، و تا میلیون ها زنانی که با بالا بردن دانش و اطلاعات خود، و با رنج های طاقت فرسا و به دوش کشیدن بار خانواده برابری خود را با مردان به اثبات رسانیده اند، و تا زنانی که در زندان های هراس انگیز هم چوب آزادی خواهی شان را خورده اند و هم چوب زنانگی شان را، هر کدام از این ها بالا رفتنی سخت از صخره ها بوده است.

اما می بینیم که این حکومت و یا وابستگان فرصت طلب یا نادانش او را هر بار از صخره ها به پایین پرت کرده اند. حق نیست که به خاطر فرصت طلبی های سیاسی، رنج ها ودردها و فجایع قرون وسطایی را که بر زنان ایران تحمیل می شود را پنهان کنیم و یا ندیده بگیریم و مصیبتی بزرگ است اگر که به دیدن آن عادت کنیم. نه، نیاید روزی که دیدن این همه فجایع و این همه عقب افتادگی که بر زنان ما تحمیل شده عادتمان شود. نیاید روزی که این همه عقب افتادگی را به نسل های بعدی انتقال دهیم. و زنانی حرمسرایی و عقب مانده به فردای سرزمین مان تحویل دهیم.

مگر جز این است که یکی از دلایل بوجود آمدن روزهایی چون روز جهانی زن درست برای این است که از این نوع عادت ها و از این نوع انتقال نابرابری به نسل های بعدی جلوگیری شود.

درست است که هشتم مارس، روز جهانی زن، که رسمیت آن در سال 1977 از سوی بخش آموزشی سازمان ملل متحد اعلام شد، در ابتدا برای قدردانی و بزرگداشت از  زنانی بوده است که، با مبارزات بی وقفه و تحمل رنج های بسیار، راه رسیدن بخش های بزرگی از زنان جهان را به سوی آزادی و برابری هموار کرده اند. آن ها از بارها بالا رفتن از صخره های سخت نهراسیدند و خسته و پشیمان و تسلیم نشدند. اما در عین حال این روزی است که به یاد زنان و مردانی که درک و دانش آزادی و برابری زن را دارند می آورد که به یاری آن زنانی بروند که به دلیل فقر، کمبود دانش، و یا زندگی کردن در زیر سلطه ی حکومت های مردسالارانه از حقوق انسانی خویش بی خبر و یا محرومند. این روز به یاد کسانی که در کشورهای آزاد زندگی می کنند می آورد تا همچنان بازتاب صدای زنان در بند تعصب و عقب ماندگی کشورهایی چون سرزمین ما باشند.

به یاد آن ها می آورد تا صدای زنان این سرزمین ها را به گوش مردمان سرزمین های پیشرفته برسانند، آن ها را فراموش نکنند و با استفاده از حقوق پیشرفته ای که در این کشورها دارند از سیاستمداران این کشورها بخواهند که یکی از شرایط شان برای هر رابطه و معامله ای با حکومت های دیکتاتور زده ی زن ستیز، برابری حقوق زنان باشد.

***

پیشکش به زنان فمنیست ـ سکولاری که  41 سال است، رویاروی حکومت اسلامی ایستاده اند. و به امید آزادی همه ی زنان رنج دیده ی سرزمینم  

امسال در آستانه ی «روز جهانی زن»، بیش از سال های گذشته شاهد رنج ها و مصیبت هایی هستیم که مردمان ایران، زن و مرد، با آن دست بگریبان شده اند؛ از درگیری های سیاسی گرفته تا بحران های اقتصادی، فرهنگی، آموزشی و  اکنون بهداشتی. به طوری که ایران اکنون در شرایطی کاملا اضطراری به سر می برد؛ شرایطی که مسبب اصلی آن جز حکومت اسلامی حاکم بر ایران نیست.

 از آنجا که بر همگان روشن است حکومت اسلامی حاکم بر ایران حقانیت خود را (شرعی و عرفی) از دست داده است، در آستانه ی روز جهانی زن می شود نگاه دیگری داشت به اهمیت عملکرد بخشی از زنان در فروپاشی این حقانیت.

من سال هاست (حتما چون بسیارانی دیگر) به این باور رسیده ام که اگر سرزمین هزاران ساله ما، با وجود همه ی تیره روزی ها، جنگ ها، و بلاهای انسان ساز و یا طبیعی تا به امروز زنده مانده، به دلیل ارزش هایی ست که در فرهنگ ایرانی ما وجود دارد؛  که از یک سو قابلیت به روز شدن و نو شدن را دارد، و از سویی دیگر انسان ها را به پایداری در مقابل هر بیداد و بیدادگری تشویق می کنند.

در واقع ما  در طی قرون با همین نیروی پایداری، و به شوق نو شدنی دوباره توانسته ایم در بزنگاه های مهم و تعیین کننده، راهی را برای برون شد از تنگناها پیدا کنیم.

اولین زنان فمنیست ـ سکولار جهان

نمونه ی یکی از این نوع پایداری ها را ما در چهل سال گذشته از سوی بخشی از زنان مان دیده ایم.  زنانی که به طور مداوم و خستگی ناپذیر رویاروی حکومت اسلامی ایستاده اند، زنانی که تن به هیچ نوع سازش و همراهی با حکومت مذهبی نداده اند، فریب وعده های دروغین روسای جمهورها و نمایندگان مجلس اسلامی را نخورده اند، و همیشه همان خواست هایی را داشته اند که مادرها و یا مادر بزرگ هایشان در چهل و یک سال پیش، در آغاز فاجعه ی انقلاب اسلامی در تظاهراتی پنج روزه با همه ی جان و توان شان فریاد زدند:

«آزادی جهانی ست، نه شرقی ست، نه غربی ست»

زنانی که پنج روز چوب و چماق و سنگِ انقلابیون مسلمان، و مردمان نادان برسرشان فرود آمد و تهدیدهای حکومت تازه به قدرت رسیده آن ها را به خانه هایشان فرستاد، غافل از آن که: 

«نکو {خو} تاب مستوری ندارد

ببندی در، ز روزن سر برآرد»

آن زنان که به طور قطع از باورمندان اعلامیه حقوق بشر بودند، به نظر من می توانند اولین «فمنیست ـ سکولار» های جهان نیز نامیده شوند. وقتی که بخش عظیمی از انقلابیون، آغاز پدید آمدن یک حکومت مذهبی قرون وسطایی را در قرن بیستم اعلام می کردند و کف بر دهان آورده فریاد می زدند «نه شرقی نه غربی؛ جمهوری اسلامی»، آن زنان با شهامت شگفت انگیزی مخالفت خودشان را، هم با دروغی چون جمهوریت + اسلامیت ابراز کردند و هم به اعتراض با بوجود آمدن یک حکومت مذهبی برخاستند.

