اخبار کوتاه

اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ پنجشنبه - بيست و هفتم تير ۱۳۹۸ برابر با هجدهم ژوئيه ۲۰۱۹

  "خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد" به نام ایران و به نام ندای آزادی ایران *** طرح...

 آمریکا

آمریکا ": دیپلمات ارشد آمریکا در زمان گروگانگیری کارکنان سفارت ایالات متحده در تهران در ۹۶ سالگی درگذشت

 آمریکا ": دیپلمات ارشد آمریکا در زمان گروگانگیری کارکنان سفارت ایالات متحده در تهران در ۹۶...

  •  اخبار کوتاه

    اخبار کوتاه": "فشرده وقایع روز ایـــران وجهان ۰ پنجشنبه - بيست و هفتم تير ۱۳۹۸ برابر با هجدهم...

    جمعه, 28 تیر 1398 01:52

    Published in اخبار کوتاه

  •  آمریکا

    آمریکا" ایران " خلیج فارس-" برجام تحریم‌ها : دونالد ترامپ، : ناو جنگی آمریکا پهپاد ایران را در...

    پنج شنبه, 27 تیر 1398 22:09

    Published in سیاست

  •  آمریکا

    آمریکا ": دیپلمات ارشد آمریکا در زمان گروگانگیری کارکنان سفارت ایالات متحده در تهران در ۹۶ سالگی...

    پنج شنبه, 27 تیر 1398 21:18

    Published in سیاست

  •  آرژانتین

    آرژانتین" ۲۵ مین سالگرد انفجار آمیا"اعلام عزای عمومی " سفر مایک پمپئو وزیر خارجه آمریکا به...

    پنج شنبه, 27 تیر 1398 20:55

    Published in اخبار جهان

  • فرهنگ و هنر

    فرهنگ و هنر": گزارشهائی ازخبر های""هنر هفتم سینما و تئاتر"آمازون از فیلم ماجراهای «جک ریچر» با...

    پنج شنبه, 27 تیر 1398 20:28

    Published in فرهنگ و هنر

  •   فرهنگ و هنر

    فرهنگ و هنر": درگذشت آندرآ کامیلری نویسنده نامدار ایتالیایی در سن ۹۳ سالگی "طرفداران رمان‌های...

    پنج شنبه, 27 تیر 1398 19:31

    Published in فرهنگ و هنر

  • تقویم روز

    تقویم روز" - فرهنگ و هنر" : ۶۵ سالگی آنگلا مرکل (صدراعظم آلمان)؛ قدرتمندترین زنان جهان" همچنان...

    پنج شنبه, 27 تیر 1398 18:13

    Published in فرهنگ و هنر

حقوق بشر

نقض حقوق بشر”; در رژیم توتالیتر،”: جنایت علیه بشریت رژیم"بیستمین سالروز "زخم باز"یادمان قتل‌های زنجیره‌ای پروانه اسکندری و داریوش فروهر"یادآوری یک جنایت برای تقویت نیروی استقامت" با حضور بستگان قربانیان در آلمان" برلین و هانوفر "عفو بین‌الملل " عفو بی

"خوشا به روز وروزگار بشریت که کورش دارد"

آری، ديو، چه بخواهد چه نخواهد  به دست فرهنگ ما به  شيشه ی استوره ای اش بازخواهد گشت
و ديدن آن لحظه برای هر کس که به فرهنگ خردمدار و زيبای ايرانی مان باور دارد
سخت ساده و شکوهمند است.
 

"جنبش سبز در آئینه"
***
بنی‌آدم اعضای یک پیکرند / که در آفرينش ز یک گوهرند
چو عضوى به درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی
سعدی

 
یاد و راه همه ی جان بخشانِ میهن، گرامی و جاودان باد


به ياد قيام
23 خرداد 1388،
آغاز جنبش سبز
جوانان ايران
عليه حکومت خون آشام اسلامی،
و به ياد
برجسته ترين
نماد سکولار آن:
ندا آقا سلطان

****

گرگ ها خوب بدانند در این ایل غریب
گر پدر مرد تفنگ پدری هست
گر مردان قبیله همه کشته شدند
توی گهواره چوبی پسری هست هنوز
گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید؟
گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده اید
پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟
گیرم که می زنید
گیرم که می برید
گیرم که می کشید
با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟
سردبیر

یاد و راه همه ی جانبخشانِ میهن، گرامی و جاودان باد

خانه خراب !
عذر تلخی شراب بر گردن پیمانه نیست 
هر که ره گم کرد تقصیر ره میخانه نیست

گر بنا را کج نهادیم   و خرابی شد پدید 
آن خرابیها  زخاک وسرزمین وخانه نیست

هر شب قبل از خواب به یاد آوریم که امروز یک نفر از ما را اعدام کرده اند


A)2K با بک /babak

ایران طرحی از هنرمندما بابک

یاد داریوش و پروانه فروهر را گرامی میداریم

یاد داریوش و پروانه فروهر را گرامی میداریم

یاد و راه همه ی جان بخشانِ میهن، زنده باد داریوش و پروانه فروهر  گرامی و جاودان باد 

که در راه آزادی ایران جان باختند. 

نقض حقوق بشر”; در رژیم توتالیتر،”: جنایت علیه بشریت رژیم"بیستمین سالروز "زخم باز"یادمان قتل‌های زنجیره‌ای پروانه اسکندری و داریوش فروهر"یادآوری یک جنایت برای تقویت نیروی استقامت" با حضور بستگان قربانیان در آلمان" برلین و هانوفر "عفو بین‌الملل " عفو بین‌الملل "کشتار تابستان ۶۷ 

 پرستو فروهر، فرزند داریوش فروهر و پروانه اسکندری، هنرمند مقیم آلمان

پشت این هول‌آور تاریک آفتابی آشیان دارد 

 عفو بین‌الملل " گزارش تحقیقی خود را در مورد کشتار تابستان ۶۷ ارائه کرد

قتل‌های سیاسی ۷۷؛ یادآوری یک جنایت برای تقویت نیروی استقامت"یادمان قتل‌های زنجیره‌ای با حضور بستگان قربانیان در هانوفر

پرستو فروهر در مراسم یادبود قربانیان قتل‌های سیاسی آذر ۷۷ بر ضرورت زنده نگه داشتن نام و یاد آنها تاکید کرد. او در برلین از سفر خود به تهران برای برگزاری مراسم یادبود گفت و به پرسش‌های حاضران پاسخ داد.