در واقع، از آن پس، تا امروز و اکنون همان زنان فمنیست ـ سکولار هستند که در نسل های بعدی، خودشان را تکثیر کرده اند و همچنان با نوعی پایداری بی مانند و شجاعانه و صبورانه رو در روی حکومت اسلامی ایستاده اند.

فمنیست ـ سکولارهای ایران، زنانی هستند که دل به «اصولگرا» و «اصلاح طلب» نمی دهند، انگشتان خویش را به رای در این حکومت آلوده نمی کنند، از هیچ کدام از رهبران حکومتی و یا نمایندگان قلابی مجلس اسلامی تقاضای تغییر قوانینی را نمی کنند که به جان حکومت بسته است.

فمنیست سکولار ها خودشان را معطل مفاهیمی قلابی چون «فمنیسم اسلامی» نمی کنند. آن ها هوشیارانه بر این اصل مهم و غیرقابل تغییر واقف هستندکه هیچ حکومت مذهبی نمی تواند برابری و آزادی زنان را امکان پذیر یا حتی درک کند. آن ها به خوبی می دانند که «اندیشمندان مذهبی»، «روشنفکران غیرسکولار»، و یا «باورمندان به نسبیت فرهنگی» که آموزش دهندگان اصلی و مغزهای متفکر حکومت های مذهبی هستند هرگز  جرات و یا ظرفیت پذیرش و یا یاری رساندن به زنان برابری خواه را ندارند.

پایداری فمنیست سکولارهای ما بود که از دلش زنانی بیرون آمدند که به نام های مختلف خوانده شده اند:  آزادی های یواشکی، دختران خیابان انقلاب، زنان فعال محیط زیست، زنان خبرنگار آزاد، زنان هوشیاری که در پشت تظاهرات آزادی خواهانه نقش کلیدی را بازی کرده اند،  و ... و ... و...

پایداری فمنیست سکولارها بود که کم کم بخش های دیگر زنان مبارز که به امید راه نجاتی برای زنان ایران تن به مذاکره و یا حتی ائتلاف با سران حکومت اسلامی داده بودند، دریافتند که توقع حذف مهمترين خواست زنان، يعنی حذف تبعيض جنسيتی، در کنار تبعيض های ديگری چون تبعيض جنسی، قومی، نژادی، مذهبی، و فرهنگی و هر آن چه که در چارچوب قوانين حقوق بشر قرار دارد، از يک حکومت مذهبی حق ستیز  به خواب و خيال بيشتر شبيه است.

به این ترتیب هر سال گروهی از بخش های مختلف زنان مبارز به جمع فمنیست ـ سکولارها می پیوست. تا جایی که اکنون کمتر زن مبارزی ست که به «مذاکره» با حکومتی مذهبی امید بسته باشد، کمتر زن مبارزی ست که فکر کند می شود این حکومت را تغییر داد و این آگاهی را از نتایج آخرین انتخابات حکومت اسلامی کاملا می شود دریافت.

ظهور «فمنیسم ـ سکولار» در غرب

در سال های اخیر فعالیت های تازه ای از سوی برخی از زنان فمنیست در اروپا و آمریکا دیده شده که براساس آن ها می شود گفت مفهوم تازه ای در ارتباط با زنان به وجود آمده به نام «فمنیسم ـ سکولار». در واقع زنان فمنیست غربی که سالیانی دراز است از درگیری ها و مشکلاتی رها شده اند که هنوز زنان کشورهای زیر سلطه ی قوانین مذهبی با آن دست به گریبان هستد، تازه متوجه شده اند که آن ها نیز به نوعی هنوز درگیری هایی دارند که می تواند ریشه در باورهای مذهبیِ (پنهان و آشکار) در جوامع غربی داشته باشد. می گویند: « تجربه ما از جامعه سکولار الهام گرفته است. برای ما آشکار شده که حتی بسیاری از مردان احساس می کنند که فمینیسم یک تلاش بیهوده و پرخاشگر است.» و این نگاه مردانه را مستقیم و یا غیرمستقیم ناشی از اثرات ادیان ابراهیمی می دانند (1). در واقع به این واقعیت مهم پی برده اند که این نوع نگاه های غلط به فمنیسم بیشتر فرهنگی ست تا حقوقی و یا سیاسی.

دریافت همین واقعیت زنان فمنیست و مردان باورمند به حقوق برابر زنان را بر آن داشته که روی موضوع و مفهوم «سکولاریسم» در ارتباط با حقوق زنان بیشتر کار کنند. به این ترتیب پس از این، مفهوم سکولاریسم به مفاهیمی که تا کنون در کنار مفهوم فمنیسم قرار داشتند (مثل فمنیسم لیبرال، فمنیسم مارکسیستی، فمنیسم رادیکال، فمنیسم سوسیالیستی و..) اضافه می شود.

گسترش این فکر به گونه ای بوده که یکی از موضوع های اصلی در کنفرانس زنان Filia  در اکتبر 2019 بیشتر بر محور اهمیت سکولاریسم در زندگی زنان بود. و جالب است که این زنان در جوامعی زندگی می کنند که از نظر قانونی سال هاست قوانین سکولار داشته است. مطالبی که به ويژه از سوی افرادی از «انجمن ملی سکولار» (2) در این کنفرانس مطرح شد نشاندهنده این است که «سکولاریسم یک عنصر اساسی در کمپین های فمنیستی می باشد».

در بخشی از بیانیه ای که این انجمن برای توزیع در این کنفرانس تهیه کرده بود، به صراحت آمده که: «سکولارها می دانند که مذهب مدتهاست که نقش مهمی در انقیاد زنان داشته است. وقتی دولت ها دموکراسی را نفی می کنند و مذهب مداری را در آغوش می گیرند ، زنان از اولین کسانی هستند که مورد ستم قرار می گیرند»(3)

***

با توجه به استدلال های مطرح شده از سوی سکولارها در کنفرانسFilia  می توان گفت که اکنون اهمیت سکولاریسم، در ابعادی وسیع تر، برای پر کردن کمبودهایی که در راه برابری زنان، چه در غرب و چه در شرق وجوددارد غیرقابل انکار است؛ زیرا یکی از مهمترین سدهایی که هنوز و همچنان در مقابل فمنیست ها قرار گرفته، حضور مذهب و دخالت نابجای رهبران مذهبی در زندگی اجتماعی و فرهنگی جوامع مختلف (حتی جوامعی با قوانین سکولار) می باشد.

***

به این ترتیب می شود گفت، بخشی از زنان ایران درست همزمان با انقلاب اسلامی و تسلط یک حکومت مذهبی بر سرزمین شان، عملکردی داشتند که کاملا با درک مفهوم جدید «فمنیسم ـ سکولار» خوانایی داشت. زنانی که اگر چه فریادشان در آنزمان در سکوت عظیم و بی رحمانه ی بسیاری از گروه های مختلف چپ و راست و ملی گم شد، اما خاموش نشد. صدایی که همچنان از زبان نسل های بعدی نیز شنید شده است، نسل هایی که در اعماق تاریکی دریچه ای به نور شدند، و نگاهبانی «آزادی زنان» را 41 سال است به هم پاس داده اند تا روزی نه چندان دور جشن پیروزی آن را در همه ی شهرهای سرزمین مان برگزار کنند.

چهارم مارچ 2020 ـ دنور ـ کلرادو

----------------------------

*ـ درباره ی بوجود آمدن، اهمیت و جایگاه «روز جهانی زن»، دیدگاه های مختلف و گاه متفاوتی وجود داشته است:، برخی ریشه ی آن را جلسه ای در سال (1848) نیویورک می دانند، که به همت زنان بزرگی چون خانم الیزابت کدی استنتون و لوکرشیا مات، برای خواستاری برابری حقوق و به ویژه در ارتباط با حق رای زنان تشکیل شده بود. برخی آن را نتیجه ی تظاهرات زنان روسیه ی قبل از انقلاب اکتبر می دانند؛ تظاهراتی که برای نان و آزادی بود. همچنین تظاهرات زنان شیگاگو در اوایل قرن بیستم برای حقوق صنفی خود، و یا کنگره ی زنان در سال  1910 در کپنهاک برای حقوق برابر زنان نیز می تواند دلایلی برای بوجود آمدن روزی به نام زن باشد. در سال 1977 سازمان ملل هشتم مارس را به عنوان «روز حقوق زنان و صلح بین المللی» به رسمیت شناخت. اکنون روز زن، روزی ست جهانی و  متعلق به همه ی زنان جهان که در آن از دستآوردهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی زنان تجلیل می شود؛ اگر چه متاسفانه هنوز کشورهایی هم هستند چون ایران، که به دلیل داشتن حکومت هایی دیکتاتوری و یامذهبی نه تنها چنین روزی را قبول ندارند، بلکه برگزاری آن را هم جرم می دانند و کم نبوده اند زنان و حتی مردانی که به خاطر شرکت در برگزاری چنین روزی سر و کارشان به شکنجه و زندان افتاده است. 

1- یکی از آن ها گروهی اززنان فمنیست آمریکایی است که (در سال های 2016-2017) حرکتی را سازماندهی کردند با عنوان  Promoting Secularism  آن ها معتقدند که که پس از شکل های مختلفی از فمنیسم اکنون لازم است به  «فمنیسم سکولار» و ارزش های مشابهی که در این دو مفهوم هست بیشتر توجه شود. آن ها در مقابل این پرسش که «منظور از یک فمینیست سکولار چیست و چه چیزی فمینیست سکولار را از یک فمینیست سنتی متمایز می کند؟» می گویند: یک فمینیست سکولار تشخیص می دهد که مذاهب ابراهیمی پدرسالارانه است و نقش های جنسیتی دوگانه را ارتقا می بخشد. فمینیسم سکولار ما ریشه در تجربه شخصی و محلی ما از بنیادگرایی مسیحی انجیلی دارد.

2ـ انجمن ملی سکولار، National Secular Society سازمانی ست که در سال 1866 در انگلستان تاسیس شد. موسس آن چارلز بردلوا Charles Bradlaugh می باشد

3ـ نسخه ی ویرایش شده متنی که برای مجله Filia نوشته شده بود و در کنفرانس 2019 نیز آن را توزیع کردند.

بنیاد میراث پاسارگاد

www.savepasargad.com

----

کلارا  زتکین بنیان گذار هشت مارچ

کلار ازتکین در سال 1857 میلادی در شهر زاکسن آلمان به دنیا آمد. در دوره اعمال "قانون ضد سوسیالیستی" در سالهای 1878-1890، در کشورهای اطریش و سویس به شغل معلمی اشتغال داشت. پس از الغای این قانون در سال 1891 دوباره به آلمان برگشت

او نقش اساسی در سازمان دادن زنان در اتحادیه‌های کارگری آلمان داشت. خود کلارا مدت 25 سال عضو اتحادیه کارگران صحافی اشتوتگارد بود و در اتحادیه کارگران خیاط هم فعالیت داشت و نیز به عنوان نماینده آنان در دومین کنگره جهانی اتحادیه در 1896 در شهر لندن شرکت کرد. نیاز به فعالیت مشترک اتحادیه ای زنان و مردان در عمل و فکر کلارازتکین جای مهمی داشت. او بینش‌هایی را که در مورد رهایی زن در جنبش سوسیال دمکراسی آن زمان وجود داشت تدقیق کرده و بسط داد. از جمله کار و اشتغال زن را به مثابه پیش شرط رهایی وی توصیف کرد و در مخالفت با سوسیالیستها که در آنزمان متهم به داشتن توافق نظر با ارتجاعیون در مورد جلوگیری از کار زنان بودند، طی نطقی در کنگره بین‌المللی کارگران در سال 1880 در پاریس، اعلام نمود که پیشرفت‌های اقتصادی عصر وی کارکردن را برای زنان ضروری ساخته و کار آنان در خدمت تقلیل ساعات کار افراد و افزایش ثروت اجتماعی قرار دارد. او معتقد بود که سوسیالیستها باید این مساله را درک کرده باشند که این کار زن نیست که از طریق رقابت کار مرد دستمزدها را تقلیل میدهد، بلکه استثمار کارگران زن توسط سرمایه‌داران است که ثمره کارشان را تصاحب می‌نمایند. علاوه براین مورد سوسیالیستها باید بدانند که وابستگی و یا استقلال اقتصادی اساس بردگی و یا آزادی زن است... همانگونه که کار مرد در انقیاد سرمایه داران است، زن نیز اسیر مرد است. و تا زمانی که از حیث اقتصادی وابسته است، همواره در انقیاد باقی خواهد ماند. "حق کار شرط جدایی ناپذیر استقلال اقتصادی است"