 Parastou Forouhat und Shahruz Rashid

(DW/F. Payar)

شامگاه جمعه، ۲۵ آذر (۱۴ دسامبر) مراسم بیستمین سالگرد قتل‌های سیاسی آذر ۷۷ موسوم به قتل‌های زنجیره‌ای به دعوت کانون پناهندگان سیاسی برلین و کمیته دفاع از زندانیان سیاسی با تکنوازی تار سپیده صفی آریان آغاز شد.

سپس گرداننده برنامه، شاعر مقیم برلین شهروز رشید سخنان کوتاهی در باره کشتار دگراندیشان در جمهوری اسلامی ایران بیان کرد.

پرستو فروهر در آغاز سخنرانی خود از "آن جان‌های شیفته" یاد کرد «که در چنین روزهایی در سال ۱۳۷۷ یکی پس از دیگری محکوم حکمی مخفیانه شدند، محاصره شدند، ربوده شدند، به خانه ‌شان هجوم رفت، جسم و جان گرامی ‌شان درد کشید و با خشونتی هولناک کشته شدند».

به اعتقاد این هنرمند برجسته، سالگردها وقتی به عددهای روند می ‌رسند انکارناپذیرتر می‌شوند، «انگار قطعیت عدد، سنگینی بار تاریخ را بیش از پیش در خود حمل میکند. گذشته خود را با شدتی به اکنون پرتاب می ‌کند تا لزوم یادآوری و تأمل را به رخ بکشد.»

او در ادامه سخنانش ضمن بیان اینکه در ماه های اخیر بیش از گذشته به مسأله فاعلیت در امر دادخواهی فکر کرده، گفت که در پی یافتن پاسخ به این پرسش‌هاست که چگونه می‌توان از یادآوری جنایاتی که در جمهوری اسلامی ایران رخ داده‌اند نیروی استقامت و اعتراض استخراج کرد، «از دل رنج، تعمق و آگاهی بیرون کشید و گرفتار کلیشه‌هایی که امکان بازخوانی و تأمل را مسدود می‌کنند، نشد (...) چگونه می‌توان بر هویت خودساخته‌ و درونی حرکت دادخواهانه پافشاری کرد.»

پرستو فروهر معتقد است که گفتگو میان کسانی که در پیشبرد دادخواهی نقش اساسی داشته‌اند، می‌تواند به بازخوانی نقادانه روند دادخواهی بیانجامد و «روایت تاریخی این روند را غنی‌‌تر کند.»

او در ادامه اظهار داشت که این دادخواهی به پیگیری قضایی یا درخواست پشتیبانی از نهادهای مدافع حقوق بشر محدود نبوده «بلکه تلاشی بوده است برای پاسخگو کردن نهادهای قدرت؛ ایستادگی در برابر بی‌عدالتی ساختاری؛ یادآوری جنایت ‌ها و روشنگری زمینه‌ ها و بستر سازمانی و فکری آن؛ مخالفت با مجازات اعدام و مرزبندی با شیوه ‌های انتقام‌ جویانه؛ ایستادگی بر سر حق یادآوری و بزرگداشت کشته شدگان؛ رسوا کردن شیوه ‌های گوناگون انکار و تحریف؛ شهادت دادن و روایت تجربه‌ها و ساختن الگوهای کوچک ایستادگی.»

تکنوازی تار توسط سپیده صفی آریان در مراسم برلین

شهر دلهره و استیصال

فروهر در ادامه سخنرانی به سفر اخیرش به تهران پرداخت، سفری که به دلیل حکم شش سال حبس تعلیقی با ترس و دلهره انجام گرفته است.  او می‌گوید: «اگر نمی‌رفتم، تداوم یکی از رشته ‌های دادخواهی، که حضور من است به عنوان یک بازمانده، شاهد و دادخواه، در آن مکان یادآوری، که خانه و قتلگاه پدر و مادرم است، پاره می‌شد. آن سنت کوچک استقامت که در طی بیست سال در همراهی و با حمایت دیگران ساخته و پرداخته‌ام در گذشته جا می‌ماند. اگر دادخواهی در حفظ این رشته‌های باریک تداوم واقعی می‌شود، پس مسئولیت من رفتن بود. آن نگرانی و ترس هم با من آمد تا فرودگاه، تا مواجهه با تهران که دیگر مدتهاست که شهر ترس‌خورده‌ای نیست.»

هنرمند مقیم آلمان به حاضران که برخی از آنان پناهندگان ایرانی مقیم برلین هستند و شماری از آنها ۳۸ سال است که به ایران نرفته‌اند از تهران می‌گوید: «تنگدستی به شدت پیشروی کرده و فقر نمایان ‌تر شده است. شهر گاه مستاصل و عاصی به چشم می ‌آید، گاه سرخورده و مغموم اما ترس از سرکوب و دل بستن به قول‌‌های پوشالی سردمداران حکومتی را انگار پشت سر گذاشته است. گاه فکر می‌‌کنی پیکره ‌ای است رنج کشیده که از شدت بحران به خود می ‌پیچد، گاه انگار خود را دلداری می ‌دهد، بردباری می ‌کند تا از پا درنیاید. کافیست در شهر پرسه بزنی و خود را به گشاده ‌دستی ارتباط ‌های انسانی آن بسپاری تا دلهره‌ و واهمه‌‌ای را که زیر پوست شهر می‌‌تپد حس کنی. در همان گفتگوهای اتفاقی و کوتاه هم گاهی جمله ‌هایی تکرار می ‌شود که بازنمای آن واهمه ‌ی عظیم از آینده است: نمی‌‌دانم چه خواهد شد؟ یعنی چه خواهد شد؟

و در منظر افق ناامن و هولناک آینده، مردم شهر با روزمرگی دست و پنجه نرم می‌‌کنند. همان روزمرگی که در گذشته گاه پر از چشم ‌پوشی بر بی‌عدالتی و مماشات با ظلم به نظر می‌رسید، حالا بیشتر تلاشی برای حفظ تداوم زندگی در شرایط بحرانی می ‌نماید و آدم را بیش از پیش به همدلی و احترام وامی‌دارد. و از دل همین روزمرگی ست که در بزنگاه ‌ها و مکان‌‌هایی یک ‌باره شعار و تجمع و اعتراض زبانه می ‌کشد.»