با وجود این که تا سا ل 1908 در بخش اعظم کشور آلمان ورود زنان به احزاب سیاسی رسما توسط قانون ممنوع شده بود، کلارازتکین و رفقایش با طرح ابتکاراتی و از جمله با ایجاد "کمیسیونهای تبلیغات زنان" و تعیین "سخنگویان زن" در بسیاری مناطق تلاش کردند که این ممنوعیت قانونی را خنثی کنند. آنها نهایتا توانستند در اثر مبارزات خود در سال 1914 هشتاد و سه در صد زنان اعضای اتحادیه‌های کارگری را به حزب سوسیال دمکرات جلب کنند

نفوذ زتکین تنها به مرزهای جنبش سوسیالیستی آلمان محدود نبود. او فعال عرصه بین المللی مبارزه زنان هم بود. در سال 1907 با پیشنهاد او اولین کنفرانس جهانی زنان سوسیالیست در اشتوتگارت با شرکت 59 نماینده زن از 15 کشور مختلف دنیا برگزار گردید. در این مجمع هنگام بحث بر سر مساله حق رای زنان، کلارازتکین و جمعی دیگر از نمایندگان واز جمله الکساندرا کولونتای نماینده زنان سوسیالیست از روسیه، در مقابل پیشنهاد حق رای محدود برای زنان که از جانب جمعی از نمایندگان مطرح شده بود، بر ضرورت پشتیبانی از حق رای کامل و همگانی زنان پافشاری کردند. در دومین اجلاس این کنفرانس که در 1910 در شهر کپنهاک برگزار گردید، مجددا بر خواست حق همگانی زنان تاکید شد. همچنین در این کنفرانس بود که به پیشنهاد کلارازتکین هشتم مارچ به عنوان روز جهانی زن اعلام شد و تصمیم گرفته شد که این روز هرساله جشن گرفته شود

مهمترین مراسم هشت مارچ که به حادثه مهمی در تاریخ روسیه انجامید، تظاهرات اعتراضی زنان زحمتکش روسیه علیه استبداد حکومت تزاری در تاریخ هشتم مارچ 1917 بود. (مطابق تقویم قدیم دوسیه ماه فبروری 1917 است). اعتراض زنان روسیه در هشتم مارچ به سرآغاز انقلاب فبروری 1917 و سقوط تزاریسم در این سرزمین تبدیل شد

خاطره تابناک این مبارز راه نجات انسان ، به ویژه زنان را گرامی میداریم

و بر ادامه راه پر افتخار او تاکید می نماییم 

---

مجمع عمومی سازمان ملل اولین بار در سال ۱۹۷۷ به طور رسمی روز ۸ مارس را به عنوان روز جهانی زنان تعیین کرد.

سازمان ملل: نگاه حدود ۹۰ درصد از مردم جهان به زنان تبعیض‌آمیز است

بر اساس شاخص جدیدی که روز پنج‌شنبه از سوی سازمان ملل متحد منتشر شد، در حدود ۹۰ درصد از مردم به زنان نگاهی تبعیض‌آمیز دارند.

نهاد «برنامه عمران ملل متحد» می‌گوید با گردآوری داده‌ها از ۷۵ درصد از کشورهای جهان، که شامل ۸۰ درصد از جمعیت جهان می‌شود، به این نتیجه رسیده است.

این گزارش که تحت عنوان «شاخص هنجارهای اجتماعی جنسیت» منتشر شده می‌نویسد که با وجود پیشرفت در کاهش شکاف جنسیتی، در حال حاضر ۹۱٪ از مردان و ۸۶٪ از زنان حداقل در یکی از زمینه‌های سیاسی، اقتصادی، آموزشی، خشونت خانگی یا حق و حقوق فرزندآوری نگاهی تبعیض‌آمیز به زنان دارند.

بر اساس این شاخص، تقریباً نیمی از زنان و مردان جهان احساس می‌کنند که مردان برای رهبری سیاسی مناسب‌ترند.

همچنین بیش از ۴۰ درصد از زنان و مردان جهان احساس می‌کنند که مردان در بخش کسب‌وکار مدیران اجرایی بهتری هستند و در صورت کمبود شغل، باید به مردان برای اشتغال اولویت داد.

۲۸ درصد نیز فکر می‌کنند که در مواردی کتک زدن همسر توسط مرد قابل توجیه است.

در این گزارش اطلاعاتی نیز مربوط به چگونگی تغییرات در دیدگاه‌ تبعیض‌آمیز علیه زنان در حدود ۳۰ کشور جهان موجود است.

این اطلاعات نشان می‌دهد در حالی که در بعضی از کشورها پیشرفت‌هایی در این زمینه رخ داده، به نظر می‌رسد که در برخی کشورهای دیگر نگرش‌ به زنان در سال‌های اخیر تبعیض‌آمیزتر شده است.

----

روز جهانی زنان؛ تبریک و ادای احترام مقامات آمریکا به زنان و دختران جهان

ملانیا ترامپ، بانوی اول، و مایک پمپئو، وزیر خارجه آمریکا، در مراسم جایزه بین‌المللی زنان شجاع ۲۰۲۰ در وزارت امور هارجه آمریکا - وشانگتن دی سی، ۴ فوریه ۲۰۲۰

کشورهای سراسر جهان «روز جهانی زنان» را در ۸ مارس مطابق با ۱۸ اسفند جشن می گیرند. در این روز از دستاوردهای زنان تقدیر، و نسبت به موانعی که هنوز بر سر راه آنها وجود دارد، آگاه‌سازی می‌شود.

اگر چه این روز تا سال ۱۹۷۷ توسط سازمان ملل متحد به طور رسمی به عنوان «روز جهانی زنان» (که با عنوان «روز جهانی زن» نیز معروف است) شناسایی نشده بود، ولی پیشنیه گرامی‌داشت این روز به اوایل قرن بیستم میلادی باز‌می‌گردد. اعضای گروه جنبش زنان در روسیه، در طول جنگ جهانی اول، نخستین روز جهانی زن را در اعتراض مسالمت آمیز به جنگ، در ۸ مارس ۱۹۱۳ جشن گرفتند. یکسال بعد زنان در سراسر اروپا در همان تاریخ راهپیمایی‌هایی را به نشانه یکپارچگی برگزار کردند. پس از جنگ جهانی دوم، تمام قاره‌های جهان روز ۸ مارس را به عنوان روزی به نشان از حمایت از برابری زنان به جا آوردند.

مجمع عمومی سازمان ملل اولین بار در سال ۱۹۷۷ به طور رسمی روز ۸ مارس را به عنوان روز جهانی زنان تعیین کرد.

روز یکشنبه ۱۸ اسفند، مصادف با روز جهانی زنان، سران دولت آمریکا و چهره های مطرح در شبکه های اجتماعی برای زنان سراسر جهان ادای احترام کرده و پیام‌های امیدبخش فرستادند.

مایک پمپئو، وزیر خارجه آمریکا، در پیامی گفت: «در بسیاری از مناطق جهان، موانع فراوان موجب شده‌اند که زنان از دستیابی به فرصت‌های برابر محروم شوند. مشارکت زنان در جامعه به ایجاد جوامع محلی صلح‌آمیزتر، سعادتمندتر، و ایمن‌تر می‌انجامد. وزارت خارجه، در روز جهانی زنان و همواره، نسبت به ترویج برابری متعهد است.»

مایک پمپئو: در بسیاری از مناطق جهان، موانع فراوان موجب شده‌اند که زنان از دستیابی به فرصت‌های برابر محروم شوند. مشارکت زنان در جامعه به ایجاد جوامع محلی صلح‌آمیزتر، سعادتمندتر، و ایمن‌تر می‌انجامد. وزارت خارجه، در #روز_جهانی_زنان و همواره، نسبت به ترویج برابری متعهد است.

وزارت خارجه آمریکا نیز در توئیتی روز جهانی زنان را به تمام زنان و دختران در جهان تبریک گفت و نوشت: «ایالات متحده در روز جهانی زنان مفتخر است به زنان و دختران سراسر جهان، که به بهتر شدن زندگی کسانی که در جوامع‌شان با چالش‌ها و دشواری‌ها روبه‌رو بوده‌اند کمک کرده‌اند، ادای احترام كند. یک جهان بهره‌مند از برابری جنسیتی، جهانی بهتر برای همه است.»

وزارت خارجه آمریکا: ایالات متحده در #روز_جهانی_زنان مفتخر است به زنان و دختران سراسر جهان، که به بهتر شدن زندگی کسانی که در جوامع‌شان با چالش‌ها و دشواری‌ها روبه‌رو بوده‌اند کمک کرده‌اند، ادای احترام كند. یک جهان بهره‌مند از برابری جنسیتی، جهانی بهتر برای همه است. 

ملانیا ترامپ، بانوی اول آمریکا، نیز در توئیتی نوشت: «امروز، روز جهانی زنان است. من این هفته افتخار آن را داشتم که به همراه وزیر خارجه پمپئو در محل وزارت خارجه آمریکا از برخی از زنان پیشگام این نسل، تقدیر کنم. شنیدن داستان دلاوری‌های آنها در برابر سختی‌ها، [تجربه‌ای] فراموش‌ناشدنی است.»

ملانیا ترامپ، بانوی اول آمریکا: امروز، #روز_جهانی_زنان است. من این هفته افتخار آن را داشتم که به همراه وزیر خارجه #پمپئو در محل وزارت خارجه آمریکا از برخی از زنان پیشگام این نسل، تقدیر کنم. شنیدن داستان دلاوری‌های آنها در برابر سختی‌ها، [تجربه‌ای] فراموش‌ناشدنی است. 

----

من هشت مارچ روز آزادی زنان را به آن عده زنانیکه زنجیر های حقارت را پرستش میکنند مبارک باد نگفتم و نمیگویم .

 یادداشتی کوتاه از مهدی  ثاقب

زمانی که 129کارگر زن در کارخانه نساجی کتان در شهر نیویارک در هشتم مارچ سال 1908 میلادی اعتصاب کردند هیچگاهی نمیدانستند که آنها بخاطر اعتراض به تبعیض جنسیتی و فشار کار زیاد زنده زنده توسط صاحب کارشان سوزانده میشوند و امروز با گذشت بیش از یک قرن از آنروز دهشتناک دانستم که بر هشت مارچ باید تعمق کرد و بر فلسفه مبارزات رهایی بخش زنان در مسیر دادخواهی اندکی تأمل نمود چون 129 انسان جانشان را برای یک اعتراض مفهومی از دست دادند.                                                                                                                                                                       

    من هشتم مارچ را به زنانی که نانی در بساط ندارند و بخاطر پُر کردن شکم های فرزندان شان فرزندی دیگر را میفروشند تبریک نمیگویم.                                                                                                                      من هشتم مارچ را به دختران سه ساله و پنچ ساله سرزمینم که تجربه داغ تجاوز را دردمندانه دیده و حس کرده اند و دختران نوبالغی که تمام وجودشان با آتش شهوت و تمامیت خواهی دیگران سلاخی شده اند هیچگاهی تبریک نمیگویم. باور کنید این روز را به زنی که برای زنده ماندن تَن میفرشد و زنی دیگر که در میانه ی سرک های پر ازدحام شهر؛ زیر ریش ثروتمندان شهر برای نان شب متلسمانه گدایی میکنند هم تبریک نمیگویم. 

و حتی به زنانی که مُردند، سوزانده شدند و سنگ های ملامت تکفیر و بدعت و بی عزتی در ادوار تاریخ بر سرشان به نام غیرت های مردانه کوبیده شد نیز تبریک نمیگویم.                                                                    بگذار چادرهای سیاه و پاکت های انباشته از پول ارزانی کسانی شوند که سالهاست مفهوم 8 مارچ را در محدوده زمانی همین روز خلاصه کرده اند و هنوز به این موضوع نمی اندیشند که هشتم مارچ روز رهایی، عزت و غرور یک زن در جامعه عاری از تبعیض است نه روز تحفه دادنها و تحفه گرفتن هایی که یک عُمر استثمار جنسیتی را بدنبال دارد. 