دادگاه و دو عکس

فروهر در ادامه به روند دادگاه تجدید نظری پرداخت که در همان روزهای اول اقامتش در تهران برایش تشکیل شده و هنوز هم حکم خود  را صادر نکرده است.

هدف او در سفر به تهران نه شرکت در این دادگاه بلکه برگزاری مراسم یادبود قتل مادر و پدرش پروانه و داریوش فروهر بود که ۲۰ سال پیش به دست ماموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی به قتل رسیدند. در این رابطه میگوید: «دو روز پیش از سالگرد وقتی به روال این سال ‌های اخیر آگهی دعوت به مراسم در روزنامه اطلاعات چاپ شد آن کارشناس اطلاعاتی مربوطه تماس تلفنی گرفت و در لحنی خوددارتر از چند سال اخیر همان خط و نشان‌ های تکراری را کشید و پرونده قضایی ‌ام را به یادم آورد. اما حرفی از ممنوع بودن مراسم نزد.» 

پرستو فروهر در ادامه از  حس و حالش در آن روزها میگوید. اینجا ناگهان لحن صدای مبارز پرکار عوض میشود و نفس کشیدن برایش مشکلتر. میگوید: «پیش از ظهر که روی ایوان خانه ایستاده بودم، آنجا که هم خانه است و هم قتلگاه، آنجا که همزمانی ناممکن مأمن و مسلخ را حس می‌کنی باز هم آن تصویر سیاه و سفید ذهنم را اشباع کرده بود. هنوز به ساعت آن عکس نرسیده بودیم.»

صحبت از عکسی است که در شب وقوع جنایت و هنگام انتقال پیکرهای داریوش و پروانه فروهردر یک پتو توسط ماموران دولتی گرفته شده است.

پرستو می‌گوید: «این عکس هیچ نشانه‌ای برای دریافت آنچه درون پتو حمل می‌شود، نمی‌دهد. به بی‌حرمتی به انسان‌هایی که جسدشان را آنگونه درون پتو می‌برند که انگار تلنبار ماده‌ی له‌ شده است، بی‌اعتناست. هیچ نشانه‌ای در عکس به هویت مردگان اشاره ندارد، و به آن التهاب و اعتراض که قتل آنها سبب شد. هیچ نشانه‌ای در این عکس به پس‌زمینه‌ی سیاسی آن واقعه اشاره ندارد.

تمامی عکس‌هایی که آن شب در خانه‌ی داریوش و پروانه فروهر گرفته شده‌اند، از همان ابتدا محرمانه و ممنوعه اعلام شدند. حتی عکس‌هایی که اداره‌ی آگاهی در ثبت جنایت گرفته بود از پرونده‌ی رسیدگی حذف شد. تنها این یک عکس بود که سه سال پیش در یک کتاب حکومتی و قطور چاپ شد. در یک روزشمار تصویری از سی سال جمهوری اسلامی که حاوی انبوهی از تصویرهای جورواجور از مناسبت‌های حکومتی تا سیل و آتش‌سوزی و جنگ و فوتبال است. آن عکس سیاه و سفید از شب یکم آذر از مکان قتل پروانه و داریوش فروهر هم در صفحه‌ی هزاروپانزدهم کتاب آمده است. زیرش نوشته است: «قتل مشکوک داریوش فروهر وزیر کار دولت موقت و همسرش در منزل»

در این زیرنویس هم باید دنبال آن چیزی گشت که ناگفته مانده است. اینجا پروانه فروهر در واژه‌ی «همسر» خلاصه شده و هویت سیاسی و جایگاه اجتماعی او ناگفته مانده است. پیکار سیاسی پنجاه‌ساله‌ی داریوش فروهر به دوران چندماهه‌ی وزیری او خلاصه شده است. واژه‌های کلیدی مخالف حکومت، مبارز سیاسی و دگراندیش در بیان هویت کشته‌شدگان ناگفته مانده است. قتل مشکوک جایگزین قتل سیاسی شده است.

چرایی انتشار این عکس و زیرنویس در یک «کتاب مرجع» را باید در همین ناگفته‌ها و تحریف‌ها پی گرفت. اینجا «تاریخ» ابتری بازنمایی شده، که واقعه را از حقیقت آن تهی کرده و روایتی سطحی و پوشالی از آن به خورد بیننده می‌دهد.

این عکس نمونه‌ای‌ست از چگونگی بازنمایی تاریخ مخالفان سیاسی از سوی ساختار قدرت در ایران و به روایتی سندیت می‌دهد که قدرت حاکم را از مسئولیت و پاسخگویی بری می‌کند و تاریخ را به انباشتی از حوادث استحاله می‌کند.»

پرستو فروهر سپس عکس دیگری را نشان میدهد، عکسی رنگی: «چند ساعت بعد اما حیاط آن خانه تصویر دیگری یافت. آفتاب پاییزی هنوز پهن بود و آن حیاط پر شده بود از کسانی که به یاد کشته‌شدگان، همان‌ها که جسدهایشان در آن عکس در آن پتو حمل می‌شود، گردآمده بودند. انگار آن‌ها آمده بودند  تا جای خالی خود را در آن شب پر کنند. تا حضور خود را به آن تصویر سیاه و سفید که در نبودشان ثبت شد، بنمایانند. تا بازنمای حافظه‌ی جمعی از واقعه‌ای باشند که آن عکس سیاه و سفید سعی در تحریف آن دارد. آن‌ها آمدند تا تاریخ را به روایت آن عکس مغرضانه واگذار نکنند. این تصویر ساخته و پرداخته‌ی ما مردمی ست که برای بازپس‌گیری حقوق خویش از حکومت تلاش می‌کنیم.