----

روز جهانی زن در گواتمالا

نمایی از برگزاری روز جهانی زن در کشور گواتمالا واقع در آمریکای مرکزی.

زن کرد عراقی در شوی لباس در آستانه روز زن.

روز جهانی زن ترکیه.

تظاهرات زنان کرد در روز جهانی زن در شهر استانبول ترکیه.

روز جهانی زن ترکیه.

تظاهرات زنان کرد در روز جهانی زن در شهر استانبول ترکیه.

کارگاه رایگان آموزش دفاع شخصی به زنان در روز جهانی زن؛ مکزیک.

مادر خوزلین ریز، دختری که در سن ۱۳ سالگی ناپدید شد، در تظاهراتی در مخالفت با خشونت علیه زنان، در آستانه روز زن در مکزیک

روز جهانی زن در برزیل.

نمایی از تظاهرات زنان به مناسب ۸ مارس، روز جهانی زن در شهر سائوپائولو بزرگ‌ترین شهر کشور برزیل.

روز جهانی زن در سائوپائولو

نمایی دیگر از تظاهرات زنان در شهر سائوپائولو در روز جهانی زن .

روز جهانی زن در نیکاراگوئه

ماناگوآ پایتخت نیکاراگوئه کشوری در آمریکای مرکزی. فمینیست‌های نیکاراگوئه، ۸ مارس در ماناگوآ پایتخت این کشور جمع شدند و در اعتراض به خشونت علیه زنان تظاهرات کردند.

زن هندی که هدف حمله با اسید قرار گرفته، در آستانه روز جهانی زن در کارزار مقابله با اسیدپاشی به زنان. 

روز جهانی زن درپاکستان.

تظاهرات زنان برای بزرگداشت ۸ مارس ، روز جهانی زن در شهر لاهور واقع در کشور پاکستان.

روز جهانی زن درپاکستان. 

نمایی دیگر تظاهرات زنان در روز جهانی زن در شهر لاهور واقع در کشور پاکستان.

روز جهانی زن در برلین

در برلین در روز جهانی زن یک فعال حوزه زنان از سازمان عفو بین‌الملل، روی زمین دراز کشیده و یک سیبل روی سینه خود قرار داده است.

زن  عراقی در حال خواندن پوستری به‌مناسبت روز زن در موصل

تطاهرات روز جهانی زن در کلمبیا

به مناسب ۸ مارس  روز جهانی زن در کلمبیا راهپیمایی برگزار شد.

تظاهرات زنان در مونته‌نگرو در حمایت از برابری حقوقی زن و مرد

ایران و جهان

روز جهانی زن در پرو

جشنواره خیابانی و نقاشی روی دیوار توسط زنان هنرمند بخشی از مراسمی بود که در شهر لیما پایتخت کشور پرو به مناسب ۸ مارس، روز جهانی زن انجام شد.

مردی در حال خریدن گل لاله در مسکو در آستانه روز زن؛ گلی که در روسیه و برخی از کشورهای شرق اروپا، به‌عنوان نشانه فرارسیدن بهار، یکی از نمادهای روز زن، شناخته می‌شد.

زنان مقدونیه در راهپیمایی حمایت از حقوق زنان

زن چینی در حال گلدوزی سنتی به مناسبت روز جهانی زن؛ یانگ‌ژو.

 روز جهانی زن مصر 

تظاهرات زنان در قاهره پایتخت مصر به مناسب ۸ مارس

«این بدن من است»

به مناسب روزجهانی زن، در مکزیکوسیتی، یک زن برهنه شد و نوشته‌ای با مضمون «این بدن من است» را جلوی صف ماموران پلیس گرفت.

هشت مارس، روز جهانی زن نه "روز مادر" است و نه "روز عشاق"

یکی از راه‌های انکار یک جنبش سیاسی فروکاستن آن به یک امر شخصی، به یک موضوع خصوصی است. در شان مادر تردیدی نیست. منزلتی که باور به آن صرفا از دل رویکردی دینی زاده نمی‌شود. حال آنکه پیام هشت مارس، پیام یک جنبش سیاسی است!

Iran l Trennung - Scheidung, Symbolbild l Frauenrecht

(Imago/ZUMA Press)

هشت مارس، روز جهانی زن، یادآور یک جنبش فراگیری سیاسی و اجتماعی است. جنبشی که زمینه‌های آن در نیمه دوم قرن نوزدهم شکل گرفت و با برگزاری انترناسیونال زنان در اوایل قرن بیست به جنبشی بین‌المللی فرارویید.

فراموشی پیام روز جهانی زن از انکار اهمیت آن آغاز می‌شود. انکاری که در پهنای تاریخ به اشکال مختلف دنبال شده است. از آن جمله بوده است فروکاستن روز هشت مارس، روز جهانی زن، به روز مادر و حتی به روز ولنتاین، روز عشاق.

چنین تلاش‌هایی را باید ترفندی سیاسی دانست برای نپذیرفتن روح زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم. زمانه‌ای که در حیطه اجتماعی بر حقوق شهروندی استوار است و پذیرش حقوق شهروندی، مجالی برای نابرابری جنسیتی نمی‌نهد.

دادن شاخه‌ای گل، یا بیان سخنی عاشقانه و مهرآمیز در روز هشت مارس اگر برخاسته از دل نباشد، فرآورده مکر و حیله‌ای است برای جستن از روی سایه پیام این روز.

موضوع این نیست که فرزندی یا همسری در چنین روز شاخه گلی به مادر و همسر خود ندهد یا مردان از تبریک و تهنیت گفتن چنین روزی چشم بپوشند، موضوع اما بر سر فروکاستن چنین روزی به امری شخصی است.

توجه به پیام روز جهانی زن نشان می‌دهد که پیام این روز هرگز در محدوده امور خصوصی نمی‌گنجد و از زمان پیدایی آن، تا امروز پدیده‌ای اجتماعی و فراتر از آن، پدیده‌ای کاملا سیاسی بوده است.

در این بین، رویکرد سیاسی دولت‌ها نیز بسیار تامل برانگیز است. به‌ویژه دولت‌هایی که دغدغه‌شان رفع تبعیض جنسیتی نیست و زن را صرفا مادر می‌خواهند.