چنین تصویری را می‌توان نمود بالیدن ایستادگی ما دانست. نمود آن واژه دادخواهی که ۲۰ سال است تکرار کرده ایم و تلاش خو را با آن می نامیم.»

به اعتقاد پرستو فروهر، دادخواهی تعلق بازماندگان به عزیزان جانباخته شان را به تعهدی تبدیل می‌کند برای یادآوری سرگذشتی که استبداد شریان حیاتش را قطع کرده‌ است. پس دادخواهی به چالش کشیدن مرگی‌‌‌ست که محصول استبداد است؛ طلب حق است.

به نطر می‌رسد که ۲۰ سال تلاش بی وفقه وابستگان قربانیان قتل‌های سیاسی آذر ۷۷، به ویژه مبارزه چشمگیر پرستو فروهر در سطح ملی و بین المللی برای گرفتن حق و زنده نگه داشتن یاد و نام آنانی که حذف فیزیکی‌شان تلاشی "مذبوحانه" برای حذف آنان از اذهان عمومی بود ثمر داده است.

در دو سال اخیر شاهد حضور بی سابقه عکس‌ها و مطالبی در باره قتل‌های سیاسی ۶۷ و ۷۷ بوده ایم و اکنون نشریه داخلی اندیشه پویا پرونده ویژه‌ای درباره داریوش فروهر منتشر کرده است. جلد مجله هم به عکس بزرگی از این مبارز سیاسی آزادیخواه مزین است.

پرستو فروهر می‌گوید: «این نوع از استحاله البته تنها محصول ساختار حاکم نیست. همان مردمی که من همواره به حضورشان دل بسته‌ام هم گاه به شدت همدست و همسوی رواج استحاله می‌شوند. واکنش در برابر آن‌ها حتی دشوارتر از دم و دستگاه سرکوب است. پیدا کردن زبان و بیان برای نقد هم دشوار است.»

پرستو فروهر و شهروز رشید در مراسم یادبود قربانیان قتل‌های سیاسی در آذر ۷۷ در برلین

پرسش و پاسخ

بخش پایانی برنامه به پرسش و پاسخ تعلق داشت. پرسش‌کنندگان از پرستو فروهر برای نگه داشتن شمع مبارزه برای عدالت و دادخواهی قدردانی کردند و بیش از طرح پرسش، به اظهار نظر در باره آنچه که فروهر در سخنرانیش ایراد کرده بود پرداختند.

یکی از شرکت کنندگان اظهار داشت که پرستو فروهر از نادرکسانی است که همواره تلاش کرده است، پلی بین وابستگان قربانیان قتل‌های سیاسی و فعالان در زمینه دادخواهی بزند.

او در پاسخ ضمن بیان اینکه  در این زمینه تلاشها و همدلی و همراهی زیادی در داخل و خارج ایران صورت گرفته تاکید کرد: «این یک طناب‌کشی است که بسیاری در آن نقش داشته و دارند».

کاظم کردوانی یکی از دبیران کانون نویسندگان در دهه ۷۰ نیز مشاهدات خود در آن زمان را به ویژه در رابطه با غفار حسینی، محمد جعفر پوینده و محمد مختاری به اختصار بیان کرد و گفت که در مراسم خاکسپاری حسینی علاوه بر خانواده او تنها ۱۵ نفر شرکت داشتند. او این را بیانگر وحشت مردم از خشونت بی پروای حاکمیت خواند. کردوانی همچنین گفت، آنزمان نه تنها حکومت بلکه مردم هم در اعمال سانسور دست داشتند و برخی حتی هماهنگ با حکومت فعالان سیاسی و منتقدان را "سرکوب می‌کردند".

یکی دیگر از شرکت کنندگان این پرسش را مطرح کرد که «چرا جنایت‌های جمهوری اسلامی در گذشته به فراموشی سپرده می‌شود، چرا حافظه تاریخی به فراموشی سپرده می‌شود؟»

فروهر در پاسخ گفت که ایران به دلیل سرکوب گسترده از جانب رژیم دچار خلا مبارزه سیاسی شده اما تلاش‌هایی که در این زمینه در گوشه و کنار ایران و جهان صورت میگیرد امیدوار کننده است. او در این راستا از جمله به برگزاری مراسم یادبودی که چند هفته پیش کانون نویسندگان برای اعضای کشته شده خود برگزار کرده بود اشاره کرد.

او همچنین به گزارش‌های اخیر رسانه های فارسی زبان خارج کشور و فعالیت ایرانیان در شبکه های اجتماعی در رابطه با قتل‌های سیاسی در دهه های گذشته اشاره کرد و گفت، باید از این اقدامات نیرو گرفت.

حضور کمرنگ ایرانیان مقیم برلین

در مراسم بیستمین سالگرد قتل‌های سیاسی آذر ۷۷ در دفتر کانون پناهندگان سیاسی در برلین حدود ۸۰ تن از ۱۲ هزار ایرانی و ایرانی‌تبار مقیم این شهر شرکت کردند. میانگین سنی دور وبر ۵۰ سال بود و از خیل جوانانی که در سالهای اخیر به آلمان پناهنده شده اند خبری نبود.

حمید نوذری از کانون پناهندگان در این باره می‌گوید: «حضور کمرنگ ایرانیان در فعالیت یا مراسم سیاسی تنها مختص امشب نیست بلکه ما در یکی دو سال اخیر شاهد این روند هستیم. در مراسم یادبود کشتگان تابستان ۶۷ هم تعداد زیادی شرکت نکردند.»

نوذری معتقد است که بسیاری از ایرانیان "محافظه کار" یا "ملاحظه کار" شده‌اند و به ویژه جوانان از شرکت در این برنامه ها دوری می‌جویند.

او تاکید می‌کند که یک بخش از جوانان پناهنده فعالیت سیاسی می‌کنند و "رادیکال هم هستند" اما با مواضع نسل‌های گذشته و اتفاقاتی که در دهه‌های گذشته رخ داده نزدیکی ندارند.

 مطالب مرتبط  در این ضمیمه

یادمان قتل‌های زنجیره‌ای با حضور بستگان قربانیان در هانوفر

به دعوت خانواده پوینده و کانون کنشگران هانوفر یادمان بیستمین سالگرد قتل‌های سیاسی در ایران در این شهر برگزار شد. بستگان شماری از قربانیان ترورهای سیاسی سال ۷۷ در این برنامه حضور داشتند.

 Deutschland Gedenken an Politische Morde im Iran vor 20 Jahren

(DW/B.Keshmiripour)

بیست سال گذشت، اما برای بسیاری از آشنایان و بازماندگان قربانیان ترورهای موسوم به قتل‌های زنجیره‌ای انگار همین دیروز بود که خبر پیدا شدن جسد شماری از روشنفکران و دگراندیشان یکی پس از دیگری فضای خفقان‌آور پاییز ۷۷ را سیاه‌تر و هولناک‌تر می‌کرد.

به این مناسبت در روزهای جمعه و شنبه، ۱۶ و ۱۷ آذرماه ۹۷ (هفتم و هشتم دسامبر) مراسمی در هانوفر، مرکز ایالت نیدرزاکسن آلمان، برگزار شد که بستگان تعدادی از قربانیان نیز در آن حضور داشتند.

یادمان بیستمین سالگرد جنایاتی که هنوز بسیاری از جزئیات آن در ابهام است به دعوت خانواده محمد جعفر پوینده، نویسنده، مترجم و عضو کانون نویسندگان، و کانون کنشگران دموکرات و سوسیالیست هانوفر برگزار شد.

برای بزرگداشت یاد قربانیان قتل‌های سیاسی سال ۷۷ مراسم مختلفی در خارج از کشور برگزار شده است. در ایران نیز پرستو فروهر، دختر داریوش فروهر و پروانه اسکندری، موفق شد برای دومین سال پیاپی طی دو دهه گذشته، اول آذر ماه مراسم یادبودی برای پدر و مادر خود در سکونت‌گاه و قتلگاه آنها برگزار کند. همچنین دو روز پیش از آن کانون نویسندگان ایران "یادمان دادخواهانه بیستمین سالگرد قتل سیاسی محمد مختاری و محمد جعفر پوینده"، اعضای این کانون را در تهران برگزار کرده بود.

نخستین نمایش عمومی فیلم مستندی درباره قتل‌های سیاسی سال ۷۷، برگزاری نمایشگاهی از آثار سه نفر از بازماندگان و دو هنرمند دیگر و حضور جمع بزرگی از شهرها و کشورهای مختلف، از جمله ویژگی‌های برنامه یادمان در هانوفر بود، و برگزارکنندگان بر جنبه کم‌نظیرتری در این برنامه تاکید دارند.

ویژگی مراسم یادمان در هانوفر

سیما صاحبی، همسر زنده‌یاد پوینده، برنامه یادمان قتل‌های سیاسی سال ۷۷ در هانوفر را ویژه توصیف کرده و درباره این ویژگی به دویچه‌وله فارسی گفته است: «در یادمان‌هایی که در سال‌های گذشته برگزار شده همیشه برنامه‌ها جداگانه بوده است. مثلا پرستو فروهر برنامه خودش را داشت، من برنامه‌های خودم یا مثلا سهراب مختاری برای شرکت در برنامه‌های دیگری دعوت می‌شد. برای من خیلی اهمیت داشت که امسال همه خانواده‌ها در کنار هم باشند.»

​سیما صاحبی، همسر محمد جعفر پوینده، از دعوت کنندگان مراسم یادمان در هانوفر

صاحبی با ابراز خوشحالی از مشارکت بستگان حمید حاجی‌زاده (شاعر اهل کرمان که همراه با پسر ۹ ساله‌اش کارون به قتل رسید)، مجید شریف (نویسنده، مترجم و عضو هیئت تحریریه مجله "ایران فردا") و پیروز دوانی (نویسنده، پژوهشگر و فعال سیاسی چپگرا) افزود که با خانواده احمد میرعلایی و غفار حسینی نیز تماس گرفته شده اما آنها تمایل یا امکان حضور در برنامه هانوفر را نداشته‌اند.

علیه فراموشی

روز جمعه، ۱۶ آذر نمایشگاهی از آثار مریم حسین‌زاده (همسر مختاری)، پرستو فروهر، نازنین پوینده (فرزند پوینده و صاحبی)، ابوالقاسم شمسی و بهروز نقی‌پور زیر عنوان "علیه فراموشی" در سالن کارگاه ایرانیان شهر هانوفر گشایش یافت که قرار است تا آخر ژانویه ادامه یابد. خانم حسین‌زاده و آقای نقی‌پور در این برنامه حضور نداشتند.

برنامه‌های روز شنبه در یکی از سالن‌های مرکز فرهنگی "فاوست" با نمایش بخشی از فیلم مستند "زخم باز" ساخته حسین جهانی آغاز شد. در این فیلم با بهره‌گیری از برخی تصویرها و فیلم‌های آرشیوی، مانند ویدئوی مراسم خاکسپاری شماری از قربانیان، و در گفت‌وگو با چند نفر از بازماندگان و شخصیت‌هایی چون کاظم کردوانی و ناصر زرافشان ماجرای ترورهای سیاسی در جمهوری اسلامی بازخوانی شده است.

در ادامه برنامه حسین دوانی به مرور زندگی و فعالیت‌های سیاسی برادرش پیروز پرداخت که نخستین بار در سال ۶۱ برای مدت هفت ماه به زندان افتاد. پیروز دوانی پس از پایان دومین دوره حبس که از اواخر دهه ۱۳۶۰ و به مدت چهارسال طول کشید، با اتکا به تجربه‌های تلخ خود از رنج و درد خانواده زندانیان، کانون حمایت از زندانیان سیاسی را تشکیل داد.

پیروز دوانی در سال‌های بعد بولتن‌هایی را منتشر می‌کرد و تلاش داشت صدای همه فعالان سیاسی از گرایش مختلف را که برای کسب آزادی و برقراری دموکراسی و عدالت اجتماعی تلاش می‌کنند به گوش مخاطبان برساند. او از طریق همین فعالیت‌ها با چهره‌های سیاسی صاحب‌نامی مانند داریوش فروهر و پروانه اسکندری، که حدود نیم قرن سابقه مبارزه و فعالیت سیاسی داشتند، آشنا شده بود.