جمهوری اسلامی ایران یکی از آن حکومت‌هایی است که در سرتاسر تاریخ ۴۱ ساله‌ خود همواره کوشیده است تا با برجسته کردن شخصیت‌های مذهبی و تاکید بر منزلت مادر بودن، از زن همسر و مطیع بسازد و حقوق و خواست‌های زنان را نادیده بگیرد.

فروکاستن از اهمیت روز جهانی زن اما در شمار ابتکارات مردسالارانه برخاسته از باورهای دینی دولتمردان ایران نیست و پیشینه تاریخی خود را دارد.

از انکار تا مکر

بسیاری از دولت‌ها ده‌ها سال از به رسمیت شناختن و اهمیت روز هشت مارس تن زده بودند. آن را بخشی از جهان‌بینی مارکسیستی می‌دانستند و با همین بهانه خود را موظف به پذیرش و گردن نهادن به پیام روشن جنبش زنان نمی‌دیدند.

در سال ۱۹۷۵ به انکار اهمیت این روز پایان داده شد. سازمان ملل متحد در این سال روز هشت مارس را به عنوان روز جهانی زن به رسمیت شناخت. از آن پس، برگزاری این روز به رسمی بین‌المللی تبدیل شد.

رسمیت یافتن چنین روزی، گرچه برای جنبش جهانی زنان موفقیتی بزرگ بود، اما زنان می‌دانستند تا آن لحظه که پیام چنین روزی شنیده نشود، تا زمانی که حقوق شهروندی چنان گسترش نیابد که تفاوت‌های جنسیتی از اجتماع بشری رخت بربندد و برابری کامل زن و مرد متحقق نگردد، مبارزه ادامه خواهد یافت.

به‌رسمیت شناخته شدن روز جهانی زن، تداوم انکار آن را ناممکن ساخته بود. از این رو، آن دسته از سیاستمدارانی که باوری به اهمیت چنین روزی نداشتند از آن پس کوشیدند تا مکر و حیله را به جای انکار بنهند و از اهمیت سیاسی این روز بکاهند. مکر و حیله‌ای که ایده آن به ده‌ها سال پیش از به‌رسمیت شناخته شدن روز جهانی زن از سوی سازمان ملل متحد بازمی‌گردد.

ناسیونال‌سوسیالیست‌ها و هشت مارس

ایده فروکاستن روز جهانی زن به روز مادر ریشه در جهان‌بینی ناسیونال‌سوسیالیست‌ها دارد. زمانی که نازی‌ها در آلمان قدرت را به دست گرفتند، با جنبش قدرتمند زنان روبه‌رو شدند. جنبشی که تجمع پرشمار زنان را در کارنامه خود داشت.

در اوایل قرن بیست، در سال ۱۹۱۰ انترناسیونال زنان در کپنهاگ، برای مبارزه با تبعیض‌های جنسیتی برگزار شد. زنان در کنفرانس کپهناگ تصمیم گرفتند روزی را به‌عنوان روز جهانی زن معرفی کرده و از همه زنان بخواهند در چنین روز همبستگی بین‌المللی خود را با کارزار پیکار برای حقوق برابر ابراز کنند.

تظاهرات زنان به مناسب روز جهانی زن در استانبول

در ماه مارس سال پس از آن، حدود یک میلیون نفر از زنان در شماری از کشورهای اروپایی و از جمله در آلمان، اتریش، سوئیس و دانمارک به خیابان‌ها آمدند و این سرآغاز شکل‌گیری یک جنبش گسترده بین‌المللی بود.

جنبش زنان در نیمه نخست قرن بیستم به موازات جنبش کارگری رشد یافته بود. ایده شکل‌گیری سازمان‌های زنان در آمریکا که در دهه‌های پایانی قرن نوزدهم طرح شده بود، در اوایل قرن بیستم و پیش از آغاز جنگ جهانی اول به ثمر نشست.

تلاش‌های زنان در کشورهای اروپایی و مبارزه آن‌ها برای کسب حقوق اجتماعی و سیاسی و کاستن از تبعیض‌ها در کانون توجه سوسیالیست‌ها و سوسیال‌دموکرات‌ها قرار گرفت.

خواست اصلی زنان از همان ابتدا رنگ و بویی سیاسی داشت. بهبود شرایط کار و معیشت زنان تنها عرصه‌ای از خواست‌های زنان را بازتاب می‌داد. زنان خواستار حضور در سیاست بودند و از این منظر خواستار حق رای.

زنان آلمان در ژانویه سال ۱۹۱۹ به حق شرکت در انتخابات دست یافتند. پس از آن، جنبش زنان به موازات جنبش کارگری در بسیاری از کشورهای سرمایه‌داری رشد کرد. گسترش جنبش زنان دو رویکرد را از سوی کشورها و دولت‌های مختلف در پی داشت.

نیروهای پیشرو و مترقی بر بستر مبارزه با تبعیض جنسیتی بر آن بودند تا مبارزه با بی‌عدالتی را گسترش دهند و نیروهای دیگر، بر آن بودند تا با زدن برچسب مارکسیستی به جنبش زنان، اهمیت پیام سیاسی این جنبش را انکار کنند.

تظاهرات زنان در بنگلادش

ناسیونال‌سوسیالیست‌ها با عزیمت از جهان‌بینی فاشیستی در مبارزه خود با جهان‌بینی سوسیالیستی تلاش کردند، روز زن را به روز مادر فرو بکاهند و از این منظر آن را انکار کنند.

یادآوری یک پیام سیاسی

از انترناسیونال زنان در کپنهاگ بیش از یک قرن می‌گذرد. جایگاه زنان در حیات اجتماعی طی این یک قرن دستخوش تحولات عمیقی شده است.

حضور زنان در سیاست در بسیاری از کشورها و حتی کشورهای در حال توسعه به امری بدیهی تبدیل شده است. زمام شماری از کشورهای جهان در دست زنان است و هر سال بر شمار زنان در سیاست افزوده می‌شود.

تامین بسیاری از خواست‌های زنان در کشورهای صنعتی عملا از اهمیت پیام سیاسی روز جهانی زن کاسته است. اما، نگاهی از منظری فرادیدی به حقوق شهروندی حکایت از آن دارد که مبارزه برای حقوق برابر و رفع کامل تبعیض‌های جنسیتی همچنان ادامه دارد.