فروهر و خبر ربوده شدن پیروز دوانی

حسین دوانی می‌گوید برادرش که احتمال بازداشت خود را منتفی نمی‌دانست شماره تلفن منزل فروهرها را به اعضای خانواده‌اش داده و از آنها خواسته بود هر زمان برای او اتفاقی رخ داد یا بیش از دو ساعت از خود خبری نداد با آنها تماس بگیرند. مطابق شواهد موجود پیروز دوانی سوم شهریور ۷۷ پس از خروج از خانه توسط ماموران وزارت اطلاعات ربوده و مدتی بعد به قتل رسید.

خبر ربوده شدن پیروز دوانی نخستین بار به نقل از داریوش فروهر، رهبر حزب ملت ایران، در رسانه‌های برون مرزی و محافل سیاسی داخلی منتشر شد. حسین دوانی می‌گوید مسئولان جمهوری اسلامی هیچگاه حاضر به پاسخگویی درباره سرنوشت برادرش نبوده‌اند اما افرادی مانند اکبر گنجی، از روزنامه‌نگاران پیگیر قتل‌های زنجیره‌ای، گفته‌اند قتل او با فتوای غلامحسین محسنی‌ اژه‌ای، معاون اول کنونی قوه قضائیه، انجام شده است. با گذشت ۲۰ سال هنوز جزئیات ربودن و قتل پیروز دوانی در ابهام مانده و جسد او هنوز پیدا نشده است.

پیروز دوانی و مجید شریف از قربانیان قتل‌های سیاسی سال ۷۷ هستند که مسئولان جمهوری اسلامی نام آنها را از پرونده این قتل‌ها حذف کردند. مهشید شریف، روانشناس و داستان‌نویس مقیم استکهلم سوئد، در این باره به دویچه‌وله گفت: «پرونده قتل مجید شریف پروسه خاصی را گذرانده است. رژیم با زیرکی می‌خواست این قتل سیاسی را به یک مرگ عادی بر اثر ایست قلبی تقلیل بدهد که با واکنش اولیای دم و وکیلان آنها، شیرین عبادی و ناصر زرافشان، روبرو شد.»

مهشید شریف پس از ترور همسرش نام خانوادگی خود را از فاتحی به نام او تغییر داد. او می‌گوید این کار با انتقادهایی به خصوص از طرف برخی فمینیست‌ها روبرو شد اما فکر می‌کند این کمترین کاریست که می‌توانست برای زنده نگه داشتن یاد همسرش انجام دهد.

سه هنرمند حاضر در مراسم گشایش نمایشگاه یادمان بیستمین سالگرد قتل‌های سیاسی پائیز ۷۷ ، از راست نازنین پوینده، پرستو فروهر، ابوالقاسم شمسی

قتل برای رضایت "خدای زمینی"

او که برای شرکت در مراسم یادمان به هانوفر آمده بود در سخنرانی خود با تاکید بر این که پرسش درباره چرایی جنایت‌های سال ۷۷ همچنان مطرح است گفت: «به چه چیز نباید شک کنم؟ به مردانی که برای مرادشان آمپول هوا، یا چه می‌دانم آمپول پتاسیم به تنی فرو می‌کنند و به نام خدای زمینی‌شان طنابی به دور گردن مردان عاشق می‌پیچند، چاقو بر سینه پردرد بانویی که بی‌شباهت به زنان اسطوره‌ای نیست فرو می‌کنند. چه باید کرد، چه باید کرد جز درخواست بی‌انتهای دادخواهی از این بیداد؟»

پرستو فروهر به نقل از گواهی پزشکی قانونی می‌گوید قتل مادرش با فرود آوردن ۲۴ ضربه چاقو بر سینه‌ی او رخ داده است. این شیوه فجیع در مورد برخی دیگر از قربانیان سال ۷۷ از جمله حمید حاجی‌زاده، شاعر و پژوهشگر کرمانی، و پسر ۹ ساله‌اش کارون، تکرار شده است. فرخنده حاجی‌زاده در یک پیام صوتی که در مراسم هانوفر پخش شد می‌گوید برادرش با ۲۷ و پسرش با ۱۰ ضربه چاقو به قتل رسیده‌اند.

ترورهای بیدادگرانه؛ پرونده همچنان گشوده

فرخنده حاجی‌زاده با اشاره به قتل و ترور ده‌ها منتقد و مخالف جمهوری اسلامی در داخل و خارج از کشور و کشتار هزاران زندانی سیاسی در تابستان ۶۷ می‌گوید پرونده قتل برادر و برادرزاده‌اش همچنان گشوده است. او در پیام صوتی خود گفت: «پرونده قتل‌های بیدادگرانه دیگر نیز مفتوح است. چه قتل‌های قبل از پائیز خونبار  ۱۳۷۷، چه قتل‌هایی که در پائیز ۷۷ به وقوع پیوست؛ خواه قتل‌های گروهی که در زندان‌های مخوف رخ داد تا شبانه قربانیانشان را در چاله‌های گودبرداری شده آماده مخفی کنند.»

او در بخش دیگری می‌گوید هنوز خبر قتل فجیع برادر و برادرزاده‌اش با هاله‌ای از ابهام بر سر زبان‌ها بود که "در ابتدای آذر پروانه اسکندری و داریوش فروهر با همان شکل و شیوه بیدادگرانه و فجیع به قتل رسیدند".

فرخنده حاجی‌زاده افزود: «قتل فروهرها به بهت و خشم عمومی جامعه دامن زد و فریاد بلند دادخواهی شد. اما چندی نپایید که دو تن از اعضای برجسته کانون نویسندگان ایران، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده، از خیابان ربوده شدند و در بیابان‌های اطراف تهران به قتل رسیدند و مجید شریف و پیروز دوانی نیز به جمع کشته شدگان پیوستند. این فجایع چنان واکنشی از اعتراض به پا کرد که ناگزیر شدند چهار فقره از این قتل‌ها را در برابر معرفی چهار قاتل به اصطلاح خودسر وزارت اطلاعات به گردن بگیرند؛ برای حفظ توازن چهار قاتل، چهار مقتول.»

پرستو فروهر در سخنرانی خود در مراسم یادمان در هانوفر درباره تلاش‌های صورت گرفته در دو دهه گذشته گفت: «اگرچه در ابتدا افشای ابعاد واقعی، بستر فکری و اهرم سازمانی قتل‌های سیاسی، و نیز دادرسی عادلانه‌ی این جنایت‌ها به یک خواست مطرح در جامعه بدل شد، اما پس از چندی با اوج‌گیری سرکوب از یک سو و عقب‌نشینی‌های آشکار جناح اصلاح‌طلب حکومت از خواست‌های جامعه از سوی دیگر، نیروی پیش‌برنده‌ی دادخواهی تحلیل بسیار رفت. تلاش‌هایی که علی‌رغم این تنگناها شد نیز نتوانست ساختار قدرت را به پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری وادارد.»

این هنرمند، نویسنده و فعال حقوق بشر یادآور شد که در چنین موقعیتی یادآوری و پافشاری بر دادخواهی در داخل ایران، بیش از گذشته وابسته به پیگیری بازماندگان کشته‌شدگان و وکلای آنها بود که متاسفانه با تمام تلاش‌ها نتوانستند "بر چند و چون رسیدگی قضایی تأثیر به‌سزایی" بگذارند و تنها در نقد و افشاگری "روند مخدوش این رسیدگی" به موفقیتی نسبی دست یافته‌اند.

 از پرونده مبهم قتل‌های زنجیره‌ای که با قتل داریوش فروهر و پروانه اسکندری آغاز شد، به عنوان زخمی باز سخن گفته می‌شود

ممانعت از برگزاری مراسم بیستمین سالگرد محمد مختاری و محمدجعفر پوینده

 روز جاری، نیروهای امنیتی از برگزاری مراسم بیستمین سالگرد محمد مختاری و محمدجعفر پوینده از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای جلوگیری کردند. کانون نویسندگان ایران پیش‌تر با صدور بیانیه‌ای از برگزاری این مراسم در گورستان امام‌زاده طاهر کرج خبر داده بود.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نیروهای امنیتی با حضور گسترده در گورستان امامزاده طاهر کرج و محاصره محل از برگزاری مراسم بیستمین سالگرد کشته شدن محمد مختاری و محمدجعفر پوینده از اعضای فعال کانون نویسندگان ایران و قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای که قرار بود ساعت ۳ عصر امروز جمعه ۱۶ آذرماه ۱۳۹۷ برگزار شود، جلوگیری کردند.

به گفته حاضرین نیروهای امنیتی با محاصره محل از ورود شرکت کنندگان در این مراسم جلوگیری کرده و بدین نحو مانع از برگزاری مراسم شدند.

یکی از حاضران در مراسم به گزارشگر هرانا گفت: ”تعداد زیادی از ماموران لباس شخصی و ماموران نیروی انتظامی پیش از زمان تعیین شده جهت برگزاری مراسم در امامزاده طاهر حضور داشتند و چند مامور لباس شخصی نیز از حاضران در بیرون امامزاده طاهر عکس‌برداری می‌کردند. ماموران لباس شخصی که خود را نیروهای وزارت اطلاعات معرفی می‌کردند، در بیرون از محل برگزاری مراسم تعدادی از حاضرین را تهدید کردند که در صورت ادامه‌ی حضورشان بازداشت و با آن‌ها برخورد خواهد شد”.

کانون نویسندگان ایران در روزهای اخیر با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرده بود که طبق سال‌های گذشته مراسم سالگرد این دو قربانی قتل‌های زنجیره‌ای در گورستان امام‌زاده طاهر کرج برگزار خواهد شد.

سهراب مختاری: روز جمعه سالگرد محمد مختاری در امام‌زاده طاهر کرج برگزار می‌شود

سهراب مختاری فرزند محمد مختاری به رادیو فردا گفت پس از گذشت ۲۰ سال از قتل‌های زنجیره‌ای هنوز حکومت از برگزاری یک مراسم عمومی برای قربانیان جلوگیری‌ می‌کند.

سهراب مختاری اظهار داشت در جمعه‌های مصادف با قتل‌های زنجیره‌ای اعضای کانون نویسندگان و خانواده‌ها در امام‌زاده طاهر کرج برای بزرگداشت قربانیان گرد هم می‌آیند و جمعه آینده نیز مراسمی در این گورستان برگزار خواهد شد.

محمد مختاری عضو کانون نویسندگان، بیست سال پیش توسط نیروهای وزارت اطلاعات به سرکردگی سعید امامی در خیابان ربوده شده و کمی بعد جسد وی در خیابان رها شد.

فيلم/ محمد نوری‌زاد در مراسم چهلم دکتر فرشید هکی: خمینی و خامنه‌ای در مرگ تک‌تک کشته های چهل سال اخیر سهیم هستن

آفرین!!!!!!

انگارسرنخ قتل ها زنجیره ای دست شماس،روکن ببینیم

در پرونده #قتل‌های_زنجیره‌ای نزدیک به 10 نفر از اطلاعات مداخله مستقیم داشتن و چند نفر از دادگستری و دفتر رهبری نقش پشتیبانی!

#رهبر_سلاخ

نقض حقوق بشر ”: در رژیم توتالیتر،" جنایت علیه بشریت رژیم ننگین دیکتاتور ولی وقیح موقت علی خامنه ای"ننگ تاریخ" :سازمان عفو بین‌الملل " گزارش تحقیقی خود را در مورد کشتار تابستان ۶۷ ارائه کرد 

عفو بین‌الملل با انتشار گزارشی افشاکننده‌ اعلام کرد که مقامات و مسئولان حکومتی ایران با پنهان نگه داشتن سرنوشت و محل دفن هزاران مخالف و دگراندیش سیاسی که ۳۰ سال قبل به صورت قهری ناپدید شده و طی رویه‌ای فراقضایی در زندان‌ها اعدام شدند، همچنان در حال ارتکاب «جنایت علیه بشریت» هستند

عفو بین‌الملل گزارش تحقیقی خود را در مورد کشتار تابستان ۶۷ ارائه کرد 

سازمان عفو بین‌الملل روز سه‌شنبه (۱۳ آذر) در یک نشست مطبوعاتی گزارش تحقیقی خود را در مورد اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ ارائه کرد. 