یک جنبش جهانی، جنبشی است که در قاب ملی و جغرافیای خاص نمی‌گنجد و از این رو، پیام سیاسی روز هشتم مارس، پیامی است بین‌المللی و همچنان الزام‌آور.

با انکار تلویحی و ترفند سیاسی کاستن از اهمیت روز جهانی زن باید مقابله کرد. باید به خود و دیگران یادآور شد که روز جهانی زن نه روز مادر است و نه روز عشاق و نه ترکیبی از این دو روز. روز جهانی زن، روز مبارزه علیه تبعیض جنسیتی است. تبعیضی که زنان ایرانی پس از پیروزی انقلاب اسلامی و از دست دادن بسیاری از حقوق و امتیازهای خود، آن را آشکارا در زندگی روزمره‌شان لمس می‌کنند.

---

هشتم مارسی دیگر با ترقی جایگاه زنان در سراسر جهان

در سراسر جهان زنان در موقعیت‌های سیاسی، از جمله در پارلمان کشورها نسبت به ۲۵ سال پیش جایگاه برتری یافته‌اند. به باور دبیرکل سازمان ملل این کافی نیست و برابری جنسیتی باید در رأس وظایف اولیه قرن ما قرار گیرد.

    

Frauentag am 8. März, gesetzlicher Feiertag in Berlin

(picture-alliance/chromorange/C. Ohde)

۲۵ سال پیش سازمان ملل متحد کنفرانسی بین‌المللی با شرکت نمایندگان زن برگزار کرد که در آن زنانی از پارلمان‌های ۱۹۱ کشور شرکت داشتند.

در آن زمان تنها ۳ / ۱۱ درصد از کرسی پارلمان‌ها در اختیار زنان بودند، اکنون این رقم به ۹ / ۲۴ درصد افزایش یافته است. بنابرین امروزه یک چهارم کرسی‌های پارلمان‌ها به زنان اختصاص دارند.

با وجود این رشد، مارتین چونگونگ، دبیرکل اتحادیه بین‌المجالس، توضیح می‌دهد که در سال‌های اخیر فرایند رشد مشارکت زنان در زندگی اجتماعی و سیاسی کند شده و به زیر یک درصد فرو افتاده است.

افزون بر این در گزارشی که این نهاد وابسته به سازمان ملل به تازگی منتشر کرده، نوعی دگرگونی جغرافیایی نیز دیده می‌شود: در ۲۵ سال پیش کشورهای شمال اروپای غربی، مانند سوئد و نروژ و دانمارک، در برابری جنسیتی پیشتاز بودند، اما امروزه قاره آمریکا از این نظر جلو افتاده است.

در سال ۱۹۹۵ زنان بیش از هر منطقه یا قاره دیگری در پارلمان‌های اروپای غربی حضور داشتند، اما امروزه این زنان قاره آمریکا هستند که بیش از پیش کرسی‌های پارلمان را اشغال می‌کنند. آنها هم‌اکنون بیش از ۳۱ درصد از کرسی‌های پارلمان را از آن خود کرده‌اند.

به عنوان یک اصل باید به یاد داشت که مشارکت زنان در پارلمان بی‌نهایت اهمیت دارد اما الزاما به معنای چیرگی اصول دموکراتیک در یک کشور نیست. برای نمونه زنان رواندا در شرق آفریقا با نرخ ۶۱ درصد در پارلمان کشور حضور دارند. پس از آن کوبا و بولیوی با ۵۳ درصد بیشترین نمایندگان زن را در پارلمان دارند.

پیشرفتی محسوس اما ناکافی

رویداد فرخنده دوران ما این است که برابری زن و مرد در سراسر جهان بیش از پیش به عنوان امری انسانی و مترقی پذیرفته می‌شود و نیاز به برابری جنیستی در همه جا مشهود است.

رویداد معروف به "بهار عربی" با این که ثمرات سیاسی روشنی نداشت، اما بی‌گمان در اعطای سیمایی تازه به زنان مؤثر بود و در برخی از کشورهای خاورمیانه حضور آنها را در میدان سیاسی تقویت کرد.

برای نمونه، امروز در پارلمان امارات متحده عربی شمار نمایندگان زنان برابر مردان است. از این نظر این کشور کوچک در سطح جهانی در مقام چهارم قرار گرفته است.

امروزه در جهان هنوز ۹ کشور وجود دارد که در آنها زنان به میزان کمتر از ۵ درصد در پارلمان حضور دارند. از این بدتر هنوز سه کشور کوچک هست که در پارلمان خود هیچ زنی ندارند. این بی‌گمان به ساختارهای کهنه و هنجارهای عمومی برمی‌گردد.

به نظر سازمان ملل متحد باید به حضور فعال زنان در زندگی سیاسی جوامع شتاب بیشتری بخشید.

در پارلمان آلمان فدرال زنان با نرخ ۲ / ۳۱ درصد حضوری چشمگیر دارند، اما باز هم در سطح جهانی در مقام ۴۸ هستند. 

 

     این گزارشها در حال  تکمیل شدن است

      خبر گزاری مردانی نیوز 

     بیشتر بخوانید مطالب مرتبط  در این ضمیمه از   

  به مناسبت 8 مارس روز جهانی زن در گوشه و کنار جهان  " بانویِ من ، امروز روز توست"و خجسته باد روزی که ويژه اين دست است." همراه با ابراز صمیمانه ترین درودها به صاحت زنان"پیام شاهزاده  رضا پهلوی  وشهبانو فرح پهلوی بانوی کهن دیار ایران به مناسبت روز بین المللی زن"

زنان" : سازمان ملل: از هر ده نفر ۹ نفر نسبت به زنان پیشداوری دارد"مراسم سالانه اهدای «جایزه بین‌المللی زنان شجاع» با حضور بانوی اول و وزیر خارجه آمریکا برگزار شد

خبرنامه خبرگزاری مردانی نیوز

به زبانهای دیگر

English French German Italian Portuguese Russian Spanish
شما اینجا هستید: خانه مردانی نیوز زنان به مناسبت 8 مارس روز جهانی زن" بانویِ من ، امروز روز توست"و خجسته باد روزی که ويژه اين دست است." همراه با ابراز صمیمانه ترین درودها به صاحت زنان"