رها بحرینی، حقوق‌دان و پژوهشگر سازمان عفو بین‌الملل گفت: «نهادهای ایران جسد هزاران زندانی را که به طور مخفیانه در سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) به قتل رسیدند، تحویل نداده‌اند. این نهادها هیچ‌وقت حتی یکی از مکان‌های گورهای دسته‌جمعی را که جسد این زندانیان در آن‌ها به خاک سپرده شدند، تأیید نکرده‌اند.»

فیلیپ لوتر، مدیر بخش پژوهش‌ها و امور حقوقی عفو بین‌‌الملل برای منطقه خاورمیانه و آفریقا نیز در این نشست با اشاره به ناکامی جامعه ‌بین‌‌المللی در راستای احقاق حق قربانیان و بازماندگان کشتار سال ۶۷ گفت: «جامعه بین‌الملل اکنون باید این ناکامی را جبران کند.»

جنایت کاران جمهوری اسلامی

انتشار گزارش تازه سازمان عفو بین‌الملل در مورد کشتارهای ۶۷

گورستان خاوران

'به یاد قتل عام۶۷ ‫ ‏ايران‬ ‫ ‏تهران‬"

عکسی از یکی از مراسم یادبود در خاوران. در سالهای اخیر خانواده ها اجازه مراسم یادبود نداشتند.

 جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی اعدام شده دهه ۶۰ که بی‌نام و نشان در گورستان خاوران دفن شدند

سازمان عفو بین‌الملل با انتشار گزارشی تازه از ادامه ارتکاب "جنایت علیه بشریت" توسط جمهوری اسلامی ایران پرده برداشته است.

   این سازمان در گزارش خود با عنوان "اسرار به خون آغشته: چرا کشتار ۶۷ جنایت ادامه‌دار علیه بشریت است؟" می‌گوید جمهوری اسلامی با پنهان نگه‌داشتن سرنوشت و محل دفن هزاران نفر از مخالفان و دگراندیشان سیاسی که سه دهه پیش اتفاق افتاده است، هم‌چنان در حال انجام "جنایت علیه بشریت" است. این سازمان حقوق بشری گزارش مزبور را در ۱۳ آذر (۴ دسامبر) منتشر کرد.

سازمان عفو بین الملل در این گزارش از سازمان ملل درخواست کرده تا درباره ناپدید شدن اجباری واعدام‌ زندانیان سیاسی که در دهه ۶۰ خورشیدی بدون طی شدن روند قضایی و قانونی صورت گرفته، تحقیقات مستقل و کامل انجام شود.

سازمان عفو بین‌الملل و سازمان عدالت برای ایران، در گزارشی مشترک پیش‌تر از به دست آمدن شواهدی جدیدی مبنی بر وجود بیش از ۱۰۰ مکان خبر داده‌اند که تصور‌می‌شود چهار تا پنج هزار زندانی سیاسی که در سال ۱۳۶۷ اعدام شده‌اند، آنجا دفن شده باشند.

شواهد کشف شده شامل تصاویر ماهواره‌ای، فیلم‌های ویدیویی و عکس‌هایی از تبریز، قروه، مشهد، اهواز و شهرهای دیگر است که نشان می‌دهد بر روی بعضی مکان‌ها بُتن ریخته یا با بولدوزر خراب شده است.

گزارش جدید سازمان عفو بین الملل که در ۲۰۰ صفحه منتشر شده به تشریح سیاست‌هایی می‌پردازد که با تمسک به آنها، حکومت ایران در طول سه دهه  تلاش کرده است حقیقت را در مورد آنچه این سازمان "ناپدید کردن و اعدام سازمان یافته مخالفان" خود می‌داند، از افکار عمومی پنهان دارد.

این گزارش هم‌چنان بیان می‌کند جرم "ناپدید کردن قهری" قربانیان همچنان ادامه دارد و این نظر را این‌گونه توضیح می‌دهد: «تا زمانی ‌که جمهوری اسلامی درباره سرنوشت قربانیان به خانواده‌ها و بازماندگان در مورد سرنوشت و محل دفن عزیزان‌شان اطلاعات ندهد و شفاف‌سازی نکند، هم‌چنان به "جنایت علیه بشریت" ادامه‌ می‌دهد.»

"اسرار به خون آغشته" هم‌چنین گزارش مفصلی از ابعاد و پراکندگی جغرافیایی کشتار ۶۷ در سراسر کشور فراهم کرده‌ و دست کم ۳۲ شهر در نقاط مختلف ایران را شناسایی کرده است که می‌گوید کشتارهای ۶۷ در آنها اتفاق افتاده‌اند.

***

MAR/DW/DE

این گزار شها در حال  تکمیل شدن است

خبر گزاری مردانی نیوز

بیشتر بخوانید مطالب مرتبط  در این ضمیمه از  

نقض حقوق بشر”; در رژیم توتالیتر،”: جنایت علیه بشریت رژیم"بیستمین سالروز "زخم باز" قتل‌های زنجیره‌ای پروانه اسکندری و داریوش فروهر در ایران" کانون نویسندگان ایران برگزاری "یادمان دادخواهانه" قتل‌ مختاری و پوینده در تهران

خبرنامه خبرگزاری مردانی نیوز

به زبانهای دیگر

English French German Italian Portuguese Russian Spanish
شما اینجا هستید: خانه مردانی نیوز حقوق بشر نقض حقوق بشر”; در رژیم توتالیتر،”: جنایت علیه بشریت رژیم"بیستمین سالروز "زخم باز"یادمان قتل‌های زنجیره‌ای پروانه اسکندری و داریوش فروهر"یادآوری یک جنایت برای تقویت نیروی استقامت" با حضور بستگان قربانیان در آلمان" برلین و هانوفر "عفو بین‌الملل " عفو بی